VII SA/Wa 2907/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] października 2025 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uzyskania oceny niedostatecznej z egzaminu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu 200 zł (dwieście złotych) z tytułu uiszczonego wpisu sądowego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 29 października 2025 r. została złożona przez K. K. skarga na decyzję Rektora [...] z dnia [...] października 2025 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uzyskania oceny niedostatecznej z egzaminu. Zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2025 r., doręczonym przy piśmie z dnia 31 grudnia 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał stronę skarżącą do nadesłania skargi własnoręcznie podpisanej – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Strona skarżąca nie odebrała ww. wezwania. Wobec tego przesyłkę należało uznać za doręczoną zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") dnia 22 stycznia 2026 r., zatem termin uzupełnienia braków skargi upływał skarżącemu w dniu 29 stycznia 2026 r. We wskazanym terminie strona skarżąca nie uzupełniła wskazanego braku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: m.in. nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3 ww. przepisu). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona brak formalny w postaci braku podpisania skargi. Obowiązek podpisania każdego pisma przez skarżącą wynika z treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Wskazać należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. Na tle ww. przepisów wskazać należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe, niepełne i nieterminowe wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi, a także uzupełnienie ich po upływie ustawowego terminu, skutkuje jej odrzuceniem. W niniejszej sprawie strona skarżąca zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2025 r. została wezwana do nadesłania skargi własnoręcznie podpisanej – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W związku z brakiem odbioru przesyłki przez stronę skarżącą, wezwanie zostało uznane za doręczone dnia 22 stycznia 2026 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych upłynął zatem w dniu 29 stycznia 2026 r. Wskazany brak nie został jednak uzupełniony. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Wpis został zwrócony w oparciu o art. 232 § 2 p.p.s.a.