VII SA/Wa 2908/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły ( spr), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty I. uchyla zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A.M. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez A. M. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], nakazująca A. M. rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty o wym. 5,20 m x 2,00 m usytuowanej na terenie działki o nr ewid. [...] obr. [...], gm. [...] w odległości 1,7 m od strony działki sąsiedniej (nr ewid. [...]). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przedstawiając przebieg postępowania, organ II instancji podał, iż pismem z dnia [...] marca 2013 r. P. K. zwróciła się do PINB w [...] o podjęcie działań w sprawie wybudowania "hotelu dla psów" na działce nr [...] w [...], gm. [...]. W wyniku przeprowadzonej przez PINB w [...] kontroli w dniu [...] czerwca 2013 r. stwierdzono, że na terenie działki nr ew. [...] obr. [...], gm. [...] w odległości 1,7 m od strony działki sąsiedniej (nr ew. [...] obr. [...]) istnieje kojec dla psów ustawiony na bloczkach betonowych. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. organ powiatowy wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie wiaty pełniącej funkcję kojca dla psów przy budynku gospodarczym oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentacji wymaganej art. 49b Prawa budowlanego. Następnie, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. PINB w [...] nakazał A. M. usunięcie nieprawidłowości wiaty pełniącej funkcję kojca poprzez jej doprowadzenie do stanu zgodnego z warunkami technicznymi. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie w ustawowym terminie złożyła A. M.. W dniu [...] października 2013 r. decyzją nr [...] [...] WINB uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. organ powiatowy umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wiaty pełniącej funkcję kojca dla psów dobudowanej do budynku gospodarczego na ww. nieruchomości.  I dalej, zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie wiaty usytuowanej na terenie działki nr ew. [...] obr. [...], gm. [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. PINB w [...] nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentacji wymaganej art. 49b Prawa budowlanego. Po czym, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał A.M. rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty o wym. 5,20 m x 2,00 m usytuowanej na terenie działki nr ew. [...] obr. [...], gm. [...] w odległości 1,7 m od strony działki sąsiedniej (nr ew. [...]). Odwołania od tej decyzji złożyli A. M. reprezentowana przez adw. Ł. C. i P. K. Rozpatrując całość akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie orzekając o rozbiórce przedmiotowego obiektu budowlanego, nie naruszając przy tym norm prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Wskazał, iż zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę chyba, że obiekt zaliczony jest do kategorii obiektów budowlanych wymagających tylko dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 29-31 Prawa budowlanego). W omawianej sprawie należało wcześniej dokonać zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie wiaty właściwemu organowi architektonicznemu. W myśl bowiem art. 29 ust. 1 pkt 2 budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki, wymaga zgłoszenia odpowiedniemu organowi zamiaru rozpoczęcia robót. W świetle powyższego bezspornym jest, że w niniejszej sprawie inwestor winien dokonać zgłoszenia zamiaru budowy ww. obiektu i dopiero wówczas mógłby zrealizować zamierzenie inwestycyjne. Wymóg ten nie został spełniony i roboty budowlane zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej. Dlatego też w stosunku do przedmiotowej wiaty zastosowanie ma tryb określony w art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. I dalej, organ ten stwierdził, iż postępowanie organu I instancji nakazujące rozbiórkę wiaty w związku z niespełnieniem obowiązku dokonania zgłoszenia we właściwym organie oraz z uwagi na brak przedłożenia dokumentacji nałożonej postanowieniem nr [...] było prawidłowe i znajduje oparcie w przepisach. W przedmiotowej sprawie po stwierdzeniu przez organ samowolnej budowy przedmiotowej wiaty, postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. PINB w [...] nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentacji wymaganej art. 49b Prawa budowlanego. W związku z niewywiązaniem się inwestora z ww. obowiązku PINB w [...] nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty o wym. 5,20 m x 2,00 m. Dodał, że legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem inwestora. Organ nie ma obowiązku legalizacji samowoli budowlanej wbrew woli strony. Nie ma też prawnej możliwości dokonania tzw. legalizacji robót budowlanych w sytuacji, gdy inwestor nie wykonuje swoich obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej (złożenie dokumentów). Brak zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy działki, a także dokumentacji uniemożliwia organowi ocenę prawidłowości wykonanych robót budowlanych i wydanie dalszego rozstrzygnięcia przewidzianego w powyższym trybie. Inwestor nie przekładając organowi wymaganych prawem dokumentów uniemożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej. Inwestor na każdym etapie postępowania legalizacyjnego może zrezygnować ze swojego uprawnienia. Przejawem tej rezygnacji może być albo nie złożenie przez inwestora żądanych przez organ dokumentów, bądź na dalszym etapie tego postępowania nieuiszczenie opłaty legalizacyjnej. Niespełnienie tych warunków (niezależnie od ich przyczyn) skutkuje obowiązkiem organu nadzoru budowlanego orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego. Do dnia [...] lipca 2014 r. A. M. nie wykonała nałożonego postanowieniem obowiązku. Skoro strona nie poczyniła żadnych kroków w celu dostarczenia żądanych dokumentów, to organ pierwszej instancji był zobowiązany do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu. Na koniec organ odwoławczy wskazał, a to w związku z wystąpieniami P. K., iż zasadą prawa administracyjnego jest, iż rozstrzygnięcie administracyjne winno stanowić odpowiedź na żądanie zawarte we wniosku, a sprawa administracyjna powinna zostać załatwiona adekwatnie do zgłoszonych żądań (pozytywnie lub negatywnie, w zależności od okoliczności sprawy). Jakkolwiek [...] WINB zgadza się z koniecznością rozbiórki samowolnie wybudowanej wiaty o wym. 5,20 m x 2,00 m, tak zarzuca organowi I instancji pominięcie kwestii dotyczących wybudowania wiaty o wym. 4,95 m x 5,00 m oraz budynku, w którym usytuowane są kojce dla psów. [...] WINB stwierdził, że organ powiatowy winien podjąć stosowne czynności w ramach posiadanych kompetencji w celu zweryfikowania zarzutów wnioskodawczyni w ww. zakresie. Mając powyższe na względzie [...] WINB stwierdził, iż zgadza się ze stanowiskiem organu powiatowego w kwestii rozbiórki wiaty, jednocześnie rozstrzygnięciem tym zobowiązuje PINB w [...]do podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia kwestii wybudowania pozostałych obiektów na ww. działce i poinformowania tut. organu o dalszym przebiegu postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. W skardze do Sądu na wskazaną decyzję [...] WINB z dnia [...] października 2014 r. skarżąca – A. M. zarzuciła: -naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na wynik postępowania poprzez niezastosowanie art. 7 w związku z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 107 § 3, art. 11 i art. 80 k.p.a.; -naruszenie prawa materialnego, poprzez a) błędne zastosowanie § 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz b) błędne zastosowanie § 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Na tej podstawie wniosła o : -stwierdzenie, że zaskarżona decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; -stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości; ewentualnie -uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie organowi do ponownego rozpoznania, -zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazała w szczególności na to, iż uzasadnienie skarżonej decyzji nie spełnia właściwie żadnego z wymogów stawianych przez art. 107 § 3 k.p.a. powodując, że przedmiotowe orzeczenie wydane jest z naruszeniem prawa. Powyższe uchybienie organu całkowicie uniemożliwia dokonanie przez stronę skarżącą oceny toku wywodu, jaki organ winien przeprowadzić wydając decyzję, co de facto uniemożliwia również postawienie trafnych zarzutów odwoławczych i dokonanie prawidłowej kontroli międzyinstancyjnej orzeczenia. Wskazała następnie na to, iż na działce nr ew. [...] obr. [...], gm. [...], nie istnieje wiata, będąca samowolą budowlaną w rozumieniu art. 49b ust. 1 ustawy Prawo Budowlane. To, co organ nazwał wiatą i następnie nakazał rozebrać, jest prawdopodobnie drewnianą paletą niezwiązaną z gruntem, na której skarżąca składuje drewno oraz elementem kojca dla psów. Paleta ta umiejscowiona jest bowiem tuż obok dwóch połączonych ze sobą kojców dla psów, które mają zadaszanie, będące jego integralnym elementem konstrukcyjnym. Pod częścią tego waśnie zadaszenia, znajduje się ww. paleta i umieszczone na niej drewno. Położona na ziemi paleta nie może, z oczywistych względów, być obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo Budowlane. Natomiast, w przedmiocie kojca dla psów (tego samego) wypowiedział się już [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2013 r., uznając, że kojec dla psów nie jest obiektem budowlanym i jako taki nie może podlegać kompetencjom organu nadzoru budowlanego. W opisanym przez organ miejscu, poza ww. kojcem dla psów, nie ma innych obiektów. Skarżąca wskazała również, iż powyższe zostało obszernie wyjaśnione w piśmie z dnia [...] maja 2014 r., w którym podano, że przedmiotowe kojce dla psów nie stoją pod żadną konstrukcją, tym bardziej będącą obiektem budowlanym, a rzekome zadaszenie jest ich integralnym elementem konstrukcyjnym, a nie osobnym obiektem. W aktach sprawy znajduje się dokumentacja techniczna oraz broszura reklamowa producenta, która przedstawia konstrukcję identycznego kojca dla psów oraz dokładne dane techniczne jego elementów składowych. Kojec ten konstrukcyjnie posiada dach, który oparty jest na wspornikach przymocowanych bezpośrednio do jego ścian i podstawy. Dach ten jest orynnowany, a pod jego zakończeniami skarżąca składuje drewno. Dach ten przymocowany jest jedynie do samego kojca, ma wsporniki, które opierają się o jego podstawę, a żaden z jego elementów nie ma styku ani z gruntem, ani z sąsiadującym z kojcem budynkiem gospodarczym. Mimo powyższego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał decyzję, w której nakazał rozebranie nieistniejącego obiektu. We wniesionym odwołaniu zostały podniesione te same argumenty, co we wspomnianym piśmie z dnia [...] maja 2014 r.. Organ drugiej instancji, nie weryfikując twierdzeń i zarzutów zawartych w odwołaniu, nie przeprowadzając dowodów zgłaszanych przez skarżącą, nie wskazując faktów, które uznał za udowodnione, nie wymieniając dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodów odmówił wiarygodności, bezrefleksyjnie utrzymał w mocy niewykonalną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], praktycznie jej nie uzasadniając. Podsumowując stwierdzono, że skarżona decyzja de facto dotyczy w części dokładnie tego samego "obiektu", którego dotyczyło postępowanie umorzone w dniu [...] marca 2014 r. na mocy decyzji nr [...], tj. kojca dla psów. W miejscu gdzie stoi ww. kojec dla psów nie ma wiaty, ani też jakiejkolwiek innej zadaszonej konstrukcji, a elementy kojca, błędnie uznane przez organ za obiekt budowlany wymagający rozbiórki, są jego integralną częścią. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Uwzględniając skargę Sąd podzielił zarzuty procesowe w niej podniesione i za konieczne uznał uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również decyzji ją poprzedzającej oraz postanowienia organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r. – tych ostatnich, na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W ocenie Sądu, w sprawie przede wszystkim co najmniej przedwcześnie (bo w oparciu o wadliwie przeprowadzone postępowanie dowodowe) przyjęto, że zachodzi konieczność zastosowania trybu z art. 49b Prawa budowlanego w stosunku do wiaty o wymiarach 5,20 m x 2,0 m (usytuowanej na działce o nr ew. [...] obręb [...], gm. [...]). Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż Sąd kontrolował decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję organu powiatowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], nakazującą skarżącej rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty o wymiarach 5,20 m x 2,0 m na działce o nr ewid. [...] obr. [...], gm. [...], znajdującej się w odległości 1,7 m od działki sąsiedniej o nr ewid. [...]. Podstawę materialnoprawną tych decyzji stanowił przepis art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, w myśl którego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepis ten zastosowano w zw. z ust. 3 tego artykułu, który stanowi, że w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1. Zgodnie zaś z ust. 2 art. 49b, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosując wskazane przepisy przyjęto, że skoro skarżąca nie wykonała w terminie obowiązków nałożonych na nią postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydanym w oparciu o art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, to należało na mocy art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego, zastosować ust. 1 tego artykułu i orzec rozbiórkę obiektu. W ten sposób skarżąca nie przystąpiła bowiem do legalizacji przedmiotowego w sprawie obiektu, a to obliguje organ do wydania decyzji na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Przyjęto przy tym, że sprawa dotyczyła wiaty o wymiarach 2 m x 5,20 m zrealizowanej bez wymaganego prawem zgłoszenia. Choć co do zasady rację mają organy orzekające wskazując na konieczność zastosowania art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego (w stosunku do obiektu zrealizowanego samowolnie) w sytuacji, gdy nie wykonano postanowienia nakładającego obowiązki na podstawie art. 49b ust. 2 tej ustawy, to jednak nie sposób zaakceptować i uznać za prawidłowe orzeczeń wydanych -na podstawie ww. art. 49b Prawa budowlanego- w niniejszej sprawie (w tym – ww. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2014 r.). Braki w materiale dowodowym nie pozwalają bowiem przede wszystkim stwierdzić, aby na nieruchomości o nr ewid. [...] w [...], gm. [...] znajdował się obiekt o wymiarach 5,20 x 2,00 m objęty niniejszym postępowaniem, a w konsekwencji – objęty orzeczonym nakazem rozbiórki. Rozwijając powyższe dostrzec należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez organ powiatowy na wniosek uczestniczki postępowania - P. K., a to w stosunku do wiaty usytuowanej na działce o nr ewid. [...] obr. [...], gm. [...]. Organ I instancji zawiadomił o tym pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie precyzując w nim, o który dokładnie obiekt na działce o nr ewid. [...] chodzi. Dalej, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, organ ten nałożył na A. M. (właścicielkę nieruchomości) obowiązek przedłożenia dokumentów wymienionych w tym przepisie, w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. Tym razem wskazał na wiatę o wymiarach 2,0 m x 5,20 m, usytuowaną na ww. nieruchomości. Z zachowaniem ww. terminu skarżąca przedłożyła pismo z dnia [...] maja 2014 r., w którym opisała (jak podniosła) wszystkie obiekty znajdujące się na wskazanej działce podnosząc, że żaden z nich nie ma takich wymiarów, jak ten kwestionowany przez organ, w stosunku do którego to prowadzone jest postępowanie, a zatem (jak stwierdziła) - organ nie dość wystarczająco sprecyzował sporny obiekt. I tak, skarżąca (reprezentowana przez adw. Ł. C.) wymieniła: budynek gospodarczy o wymiarach 5 m x 5 m – wykonany na podstawie skutecznego zgłoszenia z dnia [...] czerwca 2006 r.; wiatę o wymiarach 5 m x 5 m – wykonaną na podstawie skutecznego zgłoszenie z dnia [...] czerwca 2006 r.; kojec dla psów o wymiarach 2 m x 3 m, będący konstrukcją firmy [...], posiadający zadaszenie i podłogę; oraz kojec dla psów o wymiarach 5 m x 3 m, podobnie jak poprzedni - również nie związany trwale z gruntem, ani z istniejącym na nieruchomości budynkiem gospodarczym. Skarżąca podała przy tym, że żadna inna wiata na jej nieruchomości się nie znajduje. W konsekwencji stwierdziła w ww. piśmie, że na działce o nr ewid. [...] nie ma obiektu wykonanego w warunkach samowoli budowlanej, który mógłby zostać zalegalizowany w trybie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, a obecnie prowadzone postępowanie dotyczy dokładnie tego samego "obiektu", co postępowanie umorzone decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], tj. kojca dla psów. W miejscu gdzie stoi kojec dla psów nie ma wiaty, ani też innej zadaszonej konstrukcji, a elementy kojca, błędnie uznano za obiekt wymagający legalizacji. Pomimo tych wyjaśnień skarżącej, których w żaden sposób nie zweryfikowano, organ I instancji wydał decyzję nakazującą rozbiórkę wiaty o wymiarach 5,20 m 2,0 m, a organ II instancji podtrzymał to rozstrzygnięcie. Analizując zapadłe w sprawie orzeczenia, Sąd uznał, iż nie mogę się one ostać, albowiem sprawa wymaga dokładnego postępowania dowodowego, którego niewątpliwie na etapie obu instancji zabrakło. W sprawie tej nie wyjaśniono bowiem jakie obiekty znajdują się na działce o nr ewid. [...], w tym w szczególności – czy faktycznie na tej nieruchomości znajduje się wiata o wymiarach 5,20 m x 2,00 m, zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej. Bezspornych ustaleń organu w tej kwestii brak. Nie potwierdzają tego znajdujące się w aktach sprawy dwa protokoły z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] maja 2014 r., które to w żadnym miejscu nie odnoszą się do wiaty o wymiarach 5,20 x 2,00 m. Jeden z nich dotyczy wiaty o wymiarach 4,95 x 5,00 m i budynku gospodarczego o takich samych parametrach, drugi – sposobu odprowadzania wód opadowych. Dodać należy, iż akta sprawy nie zawierają żadnego innego protokołu z czynności kontrolnych, który opisywałby obiekt objęty niniejszym postępowaniem, a więc wiatę o wymiarach 5,20 m x 2,00 m usytuowaną w odległości 1,70 m od granicy z działką sąsiednią (dodać trzeba, że protokół z dnia [...] czerwca 2013 r. opisuje kojce dla psów o ww. parametrach, a nie wiatę). Istnieniu takiej wiaty przeczy zaś w swoich wyjaśnieniach skarżąca. W konsekwencji, wobec braku odpowiedniego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie (realizującego zasadę uregulowaną w art. 7 k.p.a., i znajdującą rozwinięcie w art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu), nie sposób stwierdzić, czy faktycznie na ww. nieruchomości znajduje się obiekt o wymiarach 5,20 m x 2,00 m, w stosunku do którego należało uruchomić procedurę przewidzianą w art. 49b Prawa budowlanego (co też i zrobiono), a w efekcie (wobec nie przystąpienia inwestora do legalizacji) – wydać nakaz rozbiórki, na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z ust. 3 Prawa budowlanego. Z tych też przyczyn Sąd uznał skargę i zarzuty w niej podniesione za zasadne, zgadzając się ze skarżącą, iż w sprawie nie poczyniono wystarczających i koniecznych ustaleń faktycznych, co skutkowało brakiem ustalenia przedmiotu sprawy. Orzekając ponownie w sprawie organ powiatowy winien uwzględnić uwagi Sądu i uzupełnić postępowanie dowodowe, przeprowadzając przede wszystkim raz jeszcze oględziny nieruchomości z udziałem stron postępowania i sporządzając podczas tych oględzin na przykład wyraźny szkic sytuacyjny, przedstawiający zabudowę działki o nr ewid. [...] w taki sposób, aby nie było żadnych wątpliwości co do charakteru tej zabudowy i w efekcie - przedmiotu niniejszego postępowania. Winien przy tym wyjaśnić sytuację prawną uczestniczki postępowania – P. K., z której wniosku wszczął i prowadził postępowanie w sprawie, po czym - w wydanej decyzji nakazującej rozbiórkę wskazał na brak jej interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w tym postępowaniu. Organ odwoławczy tego aspektu sprawy w ogóle nie dostrzegł i orzekł merytorycznie, także z odwołania P. K.. Zdaniem Sądu, kwestia interesu prawnego tej osoby, a tym samym możliwości prowadzenia postępowania z jej wniosku oraz jej udziału w tym postępowaniu, winna być zaś dokładnie zbadana i wyjaśniona, a to - po bezspornym ustaleniu przedmiotu jej żądania i przedmiotu niniejszego postępowania. Nadto, orzekając ponownie w sprawie organ powiatowy winien wziąć pod uwagę wyjaśnienia i argumenty skarżącej, jak i decyzję własną z dnia [...]marca 2014 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie wiaty pełniącej funkcję kojca dla psów, dobudowanej do budynku gospodarczego, usytuowanego na działce o nr ewid. [...] w [...]. Z akt wynika, że orzeczenie to pozostaje w obrocie prawnym i jest ostateczne, a zapadło na skutek decyzji kasacyjnej [...] WINB z dnia [...] października 2013 r. nr [...], w której przesądzono, że kojce dla psów nie podlegają kompetencjom organów nadzoru budowlanego. Orzeczenie organu powiatowego z dnia [...] marca 2014 r. podtrzymuje tę ocenę, a to oznacza, iż niniejsza sprawa (jak słusznie wywodzi się w skardze) nie może dotyczyć wspomnianych kojców dla psów, skoro w stosunku do tych ostatnich zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie. Wymaga zatem wyjaśnienia, czy w odległości 1,70 m od działki ww. uczestniczki postępowania znajduje się wiata, czy kojce dla psów, i czy wobec tego istnieje przedmiot, w związku z którym należałoby dalej kontynuować postępowanie w ww. trybie przewidzianym w art. 49b Prawa budowlanego. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.