VII SA/Wa 291/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej. Uzasadniając wniosek wskazano, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej oraz spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie ma środków na zapłatę ustalonej opłaty legalizacyjnej w kwocie 50.000 zł. Nie może na ten cel przeznaczyć dochodów z tytułu zatrudnienia ani posiadanych wraz z mężem lokat. Posiadane lokaty przeznaczone są zgodnie z wolą darczyńców na inny cel, a ponadto stanowią majątek wspólny skarżącej i męża więc skarżąca nie może nimi swobodnie dysponować. Lokaty są wspólne a zadłużenie tylko skarżącej jako inwestora budynku. W razie zatem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - egzekucja będzie prowadzona z wynagrodzenia skarżącej i niezależnie od jej skuteczności, zwiększy zobowiązania skarżącej. Egzekucja w stosunku do domu, w którym zamieszkuje skarżąca z rodziną, wiązać się będzie z dużą dolegliwością dla skarżącej i jej rodziny w związku z utratą miejsca zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122). Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania skarżąca objęła decyzję odmawiającą umorzenia opłaty legalizacyjnej. Stwierdzić zatem należy, że objęta rozpoznawanym wnioskiem decyzja odmowna ze swej istoty nie podlega wykonaniu, gdyż nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia, jest ona rozstrzygnięciem stricte procesowym. Innymi słowy zaskarżona decyzja nie kreuje nowego stanu prawnego i ze swej istoty nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu. Nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Skoro więc zaskarżony akt nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy uznać za niezasadny. Sam fakt istnienia niekorzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia administracyjnego nie może bowiem stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie jego wykonalności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.