VII SA/Wa 2910/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2020 r. sprawy ze skargi O. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję w części, w jakiej nakłada na skarżącego O. B. obowiązek wykonania robót budowlanych w ogródku przynależnym do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. poprzez rozbiórkę podłogi na legarach z ryflowanych desek w zakresie powierzchni przekraczającej 4,95 m², II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego O. B. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Na skutek zawiadomienia Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej Ż. przy ul. [...] w W., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] W. przeprowadził kontrolę w lokalu nr [...]. W jej następstwie postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...] organ nałożył na inwestora O. B.(dalej jako Skarżący) obowiązek dostarczenia oceny technicznej (w formie graficznej i opisowej) wykonanych robót budowlanych polegających na utwardzeniu ogródka przynależnego do lokalu nr [...], zawierającą ocenę prawidłowości ich wykonania, zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wymagane został podanie sposobu ich usunięcia. Po przedłożeniu żądanej ekspertyzy i po jej przeanalizowaniu, PINB decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz.1202, aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) nałożył na Skarżącego obowiązek wykonania robót budowlanych w ogródku przynależnym do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w Dzielnicy [...] [...] W., polegających na doprowadzeniu obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez: 1. rozbiórkę podłogi na legarach z ryflowanych desek ułożonych na styk; 2. pozostawienie terenu jako powierzchni biologicznie czynnej z zachowaniem wysokości terenu sąsiednich ogródków - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.). PINB wskazał jednocześnie, że roboty należy wykonać w terminie 6 miesięcy, licząc od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. II. Po rozpatrzeniu odwołania O. B., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję PINB. Prawomocnym wyrokiem z dnia 2 lipca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 169/19 tutejszy Sąd uchylił decyzję [...]WINB, uwzględniając skargę O. B. Wskazał, że wykonanie ww. robót budowlanych, które nie ingerowały w konstrukcję budynku nie wymagało pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Organy mogły jednak podjąć działania w celu oceny prawidłowości i zgodności z prawem tych robót, o czym przesądza m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt II OPS 1/16. W przypadku stosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. przedmiotem badania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego jest m.in. zgodność przeprowadzonych robót budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, choć powołany przepis nie wymienia tego źródła prawa wprost. Sąd podzielił co do zasady stanowisko organów nadzoru budowlanego, że zabudowa ogródka zielonego podłogą z desek ryflowanych ułożonych na styk, zmniejszyła powierzchnię biologicznie czynną dla terenu działki budowlanej, co w świetle zapisów planu miejscowego było niedopuszczalne. Niemniej jednak wyniki wyliczeń tej powierzchni dokonane przez organy są o tyle wadliwe, że doprowadziły do nałożenia obowiązku rozbiórki podłogi w zakresie szerszym niż to było konieczne. Decyzje PINB i [...]WINB dotyczyły rozbiórki całej podłogi wykonanej przez Skarżącego podczas gdy z protokołu oględzin wynika, że w dacie odebrania budynku wielorodzinnego do użytkowania przynależny do lokalu nr [...] ogródek składał się z części wyłożonej płytkami ceramicznymi przy wycięciu pod balkonem lokalu powyżej tj. tarasu o pow. 6,16 m2 oraz z części "zielonej" o pow. 15,14 m2. Z dokumentów sprawy wynika, że budowa budynku wielorodzinnego w zakresie powierzchni biologicznie czynnej została wykonana zgodnie z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę. Część ogródka wyłożona dotychczas płytkami (pod balkonem powyżej), nie mogła zostać zaliczona do powierzchni biologicznie czynnej według projektu zagospodarowania terenu (wchodziła w zakres przewidzianych utwardzeń). Wykonanie na całej części tarasu i ogródka wykończenia w postaci podłogi z desek, a więc "przykrycie" podłogą z desek poza częścią zieloną również miejsca gdzie dotychczas znajdowały się płytki, zmniejszyło powierzchnię biologicznie czynną o 15,14 m2, ale nie wymagało nakazu rozbiórki podłogi z desek, także w części wyłożonej płytkami zgodnie z pozwoleniem na budowę, która nie zaliczała się do powierzchni biologicznie czynnej. Innymi słowy nakaz rozbiórki spornej podłogi wykonanej na tarasie powinien zostać w ocenie Sądu nałożony tylko w takim zakresie, jaki jest niezbędny do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Z tego względu w niniejszej sprawie zasadne było wydanie przez organ rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., tj. nakazanie rozbiórki podłogi z desek, ale nakaz ten winien objąć tylko tę część, która naruszała postanowienia § 16 ust. 24 pkt 1 i pkt 2b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co do minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, która dla działki budowlanej wynosiła 25%, a nie całego tarasu, także w miejscu gdzie dotychczasowe płytki zostały przykryte podłogą z desek. Zaskarżona decyzja został zatem wydana z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., gdyż doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, tj. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie powierzchni biologicznie czynnej nie wymagało nakazu rozbiórki całej podłogi z desek, a jedynie tej części gdzie Skarżący zmienił pokrycie tarasu z zielonego na drewniane. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi zmierzających do wykazania, że powierzchnia biologicznie czynna w wyniku wykonanych robót w ogóle nie uległa zmniejszeniu, a jest wręcz większa niż powierzchnia przewidziana projektem, skoro w ocenie Skarżącego należy do niej zaliczyć boczne ścianki pergoli, przy których ustawione są donice z pnącymi roślinami. Rację ma bowiem organ odwoławczy przyjmując, że jeśli przez teren biologicznie czynny należy rozumieć zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia ws. warunków technicznych teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, to kratki po których pną się rośliny nie mogą być wliczane do powierzchni biologicznie czynnej. Stanowisko to nie przeczy możliwości wegetacji roślin na samym tarasie, natomiast bezspornie wykonanie pokrycia tarasu w miejsce "zielonego" szczelnie ułożonymi deskami drewnianymi uniemożliwia naturalną wegetację roślin na gruncie znajdującym się pod tarasem. III. Ponownie rozpoznając sprawę [...]WINB decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. nałożył na O. B. obowiązek wykonania robót budowlanych w ogródku przynależnym do lokalu nr 136 w budynku przy ul. [...]w W, polegających na doprowadzeniu obiektu do stanu zgodnego z prawem, tj. do stanu zgodnego z § 16 ust. 24 pkt 2b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...].03.2012 r. Rady [...] W., poprzez rozbiórkę podłogi na legarach z ryflowanych desek ułożonych na styk o powierzchni 6,99m2 znajdującej się w części, w której zmieniono pokrycie z tarasu zielonego na drewniany i w tym zakresie pozostawienie terenu jako powierzchni biologicznie czynnej z zachowaniem wysokości terenu sąsiednich ogródków, w terminie do dnia 30.04.2020 r. Jak wskazał w uzasadnieniu, wykonując wyrok WSA w Warszawie dokonał ponownej analizy akt sprawy. Z projektu budowlanego budynku, w którym znajduje się lokal Skarżącego, zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...].12.2012 r. wynika, że powierzchnia biologicznie czynna powinna wynosić 1.881,90m2, natomiast z dokumentacji dotyczącej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie Nr [...] z dnia [...].10.2014 r. wydanej przez PINB dla [...] W. wynika, że inwestycja w zakresie ww. powierzchni biologicznie czynnej wykonana została zgodnie z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że minimalna dopuszczalna powierzchnia biologicznie czynna wynosi 25%, czyli dla działki budowlanej o powierzchni całkowitej 7.495m2 (dla terenu 22 U/MW) to wartość 1873,75m2. Uwzględniając więc treść wyroku WSA doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, tj. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie powierzchni biologicznie czynnej nie wymagało nakazu rozbiórki całej podłogi z desek, a jedynie tej części gdzie Skarżący zmienił pokrycie tarasu z "zielonego" na drewniane i też tylko w zakresie niezbędnym do spełnienia minimalnych wymagań planistycznych. Co prawda powierzchnia wykonanej podłogi na legarach wynosi 16,12 m2 (wskazanie w opinii technicznej inż. T. Z.), to jednak dla uzyskania zgodności z przepisami planistycznymi należy rozebrać różnicę pomiędzy obecną powierzchnią biologicznie czynną (1.866,76 m2), a minimalną wynikającą z § 16 ust. 24 pkt 2b planu miejscowego (1873,75 m2 dla przedmiotowej działki). Celem doprowadzenia przedmiotowej zabudowy ogródka przynależnego do lokalu nr [...] usytuowanego w budynku przy ul. [...] w W. do stanu zgodnego z prawem, nie jest konieczne dokonywanie całkowitej rozbiórki zabudowy, a tylko jej części o powierzchni 6,99 m2 co spowoduje, że spełniony zostanie warunek minimalnej dopuszczalnej powierzchnia biologicznie czynnej dla działki przy ul. [...] . IV. Na wskazaną decyzję skargę złożył ponownie O. B. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu [...]WINB zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. - dalej jako k.p.a.) poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązany był organ na podstawie art. 77 § 1 k.p.a., przez co nie wykazał należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 k.p.a. i nie mógł zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego art. 107 § 3 k.p.a., co doprowadziło do wadliwego stwierdzenia, iż ułożenie tarasu na ogródku jest niezgodne z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania, ponieważ zaniża procent powierzchni biologicznie czynnej określonej w tym planie, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie wykazuje, iż powierzchnia biologicznie czynna ogródka po wprowadzonych zmianach jest większa niż powierzchnia ogródka przewidziana projektem; 2. art. 8, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranego uzupełniającego materiału dowodowego w zakresie ustalenia powierzchni biologicznie czynnej działki na dzień wydania zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie w postaci uniemożliwienia stronie kontroli prawidłowości przeprowadzonych przez organ ustaleń, oparciu się przez organ wydający decyzję na danych niewiadomego pochodzenia oraz pominięcia przez organ części zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji doprowadziło do wadliwego stwierdzenia, iż ułożenie tarasu na ogródku jest niezgodne z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania, ponieważ zaniża procent powierzchni biologicznie czynnej określonej w tym planie, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie wykazuje, iż powierzchnia biologicznie czynna ogródka po wprowadzonych zmianach jest większa niż powierzchnia ogródka przewidziana projektem; II. przepisów prawa materialnego: 1. art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 P.b. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym tj. przyjęcie, że przywołany przepis stanowi podstawę prawną do nakazu rozbiórki budowli po jej wybudowaniu bez wcześniejszego zbadania spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Skargę należało uwzględnić, jednak z całkowicie innych powodów niż w niej wskazane. Jako, że w sprawa była już przedmiotem oceny tutejszego Sądu w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na przepisy art. 153, art. 170 oraz art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z pierwszym z nich, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W myśl drugiej z przytoczonych regulacji, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei przepis art. 190 p.p.s.a. wskazuje, iż sąd, któremu sprawa została przekazana (na skutek uchylenia jego uprzedniego rozstrzygnięcia w trybie odwoławczym), związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny (...). Ukształtowane na tle tych trzech norm prawnych orzecznictwo sądowe wskazuje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, przyszłe postępowanie administracyjne oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji. Wskazane związanie orzeczeniem sądowym oznacza, że nie można w nowych postępowaniach formułować ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, chyba że istnieją ku temu wyraźne podstawy (np. przywołana zmiana prawa, która nie mogła być brana pod uwagę przez sąd). Sądy administracyjne, jak również organy i inne podmioty, zobowiązane są więc podporządkować się tym wiążącym rozstrzygnięciom w pełnym zakresie i uwzględnić stanowisko w nich wyrażone. Ratio legis tego rodzaju rozwiązań polega przy tym na potrzebie zagwarantowania spójności i logiki działania organów państwa i sądów, zapobiegając w swej istocie funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie wymiaru sprawiedliwości (wzajemnie sprzecznych). Jak zatem wskazano na wstępie, w sprawie zapadł już wcześniej prawomocny wyrok z dnia 2 lipca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 169/19. W orzeczeniu tym przesądzono przede wszystkim zasadność prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 P.b. Wskazano także, że stwierdzona u Skarżącego zabudowa ogródka zmniejszyła powierzchnię biologicznie czynną, co w świetle planu miejscowego było niedopuszczalne i wymagało korekty. Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego, że w wyniku podjętych zabiegów (wystawienie donic z kwiatami, ustawienie ścianek po których roślinność pnie się w górę), nie uległa zwiększeniu powierzchnia biologicznie czynna. Sąd jednoznacznie wskazał, że zakrycie ogródka szczelnie ułożonymi deskami drewnianymi uniemożliwia naturalną wegetację roślin na gruncie znajdującym się pod tak wykonanym tarasem, a przez to narusza wymagania dla pozostawienia powierzchni biologicznie czynnej. Mając to na uwadze należy wskazać, że nie zaszły jakiekolwiek zmiany które uzasadniałyby odstąpienie od takiej oceny jak i od takiego poglądu Sądu orzekającego uprzednio. Sąd rozstrzygający sprawę w niniejszym składzie w pełni aprobuje powyższe ustalenia i oceny. Całkowicie chybiony jest tym samym zarzut nr II.1 dotyczący naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. Organy słusznie prowadzą postępowanie w tym trybie przyjmując, że inwestycja narusza przepisy prawa tj. plan miejscowy. VII. Co do zasady chybione są również zarzuty procesowe (nr I.1 i I.2) w brzmieniu i znaczeniu jaki nadaje im Skarżący. Pierwszy z nich błędnie wskazuje, że organ nie poczynił dostatecznych ustaleń w kwestii powierzchni biologicznie czynnej. W ocenie Sądu, o czym była już mowa poprzednio, wystarczającym dowodem w tym zakresie jest sporządzona na żądanie organu ocena wykonanych robót budowlanych. Dokonane w przedłożonej ekspertyzie pomiary tarasu są prawidłowe i dają podstawę do formułowania wiążących ocen prawnych. Nie ma przy tym znaczenia całkowicie mylne, bo w oderwaniu od legalnej definicji powierzchni biologicznie czynnej, wskazywanie w ekspertyzie, że dokonane nasadzenia w donicach w istocie powiększyły powierzchnię biologicznie czynną. Orzekając poprzednio Sąd wyraźnie wskazał jak należy ową powierzchnię rozumieć i wiążąco przesądził to, że taras narusza przepisy planu o minimalnej powierzchni biologicznie czynnej. Chybione są również uwagi Skarżącego o pozbawieniu go możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranego uzupełniającego materiału dowodowego w zakresie ustalenia powierzchni biologicznie czynnej działki. Należy zaznaczyć, że [...]WINB, którego decyzję poprzednio uchylono, nie prowadził żadnego dodatkowego postępowania dowodowego po wyroku tutejszego Sądu, bazując w całości na poprzednio zgromadzonym i niekwestionowanym materialne dowodowym. Już nawet pobieżna ocena kontrolowanej decyzji [...]WINB i akt administracyjnych sprawy wskazuje, że nie były prowadzone inne czynności dowodowe ponad te pierwotnie wykonane przez PINB. Istota wyroku uchylającego poprzednią decyzję [...]WINB polegała na tym, że organ na bazie zgromadzonego materiału dowodowego dokonał wadliwej oceny wykonanych robót, błędnie nakazując rozbiórkę tarasu także w części dotyczącej utwardzeń już wcześniej przewidzianych w projekcie budowlanym, a także nie uwzględniając pewnej "rezerwy" powierzchni zielonej, jaką w zgodzie z planem można było na przedmiotowej działce budowlanej jeszcze utwardzić/zakryć. Twierdzenie w tych okolicznościach sprawy, że organ oparł się na danych niewiadomego pochodzenia oraz pominął część zebranego materiału dowodowego wskazującego na powiększenie powierzchni biologicznie czynnej, jest wyłącznie przyjętą przez Stronę linią prezentowania swojego stanowiska, która nie zasługuje na uwzględnienie. W kontekście powyższego należy także zwrócić uwagę, że kwestia niezapewnienia stronie udziału w toczącym się postępowaniu musi uwzględniać wpływ tego rodzaju uchybienia na końcowy wynik sprawy. Nie wystarczy powiedzieć, że nie zostało się o jakiejś sprawie, okoliczności bądź czynności zawiadomionym. Konieczne jest wykazanie, jaki wpływ owo uchybienie (jeżeli zaszło), miało na wynik sprawy i jakich czynności Strona nie mogła przez to dokonać, jakich dowodów zgłosić, czy też jakich twierdzeń sformułować. Skarżący w istocie ponawia twierdzenia, że powierzchnia biologicznie czynna została zwiększona poprzez umieszczenie donic z kwiatami i umożliwiając pięcie się roślin po ścianach. Ta okoliczność została już jednak zanegowana przez Sąd poprzednio orzekający, jako pozostająca bez wpływu na wynik sprawy. VIII. Jakkolwiek zarzuty procesowe w ich głównym znaczeniu nie są trafne, to jednak Sąd, nie będąc nimi związany wskazuje, że organ ponownie badając sprawę wprawdzie trafnie podjął działania zmierzające do wyliczenia wielkości powierzchni tarasu możliwej do pozostawienia w formie niezmienionej, niemniej jednak dokonał w tym względzie wadliwych obliczeń, przez co naruszył przepisy prawa procesowego dotyczące prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na istotne okoliczności faktyczne, które są w niej niekwestionowane. Po pierwsze, powierzchnia działki budowlanej nr ewid. [...] na której zlokalizowany jest budynek, w którym znajduje się lokal Skarżącego i przynależny do niego ogródek, wynosi 7.495 m2 (vide projekt budowlany). W związku z tym, że na podstawie § 16 ust. 24 pkt 1 i pkt 2b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego minimalna powierzchnia biologicznie czynna wynosi 25%, to nieprzekraczalna minimalna powierzchnia działki jaka powinna zostać nieutwardzona ani przykryta, wynosi 1.873,75 m2 (7.495 m2 x 25%). Po drugie, z projektu budowlanego, który został w toku inwestycji dokładnie z jego założeniami zrealizowany (por. decyzja o pozwoleniu na użytkowanie) inwestor pozostawił w ramach działki budowlanej powierzchnię biologicznie czynną wyrażającą się w liczbie 1.881,9 m2 (co stanowi 25,11% powierzchni działki budowlanej - vide projekt). Tym samym pewnego rodzaju "rezerwą" możliwą do zakrycia w zgodzie z planem miejscowym jest powierzchnia 8,15 m2 (1.881,9 m2 – 1.873,75 m2). Po trzecie, co błędnie zostało przez [...]WINB odczytane, powierzchnia ogródka Skarżącego zgodnie z projektem wynosi 15,14 m2 , powierzchnia przewidzianego w projekcie utwardzenia pod balkonem na wyższej kondygnacji wynosi zaś 6,16 m2. Wykonany taras drewniany zakrywa całą powierzchnię utwardzoną (6,16 m2) oraz 13,1 m2 z 15,14 m2 powierzchni ogródka, co wynika wprost ze sporządzonej ekspertyzy. Skarżący nie dokonał zatem zakrycia całości powierzchni ogródka (15,14 m2) a jedynie jego dużej części (13,1 m2) pozostawiając 2,04 m2 jako powierzchnia nadal biologicznie czynna (por. zdjęcia, ekspertyza oraz protokół kontroli). Skoro zatem pozostając w zgodzie z planem miejscowym Skarżący mógł zakryć 8,15 m2 swojego ogródka to w związku z tym, że zakrył powierzchnię 13,1 m2, należało orzec o nałożeniu na niego obowiązku wykonania robót budowlanych polegających na doprowadzeniu obiektu (tarasu) do stanu zgodnego z prawem poprzez rozbiórkę podłogi na legarach z ryflowanych desek ułożonych na styk o powierzchni nie 6,99 m2 a 4,95 m2. Organ wadliwie bowiem odjął powierzchnię możliwą do zakrycia (8,15 m2) od powierzchni całego ogródka (15,14 m2). W związku z tym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję [...]WINB w części w jakiej orzeka rozbiórkę tarasu o powierzchni większej niż 4,95 m2. W pozostałej części Sąd oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja i jej warunki są prawidłowe, w szczególności słusznie nałożono obowiązek na inwestora O. B.- art. 52 P.b (w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r.). O zwrocie kosztów postępowania na rzecz Skarżącego, na które składają się uiszczony wpis od skargi (500 zł), koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) a także uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).