VII SA/Wa 2913/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M M na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zapłaty z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem oraz sprzedażą pojazdu postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. M M złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...]w przedmiocie nakazu zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem oraz sprzedażą pojazdu. Skarżący zmarł po wniesieniu do Sądu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.). Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Zaznaczyć należy, że omawiany przepis jako podmiot zobowiązany do zapłaty kosztów wymienia wyłącznie właściciela pojazdu w dniu wydania dyspozycji. Z uwagi na powyższe uznać należy, że przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, który był właścicielem pojazdu w momencie wydawania dyspozycji (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., VII SA/Wa 572/17). Pamiętać należy również, że w prawie administracyjnym nie występuje generalna zasada następstwa prawnego w odniesieniu do praw i obowiązków regulowanych normami tego prawa (tak też m.in. NSA w postanowieniu z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II GSK 3700/17). W świetle powyższych rozważań brak jest podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie doznaje ograniczenia ww. reguła. W ocenie Sądu wobec jednoznacznego określenia przez ustawodawcę, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, brak jest na gruncie art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym możliwości obciążenia innego podmiotu niż właściciel pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia. Z tych też względów na mocy art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. postępowanie należało umorzyć.