VII SA/Wa 2918/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r. w sprawie ze skargi J. L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r. J. L. wniósł w dniu 17 listopada 2015 r. skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2015 r., w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Osobnym pismem wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r., zobowiązującego go do wpłaty zaliczki na poczet kosztów zastępczego wykonania obowiązku, argumentując, że w skardze wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji, na podstawie której wydano objęte wnioskiem postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania aktu może nastąpić tylko na wniosek skarżącego i jedynie w zakresie wskazanym we wniosku (sąd nie może orzekać o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu), a po drugie, wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć zaskarżonego aktu. Dopiero w przypadku, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także aktów wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc tożsamość podmiotów i przedmiotu sprawy oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Skarżący zaskarżył do Sądu postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2015 r., zaś wnioskiem o wstrzymanie objął wyłącznie postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r., będące kolejnym etapem tego samego postępowania egzekucyjnego. Tak sformułowanego wniosku nie sposób uwzględnić, albowiem strona nie wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć poprzedzających to postanowienie, a w szczególności zaskarżonego postanowienia. Na marginesie jedynie należy wskazać, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd bada jedynie, czy istnieją przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie badając argumentów skargi skierowanych przeciwko zasadności zaskarżonego aktu. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.