VII SA/Wa 2918/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędzia WSA Monika Kramek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], Wojewoda[...] (dalej: "Wojewoda", organ odwoławczy) - po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: "inwestor", "skarżąca") od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent", organ I instancji) z [...] marca 2019 r., nr [...], w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu [...] stycznia 2019 r., do Urzędu [...] Wydziału [...] dla Dzielnicy [....] wpłynęło zgłoszenie inwestora - [...] S.A. dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę a polegających na instalacji ekranu reklamowego na fundamencie prefabrykowanym, na obiekcie budowlanym, tj. istniejącym parkingu - zgodnie z załączoną dokumentacją - na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w W. Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r., nr [...], Prezydent nałożył na inwestora obowiązek skorygowania nazwy inwestycji określonej w zgłoszeniu oraz dostarczenie kopii lub oryginału umowy najmu z [...] października 2018 r. ze spółką [...] sp. z o.o. Wobec niewykonania ww. obowiązku organ I instancji decyzją z [...] marca 2019 r., nr [...] - na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) - wniósł sprzeciw wobec planowanych robót budowlanych. Jak wskazał Prezydent sprzeciw oznacza brak zgody na wykonanie robót wymienionych w zgłoszeniu inwestora. Od powyższej decyzji odwołanie (w ustawowym terminie), wniosła [...] S.A. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego, to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Ustawodawca w art. 29-31 Prawa budowlanego przewidział wyjątki od ww. zasady. Są one określone enumeratywnie, tj. mają formę listy zamkniętej i niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze oznacza rezygnację z jakiejkolwiek regulacji administracyjno - prawnej. Budowa pewnych obiektów oraz wykonywanie niektórych robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Następnie Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane organ administracji publicznej ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych w zgłoszeniu. Wyjaśnił, że przepisy prawa przewidują dwa odrębne powody sprzeciwu. Pierwszym, zgodnie z art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, jest niedopełnienie przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ postanowieniem. Drugim rodzajem sprzeciwu jest, zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno - budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych. Dalej podkreślił, że celem postępowania w sprawie zgłoszenia jest ustalenie w pierwszej kolejności przez organ, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane należą do właściwego trybu (zgłoszenia), a jeżeli tak, to czy odpowiadają one wymogom prawa i mogą zostać realizowane, czy też organ nie powinien dopuścić do ich realizacji. Obowiązkiem organu administracji jest zatem kompleksowe zbadanie zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych, wraz z dołączonymi do niego dokumentami. Wojewoda podniósł, że w przedmiotowej sprawie zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem z [...] stycznia 2019 r. - jak wynika z dokumentacji sprawy - przewiduje wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji ekranu reklamowego na fundamencie prefabrykowanym, na obiekcie budowlanym tj. istniejącym parkingu, zgodnie z załączoną dokumentacją na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w W. Prezydent [...] po dokonaniu oceny zgodności z prawem zgłaszanego zakresu robót budowlanych wniósł sprzeciw. W ocenie Wojewody organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Prawidłowo uznał, że złożone zgłoszenie wymagało uzupełnienia. Wobec niekompletności zgłoszenia, zgodnie z art. 30 ust. 5c oraz 30 ust. 2 Prawa budowlanego, Prezydent postanowieniem z [...] stycznia 2019 r., nr [...], nałożył na inwestora obowiązek jego uzupełnienia poprzez: skorygowanie nazwy inwestycji określonej w zgłoszeniu oraz dostarczeniu kopii umowy (potwierdzenie notarialne) lub oryginału (do wglądu) najmu z dnia [...] października 2018 r., ze spółką [...] sp. z o.o. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W postępowaniu zgłoszeniowym warunek wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest spełniony, jeżeli inwestor wykaże się zgodą właściciela nieruchomości na wykonywanie planowanych robót budowlanych - złoży oświadczenie o posiadaniu takiej zgody ze wskazaniem dokumentów potwierdzających tą okoliczność. Inwestorem zatem może być najemca, o ile w umowie najmu wynajmujący, który sam ma stosowny tytuł prawny do nieruchomości, zawarł upoważnienie dla drugiej strony umowy do wykonywania robót budowlanych. Nie sposób bowiem dopatrywać się udzielonej w sposób dorozumiany zgody właściciela na przeniesienie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez drugą stronę umowy. Następnie Wojewoda wyjaśnił, że w sytuacji, gdy zgłoszenie nie może być zaakceptowane przez organ ze względu na nieuzupełnione w terminie braki (mimo wezwania), organ jest zobowiązany do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego. Wydanie przez organ I instancji postanowienia w trybie art. 30 ust. 2 przerywa bieg terminu do wniesienia sprzeciwu, który ponownie jest liczony od daty uzupełnienia zgłoszenia lub od dnia upływu terminu dla uzupełnienia braków zgłoszenia. Wydanie postanowienia w tym trybie ma bowiem na celu uzupełnienie zgłoszenia. Dopiero zatem od chwili wpływu żądanych dokumentów organ ma możliwość zapoznania się z kompletnym zgłoszeniem, a więc wszystkimi istotnymi okolicznościami sprawy. Uzupełnienie zgłoszenia o żądane elementy może bowiem doprowadzić do sytuacji, w której organ będzie miał do czynienia z innym rodzajowo zgłoszeniem, niż mogłoby to wynikać z pierwotnie złożonych dokumentów. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Przemawiają za tym takie okoliczności jak sposób połączenia z gruntem, w taki sposób aby nie możliwe było jego przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. O trwałym związaniu z gruntem nie decyduje bowiem brak technicznych możliwości przesunięcia budowli lecz takie związanie, które nie zakłada i zarazem uniemożliwia zmiany jej usytuowania w trakcie użytkowania. Jak wskazał Wojewoda (biorąc pod uwagę orzecznictwo sądowoadministracyjne) do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (wyrok NSA z 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; z 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07). Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 maja 2009 r (sygn. akt. II OSK 735/08) oraz wyroku z 4 września 2009 r. (sygn. akt II OSK 1361/08). Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że wykonanie tego typu urządzeń reklamowych - trwale związanych z gruntem - nie można uznać za "instalowanie". Zdaniem sądu nie ulega wątpliwości, że roboty budowlane związane z wykonaniem tego typu urządzenia reklamowego, to budowa, a więc wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że tablica reklamowa jest umieszczona na nośniku metalowym, zakotwionym w prefabrykowanym fundamencie stojącym na gruncie. Sporny nośnik reklamowy to konstrukcja przestrzenna, stanowiąca całość techniczno-użytkową, a parametry techniczne tego obiektu, zwłaszcza wielkość tego urządzenia nie pozwalają na przyjęcie, że spory nośnik reklamowy stanowi instalację. To że, nośnik jest posadowiony na fundamencie prefabrykowanym i przez to może być przesunięty nie odbiera mu charakteru budowli trwale związanej z gruntem. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 marca 2018 r., sygn. akt. VII SA/Wa 1464/17. Następnie Wojewoda wyjaśnił kwestie związane z pojęciem instalacji urządzeń, podnosząc, że w prawie budowlanym nie ma definicji tego pojęcia. Zdaniem organu odwoławczego z instalacją mamy do czynienia wówczas, gdy roboty budowlane z tym związane dotyczą bezpośrednio już istniejącego budynku i mają z nim związek. W przedmiotowej sprawie nośnik reklamowy nie jest połączony funkcjonalnie z budynkiem. Stanowi samodzielny obiekt, który nie pełni jakiejkolwiek funkcji w stosunku do budynku. W tym miejscu organ odwoławczy powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 11 września 2012 r. (sygn. akt II SA/Lu 251/12), który porównując art. 3 pkt 3 z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wskazuje na to, że chociaż w obu wymienionych przepisach mowa jest o urządzeniach reklamowych, to jednakże chodzi o zupełnie inne urządzenia (...). W przepisie art. 3 pkt 3 ustawy wymieniono wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe i zaliczono je do budowli (obiektu budowlanego niebędącego budynkiem lub obiektem małej architektury). Tych dodatkowych określeń nie zawiera natomiast art. 29 ust. 2 pkt 6. Zatem, wśród cech odróżniających urządzenia reklamowe będące budowlą jest to, że w przeciwieństwie do tych drugich są to urządzenia wolnostojące i trwale związane z gruntem. Wobec tego, że już z treści omawianych przepisów wynika, że dotyczą one różnych urządzeń reklamowych. Konsekwencją tego faktu jest to, że wykonanie urządzenia reklamowego będącego budowlą możliwe jest wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia na budowę zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z kolei realizacja urządzenia reklamowego, niebędącego wolnostojącym i trwale związanym z gruntem, przez jego instalację wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Dalej Wojewoda stwierdził, że zgodnie z dokumentacją przekazaną przez organ I instancji w postaci fotografii oraz kopii protokołu z kontroli PINB dla [...] z [...] czerwca 2019 r. (przekazanej przy piśmie z [...] września 2019 r., znak: [...]) wynika, że przedmiotowy nośnik reklamowy został już zrealizowany w grudniu 2018 r., przed dniem złożenia przedmiotowego zgłoszenia. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zasadnie organ I instancji wniósł sprzeciw do zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, gdyż jak wskazano wyżej, inwestor we właściwym terminie ma obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów. Prawidłowość rozstrzygnięta Prezydenta nie podważa okoliczność ujawniona w toku postępowania odwoławczego, iż zamierzenie zostało zrealizowane przed dniem zgłoszenia. Skargę na decyzję Wojewody z [...] października 2019 r. złożyła, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca - wnosząc o jej uchylenie oraz rozważenie uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu, pomimo braku ku temu podstaw prawnych oraz w sytuacji gdy zgłoszenie nie posiadało braków, jak również nieprawidłowe uznanie, że inwestycja Skarżącego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; 2) art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, poprzez niezasadne podtrzymanie stanowiska organu I instancji w zakresie uznania, iż nieprzedłożenie umowy najmu, w sytuacji złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowią braki zgłoszenia; 3) art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż instalacji urządzenia reklamowego objętego zgłoszeniem nie sposób zakwalifikować do kategorii inwestycji niewymagających pozwolenia na budowę; 4) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 KPA, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego i analizy sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego; 5) art. 138 § 1 pkt 1 KPA, poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw, w sytuacji gdy właściwym było uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zainicjowane na skutek zgłoszenia inwestora - [...] S.A. Z [...] stycznia 2019 r. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę a polegających na instalacji ekranu reklamowego na fundamencie prefabrykowanym, na obiekcie budowlanym, tj. istniejącym parkingu - zgodnie z załączoną dokumentacją - na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w W. Jak wskazała skarżąca do wykonania robót budowlanych zamierza przystąpić z dniem [...] stycznia 2019 r. Do wniosku załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (wskazując w nim tytuł prawny wynikający z umowy najmu z dnia [...] października 2018 r. z [...] sp. z o.o. KRS [...]). Ponadto w aktach sprawy znajduje się plan zagospodarowania terenu pod ekran informacyjny o wymiarach 8,96 m x 5,12 m na nieruchomości przy ul. [...] w W., nr ew. działki [...] oraz projekt budowlany wolnostojącego nośnika reklamowego z listopada 2016 r. Z akt sprawy wynika także, że w dniu [...] czerwca 2019 r. przedstawiciele organu nadzoru budowlanego przeprowadzili oględziny przedmiotowej nieruchomości podczas których ustalono, że na terenie działki znajdują się dwa nośniki reklamowe z tablicami reklamowymi (obiekty zaopatrzone w instalację elektryczną, tablice w wyświetlacze LED), całkowita wysokość nośników wynosi ok. 10 m., wymiar tablicy reklamowej ok. 8 m x 5 m, żelbetonowe słupy fundamentowe o wymiarach ok. 2,50 m x 4,60 m, wysokość ok. 1,2 m. Jednocześnie materiał dokumentacyjny wskazuje, że Prezydent [...] wydał następujące decyzje o sprzeciwie do zgłoszeń wykonania robót budowlanych określonych jako: "instalacja ekranu reklamowego na fundamencie prefabrykowanym, na obiekcie budowlanym, tj. istniejącym parkingu - zgodnie z załączoną dokumentacją - na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w W. : 1) decyzje z [...] listopada 2019 r., nr [...] i [...] - dotyczące zgłoszenia z [...] listopada 2018 r. oraz z [...] marca 2019 r. nr [...] i [...] - dotyczące zgłoszenia z [...] stycznia 2019 r. W myśl art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ - w trybie art. 30 ust. 5c ustawy - nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Ponadto, w myśl art. 30 ust. 5d ustawy nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5. Z przedstawionej regulacji wynika przede wszystkim, że organ ma obowiązek wnieść sprzeciw do złożonego zgłoszenia, gdy osoba zgłaszająca nie uzupełni, na wezwanie, zgłoszenia o brakujące dokumenty. Z treści powołanego art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wypływa również, że ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi być rezultatem nie tylko właściwie uzasadnionej potrzeby, ale znajdować także oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Kompletność zgłoszenia jest podstawowym warunkiem, od spełnienia którego ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania z uproszczonej procedury realizacji robót budowlanych, nieuzupełnienie przez inwestora braków zgłoszenia obliguje właściwy organ (jak wskazano wyżej) do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c tej ustawy). Celem działania organów w odniesieniu do zgłoszenia jest bowiem ustalenie, czy objęte nim roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Użycie przez ustawodawcę w art. 30 ust. 5c i ust. 6 ustawy kategorycznego zwrotu "wnosi sprzeciw" oznacza, że wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest pozostawione uznaniu organu lecz ma on obowiązek wnieść sprzeciw w każdym przypadku, gdy w wyniku ustalenia okoliczności konkretnej sprawy, wystąpi którakolwiek z okoliczności wymienionych w tych przepisach. Uwzględniając zatem przedstawione wyżej regulacje prawne ocenić należało, czy w niniejszej sprawie istniały podstawy do wniesienia przez organ architektoniczno-budowalny sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu reklamowego na fundamencie prefabrykowanym, na obiekcie budowlanym, tj. istniejącym parkingu, na nieruchomości opisanej jak wyżej. Jak wskazał Wojewoda (z odwołaniem się do licznego orzecznictwa sądów administracyjnych) wykonanie urządzenia reklamowego będącego budowlą możliwe jest wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia na budowę - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Z kolei realizacja urządzenia reklamowego, niebędącego wolnostojącym i trwale związanym z gruntem, przez jego instalację wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej - na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Prezydent, postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. - nałożył na inwestora obowiązek jego uzupełnienia poprzez: skorygowanie nazwy inwestycji określonej w zgłoszeniu oraz dodatkowo dostarczenie kopii umowy (potwierdzenie notarialne) lub oryginału (do wglądu) najmu z dnia [...] października 2018 r., ze spółką [...] sp. z o.o. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne sprawy (charakter opisanej inwestycji) uzasadniały w tej konkretnej sprawie sformułowania powyższego żądania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że zgoda właściciela nieruchomości, upoważniająca inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane winna być sformułowana w sposób jednoznaczny, a ze złożonego przez właściciela oświadczenia woli powinno wynikać, że wyraża on zgodę na wybudowanie na jego gruncie, przez wskazanego konkretnie inwestora, określonego obiektu budowlanego, przy czym zgoda taka nie może być zgodą dorozumianą (wyrok NSA z 23 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1395/09 - LEX nr 746506). Jeżeli więc, organ I instancji miał wątpliwości co do zakresu prawa do dysponowania nieruchomością na cele realizacji zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego, to zażądał przedstawienia przez inwestora powołanej w oświadczeniu umowy najmu z dnia [...] października 2018 r. - celem jednoznacznego ustalenia na jej podstawie czy inwestor ma zgodę właściciela nieruchomości na realizację opisanej inwestycji, a tym samym prawo do dysponowania tą nieruchomością na wykonanie objętych zgłoszeniem konkretnych robót. W ocenie składu orzekającego organ, do którego wpływa zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych wraz z załączonym oświadczeniem nie jest związany jego treścią, jako że oświadczenie to nosi cechy środka dowodowego przewidzianego w art. 75 § 2 k.p.a. i jako środek dowodowy podlega badaniu przez organ. Badanie to powinno zmierzać, w razie wątpliwości co do zakresu prawa inwestora, w kierunku ustalenia rzeczywistego stanu prawnego. To uczynił właśnie Prezydent [...]. Zdaniem Sądu, nie można przy wykładni przepisu art. 30 ust. 2 w zw. z art. 32 ust 4 pkt. 2 i art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego pomijać celu, jakiemu ma służyć złożone w procesie budowlanym (ściślej w tym przypadku zgłoszeniowym) oświadczenie. Ma to być oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na konkretne cele budowlane, których zakres jest określony w zgłoszeniu. Dodatkowo, w tym przypadku, Sąd nie ma wątpliwości co do kwalifikacji inwestycji dokonanej przez organy a szczegółowo (z odwołaniem się do bogatego orzecznictwa sądowoadministracyjnego) opisanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez Wojewodę. Aczkolwiek, w przedmiotowym postępowaniu, rolą Sądu nie była ocena prawidłowości zastosowania przez organ I instancji art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego tylko 30 ust. 5c tej ustawy. W konsekwencji też zarzut skargi sprowadzający się do naruszenia art. art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego (który to przepis stanowił podstawę materialnoprawna decyzji Prezydenta [...] ale z [...] listopada 2018 r. nr [...]), nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W konsekwencji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze i z tych względów - w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.