VII SA/Wa 292/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. R. A. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku P. K o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] grudnia 2012r. ([...]) zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007r. ([...]) utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2007r. ([...]) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2004r. ([...]) uchylającą decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2003r. ([...]) udzielającą pozwolenia na rozbiórkę dziewięciu budynków na działkach o nr ew. [...] przy ul. [...] , [...] ; [...] , [...] ; [...],[...] i [...] w [...] , w części dot. rozbiórki budynku fabrycznego i magazynowego. Organ przytoczył art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. i wskazał, że zawieszenie postępowania następuje w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców do udziału w postępowaniu nie jest możliwe, stronami nie są podmioty zarządzające masą spadkową, a w ich braku kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe i nie zachodzą wskazane w art. 30 § 5 k.p.a. okoliczności. Dodał, że brak orzeczenia o stwierdzeniu nabycia spadku, czy notarialnego aktu dziedziczenia uniemożliwia wezwanie spadkobierców. Organ podał, że wobec informacji o śmierci kolejnej strony - J K– konieczne było, po uprzednim podjęciu postępowania, jego ponowne zawieszenie, gdyż organ nie posiada wiedzy o następcach prawnych J K (w chwili zgonu wdowy). Z dokumentów nie wynika, aby przeprowadzono postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku. Organ stwierdził, że zarzuty podniesione we wniosku z dnia 13 grudnia 2012r., pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Skargę na powyższe postanowienie złożył P K, podnosząc, że organ zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. celowo przedłużając postępowanie, gdyż w dniu 4 stycznia 2012 r. otrzymał akt zgonu J. K., a zawiesił postępowanie dnia [...] lutego 2012 r. Skarżący dodał, że w sprawie nie brały udziału wymieniane przez organ osoby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W świetle powołanych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Poddanym kontroli Sądu postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie własne, którym zawiesił z urzędu – na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. - postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2007r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2007r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004r. Na wstępie przypomnieć trzeba art. 97 § 1 kpa wymienia podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania stanowiąc, że organ administracji publicznej "zawiesza postępowanie". Oznacza to, iż w razie wystąpienia jednej ze wskazanych podstaw organ zobowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, jak i z urzędu kontrolować, czy w toku postępowania nie zaistniała taka podstawa. Zgodnie zaś z art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 k.p.a., a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Przytoczona regulacja nie pozostawia zatem organom możliwości oceny, czy śmierć strony w toku postępowania ma wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, z wyjątkiem opisanej w nim sytuacji tj. jeżeli możliwe jest wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w sprawie, a postępowanie nie podlega umorzeniu na zasadzie art. 105 kpa, a nadto gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 kpa, tj. gdy znany jest zarządca bądź kurator spadku. Innymi słowy zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. jest obligatoryjne wówczas, gdy ustalenie spadkobierców zmarłej strony lub jednej ze stron nastręcza trudności i osób tych nie można powiadomić o toczącym się postępowaniu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w dniu 27 listopada 2011r. zmarła J K. Organ, po otrzymaniu aktu zgonu, podjął czynności w celu ustalenia następców prawnych strony postępowania. Pismem z dnia 10 stycznia 2012r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w [...] o informację, czy toczyło się postępowanie spadkowe po zmarłej, natomiast pismem z dnia 11 kwietnia 2012r. o wskazanie, czy został ustanowiony kurator spadku. W odpowiedzi, pismami odpowiednio z dnia 23 marca 2012r. oraz z dnia 16 lipca 2012r. Sąd poinformował, że nie toczyło się postępowanie spadkowe, jak i nie został ustanowiony kurator spadku. Zasadnie zatem w opisanej sytuacji organ zawiesił postępowanie w celu podjęcia niezbędnych, kroków zmierzających do usunięcia przeszkody w prowadzeniu dalszego postępowania, jak stanowi art. 99 k.p.a.(zdanie drugie). Nie znajduje również potwierdzenia w aktach sprawy zarzut skargi, że J K nie brała udziału w postępowaniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 250 ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. – w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)