VII SA/Wa 2926/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu 22 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w M. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 26 września 2024 r., znak: DOZ-OAiK.650.422.2024.PG w przedmiocie uzgodnienia rozbiórki budynku postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Strona skarżąca – Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w M. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 26 września 2024 r., znak: DOZ-OAiK.650.422.2024.PG w przedmiocie uzgodnienia rozbiórki budynku. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 29 listopada 2024 r. strona skarżąca została wezwana do złożenia oryginału lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Do skargi została bowiem załączona jedynie kopia uchwały w sprawie wyboru zarządu Wspólnoty. Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej 20 grudnia 2024 r. Termin na uzupełnienie braku upływał więc 27 grudnia 2024 r. Z akt wynika natomiast, że strona skarżąca nadała list w placówce pocztowej dopiero 31 grudnia 2024 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem 7-dniowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 i 219 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przesłankami tymi są m.in.: nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Zgodnie zaś z art. 48 § 3 p.p.s.a strona może, zamiast oryginału dokumentu, złożyć jego odpis poświadczony za zgodność z oryginałem. Na tle ww. przepisów wskazać należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. Wezwanie do uzupełnienia braków zostało doręczone stronie skarżącej 20 grudnia 2024 r. Termin na uzupełnienie braku upływał więc 27 grudnia 2024 r. Strona skarżąca uczyniła to jednak dopiero 31 grudnia 2024 r. (data nadania listu w placówce pocztowej). W niniejszej sprawie strona skarżąca braki formalne skargi wprawdzie uzupełniła, ale czynności tej dokonała po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi postanowiono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.