VII SA/Wa 2933/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe II. nakazać Skarbowi Państwa - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wypłacić na rzecz Miasta [...] kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Strona skarżąca – Miasto [...], w piśmie z dnia 8 listopada 2014 r., wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki chodnika wraz ze zjazdami do posesji nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] przy ul. [...] w [...]. W piśmie z dnia 15 czerwca 2015 r. strona skarżąca cofnęła skargę w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W niniejszej sprawie w piśmie z dnia 15 czerwca 2015 r. strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Mając na uwadze, że nie zaistniały przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi wskazane w art. 60 p.p.s.a., Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i umorzył postępowanie sądowe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, czyli jak w punkcie II postanowienia.