VII SA/Wa 294/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Sędzia WSA Mariola Kowalska, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005 r. sprawy ze skargi S M, J M oraz R W na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2005 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wnoszącej sprzeciw w sprawie budowy ogrodzenia skargę oddala. Wojewoda (...) po przeprowadzeniu postępowania nieważnościowego wszczętego na wniosek J M, decyzją z dnia (...) listopada 2004r na podstawie art. 158§ 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji S K z dnia (...) czerwca 2000r wnoszącej sprzeciw w sprawie dotyczącej budowy stałego ogrodzenia działki nr ewid (...) położonej w (...) gm. (...) na odcinku (...) od strony drogi gminnej, objętej zgłoszeniem S M i J M oraz R W z dnia (...) marca 2000r. W uzasadnieniu podał, iż Starosta (...) postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2000r zobowiązał inwestorów do uzupełnienia brakujących dokumentów w przedłożonym zgłoszeniu budowy do dnia (...) czerwca 2000r pouczając jednocześnie , iż w przypadku nie uzupełnienia brakujących dokumentów w określonym terminie zostanie wniesiony sprzeciw na wykonanie zamierzonego zakresu robót w ramach zgłoszenia. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, decyzją z dnia (...) czerwca 2000r Starosta (...) wniósł sprzeciw. Zdaniem Wojewody (...) " termin trzydziestodniowy do wniesienia sprzeciwu zastrzeżony jest dla przypadków określonych w art. 30 ust 2 i 3 prawa budowlanego". Natomiast w przypadku uzupełnienia zgłoszenia w opinii Wojewody (...) "nie obowiązywał 30 dniowy termin do załatwienia zgłoszenia". Wojewoda (...) uznał, iż przedmiotem kontroli w trybie nieważnościowym jest decyzja Starosty (...) wnosząca sprzeciw natomiast zarzuty dotyczące zasadności żądania uzupełnienia zgłoszenia odnoszą się do postanowienia z dnia (...) kwietnia 2000r które w tym postępowaniu nie podlega weryfikacji. Organ nie stwierdził również aby na decyzji została umieszczona niewłaściwa pieczęć nagłówka oraz doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 107 § 3 kpa pomimo braku uzasadnienia prawnego decyzji zawierającej wyłącznie uzasadnienie faktyczne. Zdaniem Wojewody (...) " brak w uzasadnieniu podstawy materialnoprawnej na której oparto rozstrzygnięcie przy prawidłowym zachowaniu pozostałych elementów decyzji, pozwala na stwierdzenie, iż nie narusza ona przepisów postępowania w sposób istotny jaki mógłby mieć wpływ na wynik sprawy". nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J M decyzją z dnia (...) stycznia 2005r znak: (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Wojewody (...) odnośnie braku określenia terminu maksymalnego do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw na podstawie art. 30 ust 1a Prawa budowlanego. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uzupełnienie zgłoszenia przerywa bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu co oznacza, że kontrolowana decyzja została wydana w terminie 30-dniowym po upływie 17 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Uzupełnienie zgłoszenia o dokumenty wymienione w postanowieniu z dnia (...) kwietnia 2000r tj. projekt zagospodarowania opracowany na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, oryginał aktualnej mapy zasadniczej działki nr (...) z wyrysowanym przebiegiem projektowanego ogrodzenia i z wymiarowaniem jego usytuowania w stosunku do osi drogi wraz ze zwróceniem uwagi, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza ogrodzenie w/w działki w odległości minimum 7m od osi drogi oraz zobowiązanie inwestora do określenia terminu rozpoczęcia robót zgodne jest w opinii organu odwoławczego z art. 30 ust 1 a Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli S M, J M i R W. Skarżący zarzucają, iż decyzja Starosty (...) dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa bowiem została wydana po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia budowy. Ponadto, żądanie uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty m.in. projekt zagospodarowania i oryginał aktualnej mapy zasadniczej było sprzeczne z art. 30 Prawa budowlanego. Kolejny zarzut odnosi się do użycia niewłaściwej pieczęci nagłówkowej w decyzji zgłaszającej sprzeciw. Skarżący uważają również, iż organ błędnie określił drogę od której było budowane ogrodzenie jako drogę gminną. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza Przepis art. 30 ust 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( Dz.U. z 2000r Nr 106, poz 1126 ze zm ) obowiązującego w dniu wydania decyzji o wniesieniu sprzeciwu brzmiał, iż " w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia- wnosi sprzeciw w drodze decyzji". Przepis ten nie określa terminu w którym właściwy organ ma obowiązek wniesienia sprzeciwu w przypadku nie uzupełnienia przez inwestora braków zgłoszenia w zakreślonym terminie. Natomiast przepis art. 30 ust 2 wyżej cytowanej ustawy Prawo budowlane w sposób jednoznaczny precyzuje, że do wykonania robót budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest jednolite w kwestii interpretacji przepisu art. 30 ust 1a prawa budowlanego. Z uzasadnienia wyroku z dnia 17 maja 1999r sygn. akt. IV S.A. 747/97 wynika, iż "nie wniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia lub od dnia usunięcia braków zgłoszenia, jeżeli do tego był wzywany inwestor w praktyce oznacza udzielenie zgody na realizację zamierzeń inwestycyjnych". Natomiast w wyroku z dnia 6 grudnia 2002r sygn. akt. IV S.A. 2765/00 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż "upływ terminu wskazanego w art. 30 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000r Nr 106, poz. 1126 z późn zm ) nie będzie stanowił upoważnienia do realizacji inwestycji także wówczas, gdy przed upływem tego terminu właściwy organ uzewnętrzni wobec strony konieczność uzupełnienia zgłoszenia w granicach określonych w ust 1a powołanego artykułu". W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący w dniu (...) marca 2000r dokonali zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia, a w dniu (...) kwietnia 2000r najpóźniej skarżącej R W doręczono postanowienie z dnia (...) kwietnia 2000r zobowiązujące do uzupełnienia brakujących dokumentów w przedłożonym zgłoszeniu budowy w terminie do dnia (...) czerwca 2000r. Skarżący zatem już w dniu (...) kwietnia 2000r, a więc przed upływem 30 dni od dnia dokonanego zgłoszenia wiedzieli o konieczności jego uzupełnienia pod rygorem wniesienia przez organ sprzeciwu o czym zostali uprzedzeni. Bezspornym jest również, iż skarżący nie uzupełnili brakujących dokumentów co skutkowało wydaniem przez Starostę (...) w dniu (...) czerwca 2000r decyzji wnoszącej sprzeciw. Skarżący nie złożyli odwołania od powyższej decyzji która stała się ostateczną. Decyzji tej badanej w postępowaniu nieważnościowym nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i zachodzi wówczas gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Natomiast tam gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. W przedmiotowej sprawie art. 30 ust 1a Prawa budowlanego jest niejednoznaczny i jego zastosowanie wymaga interpretacji co powoduje, iż nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Należy również podkreślić, że decyzja w przedmiocie nakazu rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia była kontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w (...) Ośrodek Zamiejscowy w (...), który wyrokiem z dnia 9 lipca 2002r oddalił skargę R W, S M i J M na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) stycznia 2001r ( sygn.akt. (...)). Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, iż " w sytuacji prawnej i faktycznej w której skarżący nie wykonali omawianego obowiązku administracyjnego, prawidłowo właściwy organ wniósł sprzeciw w formie decyzji na podstawie art. 30 ust 1a ustawy a dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 106, poz 1126- tekst jednolity z 2000r ze zm )". Naczelny Sąd Administracyjny dokonał zatem oceny prawnej decyzji wnoszącej sprzeciw, która to ocena jest wiążąca w niniejszej sprawie zgodnie z art. 153ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz 1270 z późn zm ),