VII SA/Wa 294/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2009 r. sprawy ze skargi E. i S. Ć. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), działając z urzędu, stwierdził nieważność decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2005 r, Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i S. Ć. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, doziemnej instalacji gazowej n/c z wewnętrzną instalacją gazową w budynku, przyłączem energetycznym kablowym, na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] - obręb geod. [...] w K. W uzasadnieniu organ podał, że projekt budynku mieszkalnego jednorodzinnego wg projektu gotowego domu jednorodzinnego [...] Pracowni Architektonicznej [...] przystosował w zakresie architektury i konstrukcji T. B., który legitymuje się stwierdzeniem przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, wydanym na podstawie § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 19975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Powyższe uprawnienia, zgodne z modyfikacją wprowadzoną przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. upoważniają do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków. Tak więc uprawnienia dotyczą wyłącznie architektury, natomiast przedłożony projekt budowlany w zakresie opracowania konstrukcyjnego przystosowany został przez osobę nie posiadającą wymaganych uprawnień budowlanych. Ze względu na powyższe, zdaniem organu, decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez E. i S. Ć. odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. została doręczona skarżącym w dniu [...] czerwca 2008 r. Zatem termin do złożenia odwołania upłynął z dniem [...] czerwca 2008 r., natomiast odwołanie E. i S. Ć. nadali w Urzędzie Pocztowym w K. w dniu [...] czerwca 2008 r., a więc z 1-dniowym uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. i S. Ć. dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i umorzenia postępowania pierwszej instancji. Zdaniem skarżących nie doszło do rażącego naruszenia prawa, ponieważ rażące naruszenie prawa, to takie naruszenie, które jest bezsporne, ewidentne, widoczne na "pierwszy rzut oka". Skoro Wojewoda [...] występował do Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa o interpretację posiadanych przez T. B. uprawnień, to nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Ponadto skarżący wskazali, że budowa domu została praktycznie zakończona w dniu [...] maja 2008 r i pozostały tylko prace dekoracyjne. Budynek został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżących stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę jest sprzeczne z zasadą sprawiedliwości społecznej. Inwestorzy skompletowali wszystkie wymagane prawem pozwolenia, zezwolenia i uzgodnienia, a T. B. był w wykazie architektów, dostępnym na stronach internetowych. W piśmie z dnia [...] maja 2009 r. będącym uzupełnieniem skargi skarżący podnieśli, że wystąpili z prośbą o przywrócenie uchybionego terminu do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 134 k.p.a. Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy bada z urzędu zachowanie terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji, i co w konsekwencji wyłącza dopuszczalność jej skontrolowania w zwyczajnym postępowaniu odwoławczym. Przepis art. 129 § 2 k.p.a. przewiduje natomiast czternastodniowy termin do wniesienia odwołania. Termin ten liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia. Z akt sprawy wynika, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. została doręczona E. i S. Ć. w dniu [...] czerwca 2008 r. (dowód doręczenia) i od tej daty winien być liczony czternastodniowy termin do złożenia odwołania. Zatem ostatnim dniem terminu przewidzianego w przepisach prawa na wniesienie odwołania był dzień [...] czerwca 2008 r. Przedmiotowe odwołanie złożono w dniu [...] czerwca 2008 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym w Kraśniku), a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Wskazać należy, iż termin 14 dni do wniesienia odwołania to termin zawity, co oznacza, iż jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia, iż zostało wniesione z uchybieniem terminu. Organy administracji nie posiadają uprawnień do przedłużania terminów ustawowych. Na marginesie należy zaznaczyć, że termin przewidziany przepisie art. 129 § 2 k.p.a. jest terminem prawa procesowego, a więc może być jedynie przywrócony w trybie i na zasadach określonych w stosownych przepisach prawa. Jednym z warunków przywrócenia uchybionego terminu jest wniesienie wniosku o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem, jednakże strona wraz ze złożonym po terminie odwołaniem takiego wniosku nie złożyła. Skarżący dopiero w dniu [...] grudnia 2008 r., tj. po wydaniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2008 r. wnieśli o przywrócenie terminu. Nie ulega wątpliwości, że wniosek ten winien być przez organy rozpoznany w ramach odrębnego od przedmiotowego postępowania. Termin określony wart. 129 § 2 k.p.a., jest terminem ustawowym, wiąże więc wszystkie osoby i organy występujące w postępowaniu administracyjnym. Jego niedotrzymanie powoduje ujemne skutki procesowe w postaci utraty prawa do wniesienia odwołania. Skoro odwołanie wniesione zostało z oczywistym uchybieniem czternastodniowego terminu, a termin ten nie został przywrócony - organ odwoławczy obowiązany był w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 134 k.p.a. -stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie podlegają uwzględnieniu zarzuty strony dotyczące wadliwości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., bowiem Sąd administracyjny w rozpatrywanej sprawie dokonuje jedynie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji, a więc prawidłowości zastosowania art. 134 k.p.a. Ponadto kodeks postępowania administracyjnego, na podstawie którego organy administracji publicznej orzekają, nie zna pojęć takich jak zasady współżycia społecznego czy dobra wiara, gdyż są to pojęcia z zakresu prawa cywilnego, a nie administracyjnego. Przepis art. 6 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, dlatego też zasady współżycia społecznego jak i dobra wiara nie mogły być podstawą rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej o co wnosili w piśmie swoim skarżący. Postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo zgodnie z zasadami zawartymi w przepisach art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., organy administracji podjęły bowiem wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.