VII SA/Wa 294/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Ł. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę I. Stan sprawy 1. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., "k.p.a."), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia L.M. ("skarżący") na postanowienie Starosty O. z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...], prostujące z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji Starosty O. z dnia [...] października 2015 r., którą Starosta O. wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] września 2015 r. dokonanego przez L.M., dotyczącego zamiaru budowy wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej do okresowego wypoczynku na działce nr ew. [...] w miejscowości B - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 2. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda [...] wskazał, że w dniu [...] września 2015 r. L.M. dokonał zgłoszenia zamiaru budowy wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej do okresowego wypoczynku na działce nr ew. [...] w miejscowości B.; do zgłoszenia dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki objętej inwestycją, szkic sytuacyjny oraz szkic rzutu parteru. Starosta O., po rozpatrzeniu zgłoszenia, w dniu [...] października 2015 r. wydał decyzję, znak:[...], wnoszącą sprzeciw do tego zgłoszenia. Od decyzji tej L.M., z zachowaniem ustawowego terminu, złożył odwołanie. Wojewoda [...] podał, że Starosta O. postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji z dnia [...] października 2015 r. wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] września 2015 r. L.M. w terminie przewidzianym w kpa złożył zażalenie na to postanowienie do Wojewody [...]. Starosta O. po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w zażaleniu nie znalazł podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a. i zgodnie z art. 133 kpa przekazał zażalenie do Wojewody [...]. 3. Wojewoda [...], stwierdził, że dokonując formalno-prawnej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia uznał, że organ pierwszej instancji wydał postanowienie zgodne z obowiązującymi przepisami. Na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe, oraz inne oczywiste myłki w wydanych przez ten organ decyzjach." W literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż oczywistość omyłki w decyzji/postanowieniu musi wynikać z zestawienia materiału zawartego w aktach sprawy z treścią decyzji/postanowienia. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji w swojej decyzji powołuje się na przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i zamiast użyć oznaczenia w formie "§", użył oznaczenia "art.", co stanowi błąd pisarski, powstały w czasie przygotowania decyzji. Z akt sprawy oraz z treści ww. decyzji, jednoznacznie wynika, że intencją organu pierwszej instancji było użycie określenia "§ 271 ust. 8", gdyż zawsze przepisy zawarte w rozporządzeniach określane są jako paragrafy. 4. Skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł L.M., wnosząc o stwierdzenie jego nieważności a ewentualnie o jego uchylenie, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. oraz 113 § 1 k.p.a., jak również naruszenie interesu prawnego skarżącego poprzez nierozpatrzenie całego materiału przy wydawaniu postanowienia przez Wojewodę [...] utrzymującego w mocy postanowienie Starosty O., czym naruszono prawo skarżącego, zgodnie z którym może oczekiwać od organu rozstrzygnięcia w całości jego zażalenia. W uzasadnieniu skargi wskazał, że oba organy skierowały swoje postanowienia do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, tj. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – na to naruszenie skarżący zwracał uwagę w zażaleniu, jednak Wojewoda nie odniósł się do tego zarzutu. W ocenie skarżącego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był stroną prowadzonego postępowania (zgodnie z art. 28 k.p.a.), w związku z czym ww. postanowienia nie powinny być do niego kierowane. Skarżący podkreślił, że w przepisach brak jest informacji, w której części decyzji powinno nastąpić oznaczenie stron. Tym samym umieszczenie w rozdzielniku postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powoduje, że jest ono skierowane do podmiotu, który nie jest stroną w sprawie i tym samym postępowanie powinno być umorzone. Odnosząc się do naruszenia art. 113 k.p.a. skarżący, cytując orzeczenia sądów administracyjnych, podkreślił, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Z kolei oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Zdaniem skarżącego, sprostowanie postanowienia, dokonane w niniejszej sprawie, nie ma charakteru oczywistej omyłki pisarskiej. Wpływa ono na rozstrzygnięcie – decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skoro organ jako podstawę wydania decyzji wskazał przepis, który nie istnieje to nie można tej zmiany dokonać w trybie art. 113 k.p.a. Sprostowanie tej omyłki powoduje, ze organ działał na podstawie prawa, a więc zmieniono rozstrzygnięcie. W ocenie skarżącego, jest to błąd w stosowaniu prawa. 5. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016 poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, orzekając w sprawie, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. W razie jednak nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, na mocy art. 151 P.p.s.a. 7. Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty O. z dnia [...] listopada 2015 r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji Starosty O. z dnia [...] października 2015 r., którą Starosta wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] września 2015 r. dokonanego przez L.M., dotyczącego zamiaru budowy wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej do okresowego wypoczynku na działce nr ew. [...] w miejscowości B. – "ponieważ realizacja przedmiotowego obiektu naruszałaby przepisy art. 271 ust. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( j.t. Dz. U. z 2015r. poz. 1422)...". Sprostowanie polegało na tym, że organ w wierszach 7-14 oraz 31 decyzji Starosty O. sformułowanie "art. 271 ust. 8 Rozporządzenia (...)" zastąpił sformułowaniem: "§ 271 ust. 8 Rozporządzenia (...)". Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia, w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone, jak również poprzedzające je postanowienie, nie narusza prawa. Sąd podzielił stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 8. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na podstawie art. 126 k.p.a. przepis ten znajduje zastosowanie do postanowień. Jak wskazuje się w orzecznictwie, oczywista omyłka w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a., to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie względnie dodanie jakiegoś wyrazu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2015 r. II OSK 913/14, LEX nr 1989 275). Należy podkreślić, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, a oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2014 r. II OSK 777/13, LEX nr 1588216). Natomiast sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r. I OSK 579/13, LEX nr 1336406). Sprostowanie w trybie art. 113 k.p.a. może więc dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości postanowienia, polegających w szczególności na niewłaściwym użyciu, przez organ wyrazu czy zastosowania mylnej pisowni. 9. W niniejszej sprawie Wojewoda słusznie utrzymał w mocy postanowienie Starosty O. z dnia [...] listopada 2015 r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji Starosty O. z dnia [...] października 2015 r. Z treści ww. decyzji jasno wynika, że użycie w decyzji sformułowania "art. 271 ust. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ..." jest oczywistą omyłką pisarską, podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a. Zgodnie z § 124 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283), podstawową jednostką redakcyjną rozporządzenia jest paragraf (§), a zgodnie z ust. 2 - paragrafy można dzielić na ustępy, ustępy na punkty, punkty na litery, litery na tiret, a tiret na podwójne tiret. W związku z powyższym, użycie przez organ w decyzji określenia "art." zamiast paragraf – "§" na określenie jednostki redakcyjnej rozporządzenia, należało uznać za oczywistą omyłkę, podlegającą sprostowaniu na podstawie art. 113 k.p.a. Sprostowanie to jest oczywiste, spowodowane było omyłkowym zastosowaniem sformułowania "art." zamiast "§", co w sposób nie budzący wątpliwości wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oczywistość popełnionego błędu pisarskiego i koniczność jego sprostowania nie budzi żadnych wątpliwości. 10. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zarzuty skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że omyłka ta wpłynęła na rozstrzygnięcie, a "decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Jak wskazano wcześniej, z treści decyzji Starosty z dnia z dnia [...] października 2015 r. jasno wynika, że przepisy, których jednostka redakcyjna została sprostowania postanowieniem Starosty z dnia [...] listopada 2015 r. odnosiły się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oznacza to, że błędne oznaczenie tych jednostek redakcyjnych, bez np. błędnego przywołania przepisów tego aktu, stanowiło oczywistą omyłkę, a nie rażące naruszenie przepisów prawa czy wydanie decyzji bez podstawy prawnej, jak wskazywał skarżący. Sprostowanie oczywistej omyłki nie prowadzi do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, wbrew twierdzeniom skarżącego. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie, utrzymanie postanowieniem organu drugiej instancji, należało więc uznać za słuszne. 11. Wskazać również należy, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawały zarzuty skarżącego dotyczące przesłania "do wiadomości" zaskarżonego postanowienia do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. 12. Mając powyższe na uwadze, Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.