VII SA/Wa 2946/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie skierowanie nałożonego obowiązku do wykonania zastępczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wraz ze skargą na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie skierowanie do wykonania zastępczego obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] wynikającego z części decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] nakładającej obowiązek wykonania określonych robót budowlanych oraz zakazującej P. sp. o.o. (poprzedniemu podmiotowi zobowiązanemu) użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. do czasu wykonania robót budowlanych określonych w decyzji mających na celu usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego niniejszego budynku. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż wstępnie wskazana w postanowieniu kwota 100 000 zł może spowodować naruszenie stabilności finansowej spółki, brak możliwości bieżącego regulowania własnych zobowiązań oraz odpowiedzialność odszkodowawczą wobec kontrahentów spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., zwana dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie zaskarżonego aktu, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 ppsa. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379), ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Zatem uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, skarżąca spółka nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu ze względu na przedmiot sprawy – skierowanie do wykonania zastępczego obowiązku wykonania określonych robót budowlanych mających na celu usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego budynku – zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszego wniosku jest wyważenie interesów stron w sprawie, poprzez określenie stopnia zachodzącego niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 ppsa w stosunku do skarżącej, ale również w stosunku do innych osób, których w sposób pośredni ta decyzja dotyczy. Tak więc niezbędne jest wyważenie interesu skarżącej jak i innych osób we wstrzymaniu wykonania postanowienia, przy czym interes skarżącej w tym przypadku sprowadza się jedynie do skutków finansowych. Skarżąca nie wykazała, iż w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia powstanie dla niej znaczna szkoda, która następnie nie będzie mogła być wynagrodzona lub trudne do odwrócenia negatywne skutki. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Co więcej wskazać należy, iż nałożony decyzją obowiązek wykonania robót budowlanych był wynikiem konieczności zabezpieczenia obiektu przed dalszą destrukcją, usunięciem uszkodzeń i stanu zagrożenia bezpieczeństwa. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla Spółki znacząca, zresztą sama skarżąca we wniosku wskazała, że wstępnie wskazana kwota wykonania zastępczego może wywołać skutki w sferze majątkowej spółki, ale ich nie skonkretyzowała, np. we wniosku jest mowa o odpowiedzialności odszkodowawczej, jednak nie zostało wskazane z jakiego tytułu będzie to odpowiedzialność, kwoty wynikającej z takiej odpowiedzialności i ich wpływ na sytuację finansową spółki. Natomiast w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku nie można wykluczyć, iż ze względu na charakter nałożonych obowiązków (wykonania określonych robót budowlanych mających na celu usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego budynku) niewykonanie ich mogłoby spowodować negatywne skutki chociażby w postaci dalszego pogorszenia się stanu technicznego przedmiotowego budynku znajdującego się na rogu dwóch dużych ulic: [...], a także zagraża bezpieczeństwu przechodniów. Także z uwagi na powyższą okoliczność wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie jest zasadne. Sąd ważąc interes strony skarżącej jaki i ogólny (publiczny) uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowego aktu nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie wykazała bowiem zaistnienia przesłanek uzasadniających uwzględnienie jej żądania, a okoliczności sprawy, w szczególności kwestia bezpieczeństwa osób znajdujących się w okolicy budynku, przemawia za brakiem podstaw do wstrzymania wykonania decyzji. Należy mieć również na względzie, że zaskarżone postanowienie – kierujące nałożony obowiązek do wykonania zastępczego – jest efektem kilkuletniego niewykonywania nałożonego obowiązku (decyzja nakazująca wykonanie robót z lutego 2012 r., zaś skierowanie do wykonania zastępczego z września 2016 r.) i oczywistym jest, że skarżąca może uchronić się od negatywnych skutków wykonania zastępczego poprzez wykonanie nałożonego nakazu. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z dniem wydania przez Sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 ppsa). Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.