VII SA/Wa 2955/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. i B. C. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w protokole rozprawy z dnia 6 października 2015 r. oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2015 r. w ten sposób, że zamiast słów "B. C." wpisać słowa "B. C." W dniu 6 października 2015 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po przeprowadzeniu rozprawy wydał wyrok oddalający skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...]. W protokole rozprawy oraz komparycji i sentencji wyroku wskazano, że sprawa toczy się ze skargi M. T. i B. C.. Zgodnie z art. 156 § 1 sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2). Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność. Natomiast oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W niniejszej sprawie niedokładność dotyczy oznaczenia stron. Nie ulega wątpliwości, że skargę wniósł nie B. C., a B. C.. wynika to m.in. z treści skargi i podpisu pod nią oraz treści dalszej korespondencji, jak również z akt postępowania administracyjnego. W tej sytuacji uznać należy, że przy sporządzaniu protokołu rozprawy i wyroku Sądu z dnia 6 października 2015 r. doszło do oczywistej omyłki pisarskiej poprzez błędne podanie imienia skarżącego B. C. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.