VII SA/Wa 2956/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2015 r. nr: [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów architektonicznych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów architektonicznych. Skarga zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca podniosła, że wniosek jest zasadny gdyż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz ze względu na spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Cofnięcie zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi może zatrzymać obecne procesy wypłacania kwot należnych osobom zainteresowanym. Jednocześnie przed Ministrem Kultury toczy się odrębne postępowanie w sprawie zmiany decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na podstawie której udzielono pozwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi. Cofnięcie zezwolenia spowodowało, że Minister Kultury umorzył postępowanie w odrębnym postępowaniu ze względu na bezprzedmiotowość postępowania z powodu cofnięcia zezwolenia. Wstrzymanie wykonania spowoduje, że Stowarzyszenie będzie mogło dalej wypłacać środki w rozumieniu przepisów ustawy p.a.p.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lipca 2015 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów architektonicznych. Strona skarżąca nie wyjaśniła ani nie uprawdopodobniła na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie brakuje argumentacji popartej stosowną dokumentacją i dokumentami źródłowymi na temat ewentualnej szkody z tytułu cofnięcia zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów architektonicznych. Dlatego Sąd nie ma żadnej możliwości oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi. Strona na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazanie szkody bez jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku. (vide: postanowienie NSA z 20 stycznia 2016 r. I OZ 1866/15; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.