VII SA/Wa 296/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2012 r. sprawy ze skargi J. B. i G. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. B. i G. B. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] marca 2011 r. odmówił J.B. i G. B. zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...]. W wyniku czynności sprawdzających organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia w terminie do dnia [...] maja 2011 r. nieprawidłowości stwierdzonych w przedstawionej dokumentacji projektowej. Ponieważ inwestor nie wykonał postanowienia w całości, Starosta [...]decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] znak [...] odmówił J.B. i G. B. zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew.: [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...]. J.B. i G. B. złożyli odwołanie do Wojewody [...], który uchylił zaskarżoną decyzję jak również poprzedzające ją postanowienie i decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku rozpatrzenia przedmiotowej sprawy Starosta [...] wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2011 r., którym nałożył na inwestorów obowiązek w terminie do dnia [...] września 2011 r. uzupełnienia nieprawidłowości stwierdzonych w przedstawionej dokumentacji, W dniu [...] września 2011 r. J.B. i G. B. złożyli do Starosty [...] pismo wraz z załącznikami. Organ pierwszej instancji dokonał analizy uzupełnionego materiału dowodowego i stwierdził, że obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości stwierdzonych w przedstawionej dokumentacji budowlanej nie został spełniony odnośnie: - niezgodności projektowanej rozbudowy z zapisami § 26 ust. 8 lit. B Uchwały [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] w Gminie [...] zgodnie z którym: " dla dróg dojazdowych, nie oznaczonych na rysunku planu ustala się: nieprzekraczalną odległość obiektów budowlanych od linii rozgraniczającej drogi- 6 m". W związku z powyższym, Starosta [...]powołując jako postawę prawną art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 j.t.) odmówił J.B. i G. B. zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew.: [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...]. J.B. i G. B. złożyli odwołanie do Wojewody [...] zwracając się o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż w ich ocenie ustalenia m.p.z.p. dotyczące § 26 ust. 8 lit. b nie mają zastosowania w przypadku rozbudowy i przebudowy ich budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Do odwołania dołączono kserokopię decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. znak [...] zatwierdzającej projekt podziału działki [...] we wsi [...] na działki: [...] oraz kserokopię Aktu Notarialnego z dnia 19 października 2002 r. Rep. [...]. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał ww. decyzję Starosty [...] w mocy. Organ stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że z projektu zagospodarowania działki wynika, iż granicami opracowania objęta została nieruchomość o nr ew. [...] we wsi [...], która bezpośrednio nie przylega do drogi publicznej. Oznaczenia graficzne wskazują natomiast, iż obsługa komunikacyjna ww. działki odbywa się po nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], która bezpośrednio łączy się z drogą publiczną. Z przedłożonej przez inwestora kserokopii Aktu Notarialnego z dnia 19 października 2002 r. Rep. [...] (str.3) wynika m.in., iż stawiający oświadczyli, że wymieniona działka nr [...] wydzielona została jako droga dojazdowa m.in. do działek nr [...], które znajdują się na terenie podmokłym, przy nie urządzonej drodze oraz nie są wyposażone w żadne media. Biorąc pod uwagę ww. zapisy zawarte w Akcie Notarialnym , szerokość działki nr [...] wynoszącą 5,0 m jak również fakt, iż nieruchomość ta jest faktycznie wykorzystywana jako działka dojazdowa służąca wydzielonym przy niej nieruchomościom jako dojazd do drogi publicznej, organ drugiej instancji uznał, że słusznie została ona zakwalifikowana jako droga dojazdowa. W myśl § 26 ust. 8 lit. b ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – dla dróg dojazdowych, nie oznaczonych na rysunku planu ustala się: nieprzekraczalną odległość obiektów budowlanych od linii rozgraniczającej drogi – 6 m Przez drogę dojazdową zgodnie z § 2 pkt. 18 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy rozumieć drogę gminną bez klasyfikacji oraz drogę ustanowioną w akcie notarialnym lub innym prawnym dokumencie. W ocenie organu projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego narusza nieprzekraczalną linię zabudowy ustaloną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla dróg dojazdowych, nieoznaczonych na rysunku planu, która zgodnie z zapisami § 26 ust. 8lit. b wyżej cytowanej uchwały powinna wynosić 6,0 m i tym samym jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu. Ponadto z uwagi na fakt, iż wzdłuż przedmiotowej drogi dojazdowej, stanowiącej działkę oznaczoną nr ew.: [...], istnieją budynki zlokalizowane zgodnie z tymi ustaleniami tj. z zachowaniem odległości 6m od linii rozgraniczającej drogi, projektowana rozbudowa budynku zaburzałaby istniejący ład przestrzenny. Organ stwierdził, że wprawdzie inwestor dołączył zgodę współwłaścicieli drogi dojazdowej oznaczonej nr ew.: [...] na zmniejszenie linii zabudowy powołując się na § 26 ust. 11 Uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] w gminie [...], jednak w przedmiotowej sprawie nie ma on zastosowania, z uwagi na fakt, że droga dojazdowa nie jest drogą publiczną. W ocenie organu tylko w przypadku dróg publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj.: Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, z późn. zm.) można mówić o zarządcach tych dróg i ewentualnym wyrażaniu przez nich zgody na zmniejszenie linii zabudowy. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J.B. i G. B. wnosząc o uchylenie decyzji i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący podnosili, że działka nr ew.: [...] nie stanowi drogi gminnej, a na podstawie zapisów aktu notarialnego umowy kupna- sprzedaży nieruchomości z dnia [...] października 2002 r. została wydzielona jako droga dojazdowa do działki [...] i [...]; nie stanowi ona jednak drogi gminnej do której mają zastosowanie uregulowania zawarte w ustawie o drogach publicznych. Skarżący podnieśli, że uzyskali zgodę współwłaścicieli działki [...] na zmniejszenie linii zabudowy obiektów budowlanych od linii rozgraniczającej drogi ustalonej w § 26 ust. 8 lit. b niniejszego planu zagospodarowania przestrzennego na 6 m. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 i 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, kontrolując legalność rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego wydania. Uchylenie przez Sąd decyzji organu administracji publicznej może nastąpić w przypadku gdy naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego dlatego też skarga została uwzględniona, Przed wydaniem decyzji organ architektoniczno- budowlany sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami prawa budowlanego, w tym techniczno- budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Starosta [...] w przedstawionej dokumentacji budowlanej stwierdził nieprawidłowości polegające na niezgodności projektowanej rozbudowy z zapisami § 26 ust. 8 lit. uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...]w gminie [...] zgodnie z którym dla dróg dojazdowych nie oznaczonych na rysunku planu ustala się nieprzekraczalną odległość obiektów budowlanych od linii rozgraniczającej drogi na 6 m. Plan miejscowy dopuszcza w § 26 ust. 11 rozbudowę i przebudowę budynków w odległości mniejszej niż określona w § 26 pkt. 8 po uzyskaniu zgody zarządcy drogi. W ocenie organu przepis § 26 ust. 11 planu miejscowego nie ma zastosowania w sprawie z uwagi na fakt, że przedmiotowa droga dojazdowa nie jest drogą publiczną, a o zarządcy drogi można mówić jedynie w odniesieniu do dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. W myśl § 3 pkt. 18 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego droga dojazdowa to droga gminna bez klasyfikacji oraz droga ustanowiona w akcie notarialnym lub w innym podobnym dokumencie. Należy więc zgodzić się ze skarżącym, że przedmiotowa droga dojazdowa w rozumieniu § 3 pkt. 18 m.p.z.p. nie jest drogą publiczną, a § 26 ut. 11 planu ma do niej zastosowanie dopuszczając rozbudowę i przebudowę budynku w odległości mniejszej niż określone w § 26 pkt. 8 po uzyskaniu zgody zarządcy drogi. Nieuprawnione natomiast jest twierdzenie organu, że § 26 ust. 8 i ust. 11 planu dotyczy jedynie dróg publicznych, bowiem przepis prawa miejscowego nie zawiera takiego ograniczenia. Nie można również zgodzić się z organem, że o zarządcy drogi można mówić jedynie w odniesieniu do dróg publicznych, Zarząd drogą dojazdową na działce [...] stanowiącej współwłasność osób fizycznych sprawowany jest przez wszystkich współwłaścicieli tej działki. Uzyskanie przez inwestorów zgody zarządcy- współwłaścicieli działki [...] na zmniejszenie odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogi dojazdowej do rozbudowanego budynku stanowi więc wypełnienie warunków § 26 ust. 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to okoliczność winna być wzięta pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o pozwolenie na rozbudowę i przebudowę budynku przez organy architektoniczno- budowlane. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1a, art. 152 i art. 200 Ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.