VII SA/Wa 2968/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi R K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami uchyla zaskarżoną decyzję Przedmiotem skargi wniesionej przez R K jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. znak: [...], utrzymująca w mocy -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...], orzekającą o cofnięciu R K uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. B, na okres trzech lat, licząc od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] marca 2015 r., a następnie od dnia [...] listopada 2015 r. do dnia [...] listopada 2018 r. włącznie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajduje się kopia wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. sygn. akt [...] orzekajacego wobec R K karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów miechanicznych na okres 3 lat. W atkach znajduje się również wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2014 r. sygn. akt [...], zmieniający ww. wyrok z dnia [...] kwietnia 2014 r., tj. uchylający orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności (w pozostałym zakresie utrzymujący w mocy zaskarżone orzeczenie). Orzeczenie Sądu Rejonowego [...] w [...] stało się prawomocne z dniem [...] września 2014 r. Dalej, Sąd ten postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. sygn. akt [...] zobowiązał R K do zwrotu dokumentu prawa jazdy nr [...] wydanego w dniu [...] marca 2013 r. przez Prezydenta [...] do Urzędu [...] Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Delegatury Dzielnicy [...]. W piśmie z dnia [...] marca 2015 r. R K złożył oświadczenie o utracie ww. prawa jazdy w dniu [...] września 2014 r. W piśmie z dnia [...] maja 2015 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] w [...] poinformował, że od dnia [...] marca 2015 r. R K rozpoczął wykonywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Wskazując na powyższe, Kolegium przywołało treść art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 115 ze zm.), w myśl którego starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Wskazało przy tym na art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego, jak i na art. 43 § 2, 2a i 3 Kodeksu karnego. Kolegium podało w efekcie, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązuje co do zasadu od uprawomocnienia się orzeczenia, ale okres na jaki orzeczono ten zakaz biegnie od dnia zwrotu prawa jazdy (art. 43 § 3 k.k., co faktycznie wydłuża niemożność prowadzenia pojazdów), przy czym okres ten nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo (art. 43 § 2a k.k.). Kolegium stwierdziło także, że starosta, któremu sąd przesłał do wykonania prawomocny wyrok wymierzający skazanemu karę dodatkową zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres trzech lat, jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na określony w wyroku czas. W ocenie Kolegium, skoro w niniejszej sprawie R K złożył w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. oświadczenie o utracie w dniu [...] września 2014 r. prawa jazdy, a od dnia [...] marca 2015 r. wykonuje karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego orzeczoną na okres 8 miesięcy, to należało orzec wobec skarżącego o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami licząc od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] marca 2015 r. a następnie od dnia [...] listopada 2015 r. do dnia [...] listopada 2018 r. Kolegium stwierdziło przy tym, że przepisy k.k. nie dają podstaw do liczenia 1 miesiąca wykonania kary jako 30 dni. Wobec czego Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, odpowiada przepisom prawa. W skardze do Sądu na ww. orzeczenie, skarżący R K wniósł o jej uchylenie i zmianę. Zarzucił: błędną interpretację i zastosowanie art. 43 § 2 k.k.; błędną interpretację stanu faktycznego poprzez nie zaliczenie ponad 19 miesięcy faktycznie zatrzymanych uprawnień to jest okresu od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] marca 2013 r., na poczet kary dodatkowej; błędną interpretację przepisów prawa poprzez błędne wyliczenie terminów wykonania kary dodatkowej – tj. od dnia zgłoszenia zagubienia dokumentu zamiast od dnia uprawomocnienia się wyroku, oraz art. 12c k.k.w. dotyczącego terminów wykonania kary (i nie uwzględnienie, że odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego zakończył w dniu [...] listopada 2015 r., a nie jak przyjęto – w dniu [...] listopada 2015 r.). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zarzuty skargi w części okazały się zasadne, a to skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję SKO w [...] z dnia [...] października 2015 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] orzekającą o cofnięciu R K uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. B, na okres trzech lat, licząc od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] marca 2015 r., a następnie od dnia [...] listopada 2015 r. do dnia [...] listopada 2018 r. włącznie. Podstawę materialnoprawną tych orzeczeń stanowił art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Wobec materiału dowodwego zgormadzonego w aktach sprawy, i przywołanego także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie budzi wątpliwości Sądu, iż stan faktyczny wypełnia dyspozycję ww. przepisu, innymi słowy, że właściwy organ, w tym przypadku Prezydent [...] obowiązany był wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Przy czym, stosując ww. przepis art. 103 ust. 1 pkt 4, organ ten nie tylko cofną uprawnienia (do czego był zobowiązany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w [...],[...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., sygn. akt [...], zmienionym w części wyrokiem Sądu Okręgowego w [...],[...] Wydziału [...] – [...] z dnia [...] września 2014 r., sygn. akt [...]), ale też wskazał okres, w jakim cofnięcie to obowiązuje, co koresponduje z art. 182 § 2 k.k.w. W myśl tego ostatniego organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. To zaś m. in. oznacza, że organ może orzec o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami wyłącznie na oznaczony konkretnymi datami okres, tj. określony wcześniej w prawomocnym orzeczeniu przez sąd (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 lutego 2006 r. sygn. akt III SA/Lu 584/05). Niemniej, ustalając początek i koniec biegu 3-letniego okresu obowiązywania -orzeczonego ww. wyrokiem Sądu- zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, Prezydent [...] nie ustrzegł się błędów, a to – poprzez nieuwzględnienie art. 12c Kodeksu karnego wykonawczego (wprowadzonego nowelizacją z dnia 20 lutego 2015 r.; Dz. U. z 2015 r., poz. 396 - a to w kontekście odbywanej przez skarżącego począwszy od dnia [...] marca 2015 r. kary pozbawienia wolności, v. art. 25 ust. 1 ww. ustawy zmienającej). W tym też zakresie i tylko z tej przyczyny, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przy czym, przed rozwinięciem powyższego, Sąd stwierdza, iż rację mają organy orzekające w sprawie licząc bieg okresu, na jaki Sąd orzekł wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych począwszy od dnia złożenia przez niego oświadczenia o zgubieniu prawo jazdu. Wskazana data przystaje do stanu faktycznego sprawy i jest zgodna z art. 43 § 2 i 3 k.k., a przede wszystkim – z informacjami udzielonymi przez Sąd karny. Co do zasady zakazy obowiązują bowiem od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, ale w przypadku zakazu prowadzenia pojazdów, okres na jaki zakaz ten orzeczono, biegnie od chwili zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu. W tym przpadku skarżący, zobowiązany postanowieniem Sądu karnego do zwrotu prawo jazdy, dokumentu tego nie zwrócił, a poinformował o jego zgubieniu. Dlatego też od daty złożenia przez skarżącego oświaczenia w tej materii, należy liczyć bieg okresu zastosowanego wobec niego środka karnego, na co wskazał w pismie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy [...] [...] Wydział Wykonywania Orzeczeń [...]. Należało więc przyjąć, że okres, na jaki cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami, biegnie począwszy od dnia [...] marca 2015 r. przez 3 lata, przy czym – należało także uwzględnić, iż okres ten nie biegnie w czasie odbywania przez skarżącego kary pozbawienia wolności. Jak wynika z akt, skarżący przystąpił do odbywania kary pozbawienia wolności w dniu [...] marca 2015 r., i to też słusznie zostało dostrzeżone w sprawie (v. pismo ww. Sądu z dnia [...] czerwca 2015 r.). Niemniej, nie uwzględniając art. 12c k.k.w. wadliwie w sprawie przyjęto (bo bez dokonania potrzebnej w tej materii weryfikacji), że skarżący karę pozbawienia wolności (orzeczoną na 8 miesięcy) odbywa/odbywał do dnia [...] listopada 2015 r. Zgodnie z ww. art. 12c k.k.w., jeżeli kara lub inny środek podlegający wykonaniu według przepisów niniejszego kodeksu są określone w tygodniach, miesiącach lub latach, przyjmuje się w postępowaniu wykonawczym, że tydzień liczy się za dni 7, miesiąc za dni 30, a rok za dni 365. Uwzględniając ten przepis należałoby przyjąć, że skarżący będzie odbywał karę pozbawienia wolności do dnia [...] listopada 2015 r. i od tej daty liczyć pozostały okres, na jaki orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Kolegium nie wzięło pod uwagę powyższego przepisu k.k.w., pomimo zarzutów w tej kwestii zawartych w odwołaniu. W efekcie, nie zweryfikowało orzeczenia organu I instancji co do końcowej daty okresu obowiązywania orzeczonego środka karnego. Z tej też przyczyny Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie może się ostać i wymaga uchylenia wobec stwierdzonego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z ww. art. 12c tej ustawy. Zdaniem Sądu, rzeczą organu było (wobec podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów) wystąpić do Sądu karnego z wnioskiem o wyjaśnienie spornego zagadnienia (związanego z obliczeniem końcowej daty odbywania kary pozbawienia wolności, w zw. z art. 43 § 2a k.k.), a to - zgodnie z art. 13 § 1 k.k.w. W myśl tego ostatniego, organ wykonujący orzeczenie oraz każdy, kogo orzeczenie bezpośrednio dotyczy, może zwrócić się do sądu, który je wydał, o rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykonania orzeczenia. Orzekając ponownie w sprawie Kolegium winno uwzględnić powyższe stanowisko Sądu. W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.