VII SA/Wa 297/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala VII SA/Wa 297/08 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2007r. Znak: [...] po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego działając w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego - zwanej dalej kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007r. Znak: [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił: 1. decyzją z dnia [...] czerwca 2000r. Znak: [...] Starosta R. zgłosił sprzeciw w sprawie budowy boiska sportowego na działce Nr [...] w miejscowości G., gm. B.; 2. następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2000r. Znak: [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję; 3. po przeprowadzeniu postępowania w trybie art. 155 i art. 154 kpa Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2000r. Znak: [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] lipca 2000r. (z pkt 2); 4. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2000r. Znak: [...] uchylił decyzję z dnia [...] października 2000r. (opisaną w pkt 3) i umorzył postępowanie w sprawie uchylenia decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2000r. (pkt 2); 5. po rozpoznaniu skargi A. S. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2002r. sygn. akt: IV SA 296/01 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2000r. (pkt 4); 6. w konsekwencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, po ponownym rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. Znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2000r. (z pkt 3); 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 grudnia 2004r. sygn. akt: 7/IV SA 3024/03, uwzględniając skargę A. S. uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003r. (pkt 6) oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2000r. (opisaną w pkt 3); 8. Wojewoda [...] będąc związanym wyrokiem Sądu decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. Znak: [...] uchylił w całości decyzję Starosty R. z dnia [...] czerwca 2000r. (z pkt 1) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z powyższego stanu faktycznego wynika, że Wojewoda [...] wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2007r. błędnie ustalił stan faktyczny, gdyż w obrocie prawnym pozostaje decyzja tego samego organu z dnia [...] lipca 2000r. (tzn. organ wojewódzki wydał decyzję dotyczącą sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, pozostającą w obrocie prawnym). W ocenie organu zaistniała sytuacja wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, obligującą do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] wydanej w dniu [...] stycznia 2007r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył A. S. wnosząc o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r. Znak: [...]. W uzasadnieniu zwrócił się o kompleksowe zbadanie swojej sprawy, sprawdzenie ówczesnego planu przestrzennego zagospodarowania terenu i potwierdzenie, że w 2000r. posiadał gospodarstwo rolne. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. Znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2007r. Organ powtórzył argumentację zawartą w decyzji wydanej w ramach I instancji wyjaśniając jednocześnie, że zarzuty podnoszone przez skarżącego nie dotyczą zaskarżonej decyzji i z tego względu nie mają wpływu na zasadność podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. S. Skarżący stwierdził, że powinna zostać uchylona zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] października 2007r. natomiast decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007r. w ocenie skarżącego należy uznać za ważną. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1 § 2 w/w ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa (art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej ppsa - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, iż postępowanie administracyjne prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności umożliwia weryfikację rozstrzygnięć organów administracji publicznej posiadających przymiot trwałości. Służy ono niejako sprawdzeniu, czy w trybie zwykłym sprawa została rozstrzygnięta zgodnie z prawem, czyli czy decyzja wydana w trybie zwykłym nie zawiera wad kwalifikowanych. Uruchomienie tego trybu następuje na podstawie art. 156 § 1 kpa. Przepis powyższy określa przypadki, w których dochodzi do sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z urzędu podjął działanie zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007r. Znak: [...]. Powyższa decyzja Wojewody [...] dotyczy sprawy, która została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną pozostającą w obrocie prawnym. Oczywistym zatem jest, że organ stopnia wojewódzkiego w decyzji z dnia [...] stycznia 2007r. (uchylającej decyzję Starosty R. z dnia z dnia [...] czerwca 2000r. Znak: [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji) błędnie ustalił stan faktyczny, gdyż w obrocie prawnym pozostawała aktualna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000r. Znak: [...], którą utrzymano w mocy tę samą decyzję Starosty R. z dnia [...] czerwca 2000r. W ocenie Składu orzekającego działanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego było jak najbardziej prawidłowe bowiem sytuacja, w której w obrocie prawnym istnieją dwie decyzje organu II instancji rozstrzygające tę samą sprawę jest prawnie niedopuszczalna. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzająca nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007r. miała charakter formalny, porządkujący. Przepis art. 156 § 1 pkt 3 kpa stanowiący, że organ administracji państwowej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, rozciągając tę gwarancję na samą decyzję oraz na sprawę, którą ona załatwia, z tym jednak zastrzeżeniem, że chodzi o wydanie kolejno po sobie decyzji załatwiających sprawę co do istoty. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego, chodzi przy tym o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego ośrodka zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2000r. sygn. akt: I SA/Wr 914/98, Nr Lex 187879). Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów Sąd stwierdza, że nie dotyczą zaskarżonej decyzji w związku z tym nie mogą odnieść zamierzonego efektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę w przedmiocie stwierdzenia nieważności bada wyłącznie legalność zaskarżonej decyzji. Skarżący odnosi się do działań podejmowanych przez Starostę R. i właściwe organy nadzoru budowlanego co pozostaje bez związku z trafnością zaskarżonego rozstrzygnięcia. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił jako nieuzasadnioną.