VII SA/Wa 2973/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek (sprawozdawca), sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant referent stażysta Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skarg A. Ż. i A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. W. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla O.S.A. z siedzibą w W., na budowę wolnostojącej wieży wraz z instalacjami i urządzeniami wchodzących w skład stacji bazowej telefonii komórkowej O.S.A. [...] wraz z wewnętrzną instalacją elektroenergetyczną na działce nr ewid. [...] w miejscowości K. obszar wiejski. Organ stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełnia wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i form/ projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) oraz jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Ponadto inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej K. z dnia [...] grudnia 2008 r., a także wymaganiami ochrony środowiska, wobec wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy K. w dniu [...] grudnia 2017 r. decyzji o umorzeniu w całości postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację planowanego przedsięwzięcia. Starosta wyjaśnił, że w sprawie oddziaływania inwestycji opiera się na zdaniu organu środowiskowego, który jest właściwy dla dokonania stosownej oceny. Zgodnie zatem ze stanowiskiem Burmistrza Gminy K. uznał, że na dzień wydania decyzji nie będą przekroczone normy, jednocześnie wskazał, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że nie będzie oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie. W przypadku powstania w okolicy nowych zabudowań, w razie konieczności właściciel działki winien się zwrócić do właściciela stacji bazowej telefonii komórkowej ojej przebudowę. Jednobrzmiące odwołania od powyższej decyzji wnieśli E. H.. S. H., C.Sp. z o.o., W. H., M. H., K. H., A.K. i T. K. wskazując na spadek wartości sąsiednich nieruchomości na skutek realizacji inwestycji, która nie jest inwestycją celu publicznego, gdyż mieszkańcy K.i okolic nie potrzebują tego rodzaju stacji bazowej. Wskazali na niezastosowanie w sprawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko podnosząc, że skoro za parametry realizowanego przedsięwzięcia uznaje się równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznaczaną dla pojedynczej anteny, to parametry te pozwalają na zaliczenie przedsięwzięcia do potencjalnie znacząco negatywnie oddziałującego na środowisko, jeżeli po ich zsumowaniu, osiągną progi określone w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że budowa stacji będzie polegała na postawieniu wieży, położeniu urządzeń, anten, kabli koncentrycznych instalacji elektrycznej oraz zawieszeniu anten sektorowych typu Al (3szt.) i typu A2 (3szt.), umożliwiających emisje w pięciu pasmach 800MHz, 900 MHz. 1800 MHz, 2100 MHz, i 2600 MHz. Anteny zostaną skierowane na azymuty 69°, 200°, i 290°. Wskazał, że wysokość zabudowy dopuszczona przez plan miejscowy (nieprzekraczalna dla zabudowy usługowej - 2 kondygnacje naziemne, w tym poddasze użytkowe, nie większa jednak niż 10 m licząc od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu budynku) powoduje, że nie znajdzie się ona w polu oddziaływania wiązek promieniowania anten sektorowych. W ocenie Wojewody stacja została tak zaprojektowana, by wykluczyć występowanie obszarów o przekroczonej wartości granicznej promieniowania w miejscu, w którym mogą przebywać ludzie. Miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych. Powyższe stwierdzenie poparte jest graficznymi rysunkami wyników obliczeń, rysunkami zasięgów osi głównych wiązek promieniowania dla każdej anteny w płaszczyźnie poziomej oraz rysunkami obrazującymi wyniki obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludności, od osi głównej wiązki promieniowania i na całej jej długości dla każdej z anten w płaszczyźnie pionowej. Wojewoda wyjaśnił, że na rysunkach przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości 200 metrów od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej. Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° jak i maksymalnych pochyleń wiązek 6° d!a azymutów 69°, 200° i 290° brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 200 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. W ocenie Wojewody rozwiązania projektowe zastosowane w projektowanej stacji bazowej wskazują, że ludność nie będzie miała dostępu do obszaru, dla którego został przekroczony dopuszczalny poziom elekromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Ponadnormatywne promieniowanie anten będzie rozchodzić się w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludności ponieważ zabudowa nie znajduje się w polu oddziaływania wiązek promieniowania anten sektorowych. Stacja bazowa została tak zaprojektowana, by wykluczyć występowanie obszarów o przekroczonej wartości granicznej promieniowania w miejscu, w którym mogą przebywać ludzie. W konsekwencji Wojewoda stwierdził, że dla przedmiotowej inwestycji nie było potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe stwierdzenie poparte jest graficznymi rysunkami wyników obliczeń, rysunkami zasięgów osi głównych wiązek promieniowania dla każdej anteny w płaszczyźnie poziomej oraz rysunkami obrazującymi wyniki obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludności, od osi głównej wiązki promieniowania i na całej jej długości dla każdej z anten w płaszczyźnie pionowej. Zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, jak też nie wprowadzi ograniczeń dla odwołujących się w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, do których posiadają tytuł prawny. Nie wpłynie także negatywnie na możliwość ewentualnej przyszłej zabudowy z uwagi na fakt, że pole elektromagnetyczne o wartościach 0,1 W/m2 przy maksymalnym pochyleniu wiązek będzie występować na wysokości 26,3 m (azymut 200°), 25,3 m (azymut 69°) i 24,4 (azymut 290°). Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw. Ochrona ta w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek, nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Skargi na powyższą decyzję wniosła A. W. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 3026/18) oraz A. Ż. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 2973/18). A. W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości podniosła zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i przepisami ustawy z 7 marca 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i braku rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nakazu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz nadinterpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ teren działek nr [...], na których miałaby być prowadzona inwestycja leży w obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem D1 MNU o przeznaczeniu terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa usługowa, nieuciążliwe usługi podstawowe i komercyjne co oznacza, że możliwe jest jedynie lokalizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. A. Ż. w złożonej skardze podniósł, że planowana inwestycja nie tylko wpłynie w sposób niekorzystny na walory krajobrazowe, środowiskowe i zdrowotne gminy Konstancin – Jeziorna, ale jest również niezgodna z przepisami o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych. Planowana inwestycja przyczyni się również do znaczącego obniżenia wartości rynkowej okolicznych nieruchomości, ponieważ podważony zostanie uzdrowiskowy charakter regionu. W ocenie skarżącego negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem nie może naruszać granic nieruchomości innej niż ta, na terenie której jest wytwarzane i do której inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto gmina K. pełni w obszarze metropolitalnym Warszawy funkcję uzdrowiskową, mieszkaniową i turystyczno-rekreacyjną. Uzdrowisko K. odgrywa rolę nie tylko w OMW ale także w regionie mazowieckim i w kraju. Zdaniem skarżącego O.S.A. chce popsuć poprzez swoją inwestycję charakter uzdrowiskowy, specyficzny mikroklimat o uznanych właściwościach leczniczych, wysokie walory krajobrazowe i niepowtarzalny charakter Konstancina-Jeziorny jako miasta ogrodu oraz prawidłowo ukształtowany system obszarów chronionych, zabezpieczających najcenniejsze tereny powiatu [...] W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu [...] lipca 2019 r. Sąd zarządził na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączenie spraw o sygn. akt VII SA/Wa 2973/18 ze sprawą o sygn. akt VII SA/Wa 3026/18 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenie jej dalej pod wspólną sygn. akt VIII SA/Wa 2973/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi podlegają uwzględnieniu z uwagi na uchybienia przez organy przepisom procesowym, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Warunki wydania takiej decyzji zamieszczone zostały w art. 35 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. – dalej jako: "Prawo budowlane"). Jednym z tych warunków (pkt 1) jest zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jak ustalono w sprawie, teren na którym zlokalizowana jest działka inwestycyjna nr ewid. [...] w miejscowości K., objęty jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego sołectwa K. zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] grudnia 2008 r. Zgodnie z zapisami planu, działka na której zlokalizowana jest stacja bazowa znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem D1 MN,U, którego przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa usługowa - nieuciążliwe usługi podstawowe i komercyjne z zielenią towarzyszącą w 30 m strefie koncentracji usług - zgodnie z § 3 pkt 20. Uchwała ta została zmieniona uchwałą nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] września 2014 r. poprzez ustalenie (§ 8 a) możliwości lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym obszarze objętym planem, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z przepisów odrębnych dotyczących w szczególności ochrony przyrody, ochrony zabytków, prawa lotniczego oraz ograniczeń wynikających z przepisów odrębnych dotyczących dopuszczalnych wysokości obiektów budowlanych w otoczeniu lotniska C. w W. W planie miejscowym dopuszczono zatem lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z przepisów odrębnych. Już z tych względów należało uznać, że w niniejszej sprawie planowana inwestycja, w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej - będącej niewątpliwie inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej (zob. wyroki NSA: z 3 września 2008 r., II OSK 989/07; z 23 stycznia 2011 r., II OSK 1829/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej w skrócie "CBOSA") - jest zgodna z postanowieniami planu, zaś podnoszony przez skarżącą A. W. zarzut "nadinterpretacji" zapisów planu, skądinąd w żaden sposób nieuzasadniony, nie zasługiwał na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika również, że inwestor przedłożył decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...] grudnia 2017 r. umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację planowanego przedsięwzięcia, w której organ ten odwołał się do stanowiska zawartego w piśmie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia 10 października 2017 r. stwierdzającego, na podstawie przedłożonej dokumentacji, że rodzaj, parametry techniczne oraz zasięg potencjalnego oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, nie kwalifikują go do grupy przedsięwzięć wymienionych w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 71 – dalej jako: rozporządzenie). Organ wydający pozwolenie na budowę również uznał, że nie zachodzi konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Starosta [...] powziął to ustalenie na podstawie ww. decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] grudnia 2017 r. powielając w tym zakresie w całości stanowisko Burmistrza, bez jakiegokolwiek odniesienia do dołączonego do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentu tj. Kwalifikacji przedsięwzięcia - stacji bazowej telefonii komórkowej "J." kod stacji [...] operatora O. w zakresie wpływu oddziaływania stacji bazowej na środowisko naturalne - sporządzonej w marcu 2017 r. Z kolei Wojewoda [...] utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, stwierdził jedynie, że w najbliższej okolicy stacji bazowej znajdują się niskie zabudowania, stacja zaś jest tak zaprojektowana, by wykluczyć występowanie obszarów o przekroczonej wartości granicznej promieniowania w miejscu, w którym mogą przebywać ludzie. W związku z tym dla tej inwestycji nie było potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ulega dla Sądu wątpliwości, że organy w sprawie niniejszej nie podjęły samodzielnie i we własnym zakresie, zwłaszcza organ odwoławczy, próby oceny konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności sprawdzenia zgodności projektu z warunkami określonymi w decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu, przedłożenie decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, w świetle regulacji zawartej w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie zwalniało organu architektoniczno-budowlanego od obowiązku oceny zgodności projektu budowlanego z innymi wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności w kwestii uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się na podstawie dwóch kryteriów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, tj. równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; W orzecznictwie należy uznać za ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia uprawnia do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób wpłynie na środowisko cała inwestycja, a nie tylko jej poszczególne elementy (vide np. wyroki NSA z dnia: 26 września 2017 r., II OSK 126/16, z dnia 9 czerwca 2017 r., II OSK 1839/16; z dnia 19 stycznia 2016 r., II OSK 1162/14; z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14, CBOSA). Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej pogląd powyższy w całości podziela. Oznacza to, że ocena kontrolowanego postępowania, w którym dokonano kwalifikacji przedsięwzięcia z punktu widzenia oddziaływania poszczególnych anten pojedynczo, a nie sumarycznie i we wzajemnym powiązaniu, nie może być pozytywna. Dla dokonania prawidłowych ustaleń, czy inwestycja zawsze znacząco, czy potencjalnie znacząco oddziałuje na środowisko, czy też nie zalicza się do żadnej z tych kategorii niezbędne jest nie tylko określenie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie da się zasadnie wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Jak wskazał NSA w sprawie II OSK 2706/13, przyjęcie, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje zawsze znacząco, czy potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny, może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku, czy kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Jak z kolei wskazał NSA w sprawie II OSK 126/16, już od rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) oraz obecnie obowiązujące rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r., w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, dominuje stanowisko, zgodnie z którym dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. Z akt sprawy niniejszej nie sposób wyprowadzić oceny, iż taka kumulacja została przez organy oceniona, sprawdzona i zbadana. W sprawie nie wyjaśniono bowiem, jaki wpływ na środowisko będzie miała planowana inwestycja jako całość, a nie jej poszczególne anteny. Tymczasem załączona przez inwestora "Kwalifikacja przedsięwzięcia" w kilku miejscach tekstu wskazuje, że uwzględniono w niej wyłącznie oddziaływanie pojedynczych anten, a nie oddziaływanie sumaryczne. Na str. 3 wskazano "opis sąsiedztwa stacji bazowej w odległości maksymalnego zasięgu (wynikającego z zakwalifikowania przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem) od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej anteny". Na str. 4 dokumentu zostały przeprowadzone obliczenia odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej z anten, wzdłuż głównej wiązki promieniowania dla tiltu minimalnego i maksymalnego, przyjmując, że wzdłuż głównej wiązki promieniowania każdej z anten w odległości do 200 m od środka elektrycznego anteny, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Tyle tylko, że zamieszczone w kwalifikacji przedsięwzięcia obliczenia mocy promieniowania elektroenergetycznego (EIRP) dotyczą każdej z anten oddzielnie na pasmo każdej z anten. Z kwalifikacji nie wynika natomiast, by jej autor oceniał, czy zachodzą podstawy do badania sumy energii emitowanej na poszczególnych kierunkach przez wszystkie anteny instalacji. Z kolei lektura uzasadnień decyzji organów obu instancji wskazuje, że w istocie nie przeprowadziły one z punktu oddziaływania na środowisko jakiejkolwiek oceny wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jej wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie oceniły w związku z tym w świetle art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zgodności projektu budowlanego z innymi wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności w kwestii uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przed wydaniem decyzji organ winien samodzielnie zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej ocenie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym w szczególności złożoną dokumentację. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów nie sposób rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji, tj. nie można stwierdzić, czy należy ona, czy też nie do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu odpowiednio § 2 ust. 1 pkt 7, bądź § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W tych okolicznościach należy uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane uchybienia uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie o jakim mowa powyżej. Podnoszone natomiast przez skarżącego A. Ż. kwestie spadku wartości nieruchomości w wyniku zlokalizowania w sąsiedztwie stacji bazowej telefonii komórkowej, nie mogą stanowić przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Pojęcie uzasadnionego interesu osób trzecich z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego powinno być interpretowanie wyłącznie w oparciu o przesłanki obiektywne tj. w oparciu o zgodność z regulującymi proces inwestycyjny przepisami. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 powołanej ustawy zasądzając na rzecz skarżącej A. W. kwotę 500 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Drugiemu ze skarżących zwrot kosztów nie przysługiwał w związku z przyznanym mu prawem pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi.