VII SA/Wa 2976/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. Spółka jawna [...] z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2017r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji nakazującej rozbiórkę budynku oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2017r, znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu zażalenia M. Sp. J. [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].07.2017 r., odmawiające uzgodnienia decyzji nakazującej rozbiórkę budynku produkcyjnego nr [...] i [...] (na karcie ewidencyjnej oznaczonych nr [...] i [...]) po byłym zakładzie L.na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w G. - działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...].07.2017 r. odmówił uzgodnienia decyzji nakazującej rozbiórkę budynku produkcyjnego nr [...] i [...] (na karcie ewidencyjnej oznaczonych nr [...] i [...]) po byłym zakładzie L. na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w G.. Organ pierwszej instancji wskazał, iż powyższe obiekty należą do dawnego zakładu industrialnego produkującego tekstylia, należącego pierwotnie do rodziny Wolfów, który jest istotny z punktu widzenia historii G.. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków powołał się na wnioski zawarte w opinii dr hab. prof. nadz. S. J. z 2007 r. oraz opracowaniu dr hab. prof. nadz. M. U., przemawiające za koniecznością zachowania zabudowań objętych wnioskiem. Organ odniósł się również do dokumentacji przedłożonej do uzgodnienia, podkreślając, iż ustalenia dotyczące stanu technicznego ww. zabudowy nie zostały oparte o obliczenia wytrzymałościowe konstrukcji. Wskazano także, iż autor powyższej oceny zaznaczył, iż konstrukcje murowe będące podstawowymi elementami nośnymi, pomimo zaobserwowanych spękań i wyrw, nie stanowią bezpośredniego zagrożenia dla zachowania bezpieczeństwa całego budynku, mogą występować tylko miejscowe zagrożenia. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków podniósł ponadto, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie ulic: [...], [...], [...] i Alei [...] przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].10.2009 r. nr [...], ustalono obowiązek zachowania przedmiotowych obiektów. M. Sp. J. [...] wniosła, z zachowaniem ustawowego terminu, zażalenie na ww. postanowienie. Rozpatrując zażalenie organ drugiej instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. W myśl ustępu 3 ww. artykułu, w stosunku do obiektów budowlanych niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powyższą decyzję wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Na obszarze, na którym usytuowano omawiane obiekty, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie ulic: [...], [...], [...] i Alei [...], przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].10.2009 r. nr [...]. W § 5 ust. 2 pkt 1 powyższego dokumentu, ustalono ochronę konserwatorską obiektów wyszczególnionych we wniosku. Organ ochrony zabytków posiada zatem kompetencje do zajmowania stanowiska w sprawie ww. nakazu rozbiórki. W świetle regulacji art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przyjąć należy, że wszystkie działania i rozstrzygnięcia organu konserwatorskiego winny być podejmowane dla zapewnienia odpowiednich warunków, umożliwiających zachowanie zabytków we właściwym stanie, ich odpowiedniego zagospodarowania i utrzymania, zapobiegania zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla ich wartości, udaremnienia niszczenia i właściwego korzystania z zabytków. W związku z powyższym, organ ochrony zabytków rozstrzyga w omawianej sprawie, czy projektowane prace są dopuszczalne ze stanowiska konserwatorskiego, tj. czy nie naruszają wartości zabytkowych chronionego obiektu lub obszaru. Z akt sprawy wynika, iż przedmiotowe budynki produkcyjne, wzniesione w latach 20. XX w. oraz na przełomie lat 20. i 30. ubiegłego stulecia, należą do kompleksu włókienniczego W., późniejszej fabryki L. posiadającego bardzo istotne znacznie dla historii kultury materialnej miasta. Zespól industrialny W., w formie znanej obecnie, został ukształtowany w latach 1910- 1915 i prezentował wyposażenie bardzo nowoczesne jak na ówczesne czasy. Zabudowania należące do fabryki prezentują ponadto znaczące wartości artystyczne. Dr hab. prof. nadz. M. U. w opinii dotyczącej wartości zabytkowych przedmiotowej zabudowy z 2016 r., stwierdził, iż zakład ten jest unikatowy pod względem architektonicznym w skali krajowej. W jego obrębie występują wpływy modernistyczne z kręgu P. B., twórców niemieckiego [...], a także bardziej tradycyjne nurty jak historyzujące neostyle, jak również rozwiązania formalne nawiązujące do secesji i gotyku. Budynki stanowiące przedmiot wniosku prezentują formy modernistyczne inspirowane jednocześnie neoklasycyzmem. Powyższy autor podniósł ponadto, iż oryginalna bryła i forma ww. kompleksu industrialnego, mimo drobnych przekształceń, jest w dalszym ciągu czytelnia. Dr hab. prof. nadz. M. U. zwrócił również uwagę na wielką wagę historyczną powyższego zespołu przemysłowego, z uwagi na znikomy procent zachowania historycznej tkanki budowlanej na terenie [...], który został w większości (ok. 90 - 95 %) zniszczony podczas II wojny światowej. W związku z powyższym, organ drugiej instancji podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, iż z punktu widzenia konserwatorskiego, istnieje konieczność zachowania omawianych budynków, jako istotnych komponentów ww. założenia przemysłowego i obiektów świadczących o historycznej metryce miasta. Rozbiórka przedmiotowych zabudowań stałaby ponadto w sprzeczności z zapisami przywołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy zwrócić uwagę, iż w § 5 ust. 2 pkt 1 powyższego aktu prawa miejscowego wprowadzono obowiązek zachowania tejże zabudowy. Ustalenia ochrony zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowią jedną z form ochrony zabytków określonych w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i są wiążące dla organów konserwatorskich przy dokonywaniu rozstrzygnięć. W omawianym przypadku, organ ochrony zabytków jest zatem zobligowany odmówić uzgodnienia przedłożonego wniosku organu nadzoru budowlanego. Jednocześnie, z przekazanego materiały dowodowego nie wynika, by obiekty wskazane we wniosku o uzgodnienie pozwolenia na rozbiórkę, znajdowały się w stanie katastrofy budowlanej bądź w stanie bezpośrednio ją poprzedzającym. Należy podnieść, iż wnioski zawarte w opracowaniu mgr. inż. K. B. i mgr. inż. D. S., które zostało załączone do wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krośnie Odrzańskim, jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji, nie zostały poparte obliczeniami dotyczącymi statyki budynku. Nie oparto ich także na badaniach architektonicznych ani laboratoryjnych. Ponadto, użyta przez autorów metoda Rossa nie ma zastosowania w przypadku budynków zabytkowych, które podlegają przekształceniom i remontom w czasie swego wieloletniego funkcjonowania. Organ drugiej instancji zauważył, iż w interesie społecznym leży ochrona obiektów o wartościach zabytkowych oraz niedopuszczenie do zniszczenia ich pierwotnej substancji materialnej. Zdaniem organu II instancji [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków słusznie przedłożył w tym przypadku interes społeczny nad interes strony, ponieważ realizacja planowanej inwestycji doprowadziłaby do likwidacji obiektów posiadających wartości historyczne, artystyczne i naukowe, jako cenne komponenty założenia industrialnego W., stanowiących ponadto nielicznie zachowane relikty dawnej, oryginalnej zabudowy na terenie G.. Rozbiórka ta stałaby również w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie ulic: [...], [...], [...] i Alei [...] przyjętym uchwalą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].10.2009 r. nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł inwestor M. Sp. J. [...] z siedzibą w W. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca spółka podniosła, iż organy służby konserwatorskiej odmówiły uwzględnienia opinii technicznej inż. K. B.uznając ją za nierzetelną z powodu braku obliczeń wytrzymałościowych. W ten sposób została rozstrzygnięta merytoryczna kwestia natury czysto techniczno-budowlanej, co nie należało do kompetencji tych organów gdyż kompetencje te ograniczone są do aspektów historycznych, naukowych i artystycznych - zgodnie z art.3 pkt.l ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W zakresie techniczno-budowlanym mogą być kompetentne i miarodajne jedynie oceny organu nadzoru budowlanego, a nie służby konserwatorskiej. Gdyby organy I i II instancji prawidło chciały uzupełnić materiał dowodowy w postępowaniu, to należało zlecić odpowiedniemu specjaliście z urzędu wykonanie obliczeń wytrzymałościowych i na podstawie tego dowodu dokonać oceny zagadnień technicznych. Skoro nie przeprowadzono tego rodzaju dowodu, to kwestie techniczne powinny być pozostawione do rozstrzygnięcia organowi władzy budowlanej. Kwestia występowania bezpośredniego zagrożenia dla zachowania bezpieczeństwa spornych budynków nie została należycie zbadana i oceniona. W niniejszej sprawie naruszono zatem nie tylko normy kompetencyjne ale także przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności art.77 kpa. Skarżący kwestionuje prawidłowość dokonanej w I oraz II instancji oceny dowodu z opinii prof. M. U., gdyż autor ten nie jest specjalistą z zakresu inżynierii budowlanej lecz historykiem. Jego oceny dotyczące stopnia dewastacji obiektu lub stanu żelbetowych słupów nie mogą być miarodajne gdyż wykraczają poza formalnie udokumentowaną wiedzę i doświadczenie tego eksperta. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ II instancji stwierdził, że ochrona prawna spornych obiektów leży w interesie społecznym lecz nie wyjaśnił na czym w niniejszej sprawie polega ten interes i dlaczego ma pierwszeństwo przed zapewnieniem bezpieczeństwa publicznego przed ryzykiem katastrofy oraz przed uzasadnionym interesem prawnym i gospodarczym Skarżącego. W uzasadnieniu orzeczenia I jak i II instancji nie wskazano natomiast żadnych dowodów i ocen na okoliczność chronionych "wartości stylowych", "bogactwa formalnego elewacji" oraz "niepodważalnej wartości artystycznej" analizowanych obiektów. Nie stanowi również podstawy do orzekania w niniejszej sprawie istniejący wpis do rejestru zabytków "zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta G.", który nie obejmuje przedmiotowych obiektów. Minister Kultury orzekając w tej sprawie jako organ II instancji całkowicie zignorował istotne naruszenia prawa występujące w orzeczeniu I instancji a odnoszące się do ochrony tzw. otoczenia zabytku bądź widoku na zabytek, jakim jest "układ urbanistyczny miasta G.". Rozciąganie ochrony prawnej poza granice tak zdefiniowanych zabytków jest niedopuszczalne, gdyż wprowadza nieograniczoną przestrzennie jurysdykcję służby konserwatorskiej. Zdaniem skarżącego sporne obiekty nie zostały wpisane do rejestru zabytków ani do gminnej ewidencji zabytków zatem nie posiadają wartości wystarczających aby właściwy organ administracji chronił ich zabytkowe wartości wyrażone w zachowanej autentycznej postaci. Zachowanie spornych budynków, jak wymaga tego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie polega na zakazie ich rozbiórki lecz może być spełnione poprzez odtworzenie istotnych ich cech w projektowaniu nowych obiektów mających powstać w tym miejscu. Chodzi o utrzymanie proporcji, gabarytów, detali architektonicznych itp. - stosownie do wymagań prawa miejscowego. W tym sensie "zachowanie budynków zabudowy postindustrialnej" w rozumieniu przepisów obowiązującego planu miejscowego nie oznacza zakazu wymiany materii budowlanej na nową lecz przy zachowaniu wymagań konserwatorskich dostosowanych jednak do ograniczeń wynikających z faktu, że przedmiotowe obiekty nie podlegają formalnej ochronie jako zabytki. Okoliczności te w ocenie skarżącego nie zostały należycie zbadane i ocenione w zaskarżonym rozstrzygnięciu organu I oraz II instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Rozpoznając sprawę w tak ustalonym zakresie kompetencji sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Podstawę materialno prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w związku z art. 67 ust 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 106 k.p.a. którym - jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Natomiast zgodnie z art. 67 ust 3 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzję rozbiórkową, o której mowa w art. 67 ust 1 Prawa budowlanego wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie decyzji nakazującej rozbiórkę budynku produkcyjnego nr [...] i [...] (na karcie ewidencyjnej zabytku oznaczone nr [...] i [...]) po byłym zakładzie L. zlokalizowanych na działce o nr ewid. [...] w G., przy ul. [...]. Do wniosku dołączono opinię w sprawie stanu technicznego nieużytkowanego budynku przemysłowego nr [...] i [...] opracowaną przez mgr inż. K. B. w kwietniu 2017 r. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że przedmiotowe budynki położone są na terenie otoczenia zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta G., wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] i [...], decyzjami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].09.1955 i [...].07.1978 r. Zgodnie z art. 3 ust. 15 ustawy z dn. 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami otoczenie jest to teren wokół lub przy zabytku wyznaczony w decyzji o wpisie tego terenu do rejestru zabytków w celu ochrony wartości widokowych zabytku oraz jego ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych. Przedmiotowe budynki wchodzą w skład zabudowań zespołu fabrycznego - dawnych L., które ze względu na zachowane walory zabytkowe zostały włączone do wykazu obiektów wskazanych do ujęcia w gminnej ewidencji zabytków miasta G.. Budynki przemysłowe nr [...] i [...] objęte są również ochroną konserwatorską wynikającą z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Miasta G., terenu położonego w obrębie ulic: [...], [...], [...] i Alei [...], uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej nr [...] w dniu [...] października 2009 r. Działka nr [...] na której usytuowane są budynki została oznaczona jako jednostka 1 U, MW, dla której ustalono przeznaczenie jako teren zabudowy o funkcji usługowo - handlowej z dopuszczeniem funkcji turystycznej i mieszkaniowej wielorodzinnej. Zgodnie z ustaleniami planu na terenie 1 U, MW ustalono zachowanie budynków zabudowy poindustrialnej oznaczonych na rysunku planu (1), wśród nich znalazł się budynek przemysłowy nr 1 i 2 (oznaczone na planie symbolem litery "B"). Powodem odmowy uzgodnienia decyzji nakazującej rozbiórkę budynków produkcyjnych nr [...]i [...] było ustalenie przez konserwatora, iż rozbiórka ww. obiektów miałaby negatywny wpływ na chronioną ekspozycję zabytkowego układu urbanistycznego miasta Gubin, a ponadto naruszałaby ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Miasta G. w którym przewidziano zachowanie budynków przemysłowych nr [...] i [...] jako budynków zabudowy poindustrialnej. Sąd podziela uzasadnienie stanowiska organów konserwatorskich z którego wynika, że budynki produkcyjne nr [...] i [...], stanowią element spójnego architektonicznie zespołu zabudowy związanej z funkcjonowaniem zakładów. Ich rozbiórka byłaby niepowetowaną stratą zarówno w kontekście utraty oryginalnego elementu zabudowy zespołu pofabrycznego, jak i utraty elementów kształtujących ekspozycję zabytkowego zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta G.. Organy konserwatorskie szeroko omówiły powody dla których przedmiotowe budynki produkcyjne pomimo złego stanu technicznego powinny nadal istnieć oraz szczegółowo opisały ich wygląd. Wskazały, iż przedmiotowe budynki produkcyjne pochodzą z etapu rozbudowy zespołu poindustrialnego dawnych zakładów przemysłowych dokonanej w latach 20. XX w. aż do przełomu lat 20. i 30. XX w. co widoczne jest zwłaszcza w ekspresjonistycznej dekoracji ceglanej fasady budynków. Podczas II wojny światowej zniszczeniu uległy jedynie dwa budynki fabryczne, a cały zespół mimo miejscowych wyburzeń jest czytelny w tkance miejskiej G. do dziś. Z opisu budynku nr [...] wynika, że stanowi zachodnie skrzydło zespołu budynków produkcyjnych, ścianą wschodnią przylega do budynku nr [...]. Jest obiektem trzykondygnacyjnym, z niewielką jednokondygnacyjną nadbudówką od północy. Zbudowano go w konstrukcji nośnej żelbetowej, z żelbetową konstrukcja stropodachu. Obiekt jest murowany z cegły, oblicowany cegłą klinkierową, ze skromnym detalem architektonicznym. Stylistycznie obiekt nawiązuje do neoklasycyzującej architektury modernistycznej. Więźba dachowa jest żelbetowa, kryta papą bitumiczną na lepiku. Obiekt założono na nieregularnym rzucie, zbliżonym do prostokąta, z przylegającym od strony zachodniej pseudoryzalitem komunikacyjnym oraz pseudoryzalitem po stronie południowej. Elewacje budynku posiadają rytmicznie rozmieszone otwory okienne, z dekoracją w postaci płycin pomiędzy oknami drugiej i trzeciej kondygnacji. Elewacje budynku zdobi skromny detal architektoniczny w postaci gzymsu koronującego oraz tympanonów wieńczących elewację zachodnią. Przylegający do budynku nr [...] od strony wschodniej budynek nr [...] jest wyższy o dwie kondygnacje. Budynek produkcyjny nr [...] stanowi dominantę w zespole fabrycznym dawnych L. widoczną zwłaszcza od strony ul. [...]. Zbudowano go przy użyciu analogicznych metod - w konstrukcji nośnej żelbetowej, związanej z żelbetową konstrukcją stropodachu, mury wykonane z cegły, oblicowane cegłą licówką, z więźbą dachową żelbetową krytą papą bitumiczną na lepiku. Obiekt jest kilkumodułowy z dominującą przestrzennie masywną halą produkcyjną, zwieńczoną pseudobelwederem o arkadowym układzie otworów okiennych i zwartej z budynkiem produkcyjnym od południa prostopadłośceninnej bryle ze skrajnym ryzalitem od zachodu. Elewacje ukształtowane analogicznie poprzez rytmicznie rozmieszczone prostokątne otwory okienne, a w partii pseudobelwederu arkadowe ciągi pełnołukowych otworów okiennych. Organy konserwatorskie wyjaśniły również, iż zabudowania po dawnych zakładach przemysłowych rodziny W. były przedmiotem opinii opracowanej na zlecenie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] w 2007 r. przez dr hab. prof. nadz. S. J. (archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...]), gdzie postulowano ochronę dziedzictwa przemysłowego i utrzymanie budynków produkcyjnych oznaczonych nr [...] i [...]. Budynki produkcyjne nr [...] i [...] były też przedmiotem opinii dr hab. prof. nadz. M. U., dotyczącej określenia wartości zabytkowych budynku kotłowni, komina oraz budynków produkcyjnych wschodzących w skład danego zespołu fabrycznego - dawnych L. i odniesienie się do możliwości rozbiórki ww. obiektów. Z opinii tej jednoznacznie wynika, że " Całości stanowi (...) niezwykle bogaty w sensie stylowym kompleks, którego wartość artystyczna jest niepodważalna, a przede wszystkim wysoka z uwagi na bogactwo stylistyczne i formalne elewacji. skrywających nierzadko nowoczesne i utylitarne rozwiązania konstrukcyjne w postaci żelbetowych ustrojów nośnych (s. 29)". Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego ponieważ zaskarżone postanowienia zostały oparte na należycie zebranym i ocenionym zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów materiale dowodowym. Należycie wyważono interes społeczny i interes strony, dając prymat temu pierwszemu. Zachowanie wyglądu chronionego otoczenia zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta G.wpisanego do rejestru zabytków leży bowiem w interesie społecznym. Konserwator zabytków rozstrzygając w przedmiocie uzgodnienia jest też związany miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Miasta G., terenu położonego w obrębie ulic: [...], [...], [...] i Alei [...], uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej nr [...] w dniu [...] października 2009 r. miejscowym w którym ustalono zachowanie budynków zabudowy poindustrialnej tj. budynku przemysłowego nr [...] i [...]. W ocenie Sądu uzasadnienia postanowień organów obu instancji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organy konserwatorskie odniosły się do opinii technicznej nieużytkowanego budynku przemysłowego nr [...] i [...] opracowanej przez mgr inż. K. B. w kwietniu 2017r wyjaśniając, że autor opinii wskazał, że konstrukcje murowe budynku mimo zarysowanych spękań wyrw nie stanowią bezpośredniego zagrożenia dla zachowania bezpieczeństwa całego budynku lecz mogą stanowić miejscowe zagrożenie ( str.18 opinii ). Ponadto podkreśliły, że rozbiórka przedmiotowych budynków byłaby niepowetowaną stratą zarówno w kontekście utraty oryginalnego elementu zabudowy zespołu pofabrycznego, jak i utraty elementów kształtujących ekspozycję zabytkowego zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta G.. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).