VII SA/Wa 2977/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o z siedzibą we [...] na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2017r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia rozbiórki obiektu oddala skargę VII SA/Wa 2977/17 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2017r, znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2017r r., Nr [...] odmawiające uzgodnienia rozbiórki budynku hali produkcyjnej usytuowanej przy ul. [...] we [...] na działce nr ew. [...],[...],[...], obręb [...]- działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 odmówił uzgodnienia rozbiórki budynku hali produkcyjnej usytuowanej przy ul. [...] we [...] na działce nr ew. [...], obręb[...] . Organ pierwszej instancji wskazał, iż zaplanowany do wyburzenia powyższy budynek należy do zespołu historycznej fabryki lokomotyw [...] i został ujęty w gminnej ewidencji zabytków założonej Zarządzeniem nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2014r jako dawna odlewnia żelaza i stali. Przedmiotowy budynek objęty jest także ochroną konserwatorską wynikającą z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej [...] z dnia [...].12.2004 r., w którym ustalono, że budynek jako przedstawiający wartość historyczną objęty jest zakazem wyburzenia. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków uznał, iż pomimo złego stanu zachowania, przedmiotowy budynek przemysłowy nadal reprezentuje wartości zabytkowe, które były przesłanką do objęcia go ochroną konserwatorską. Hala przemysłowa stanowi istotny element w zespole dawnych zakładów [...], zarówno w kontekście przestrzenno-architektonicznym zespołu przemysłowego jak i historycznym. Powstała w wyniku przekształceń ( głównie w latach międzywojennych ) jednego z pierwszych budynków fabryki założonej przy ul. [...]w 1897r. Zachowana jest konstrukcja budynku i detale architektoniczne elewacji oraz stalowe elementy konstrukcyjne wnętrza. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł inwestor spółka [...]. W zażaleniu strona wskazała m. in. na zły stan techniczny obiektu wnioskowanego do rozbiórki. W przekonaniu skarżącej, obiekt ten grozi zawaleniem i nie nadaje się do remontu. Podniesiono, iż w obrębie elewacji omawianego budynku nie zachowały się żadne wartościowe detale architektoniczne. W toku postępowania zażaleniowego strona przedłożyła dodatkowy dowód w postaci opracowania pn. "Wstępna opinia konserwatorsko-budowlana dotycząca możliwości rozbiórki dawnych hal produkcyjnych przy ulicy [...] we [...]", wykonanego przez prof, dr hab. inż. J. J., mgr. inż. A. M. i mgr. inż. R. M. w lipcu 2017 r. W przekonaniu autorów, przedmiotowa zabudowa pozbawiona została szeregu elementów konstrukcyjnych warunkujących bezpieczeństwo, zaś zakres koniecznych do wykonania prac rozbiórkowych, demontażowych i wyburzeniowych w związku ze stanem technicznym obiektu jest bardzo duży, szacowany na znacznie powyżej 50 % zachowanej substancji. Stwierdzono, że ewentualne wykonanie prac budowlanych niesie duże zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i mienia. Występują liczne czynniki mogące prowadzić do katastrofy budowlanej. Rozpatrując zażalenie organ drugiej instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. W myśl ustępu 3 ww. artykułu, w stosunku do obiektów budowlanych niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powyższą decyzję wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Na obszarze, na którym usytuowano przedmiotową halę przemysłową, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustanowiony uchwałą Rady Miejskiej [...]z dnia [...].12.2004 r. nr [...] na mocy którego hala przemysłowa została objęta ochroną konserwatorską. Organ ochrony zabytków posiada zatem kompetencje w sprawie uzgodnienia nakazu jej rozbiórki. W świetle regulacji art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przyjąć należy, że wszystkie działania i rozstrzygnięcia organu konserwatorskiego winny być podejmowane dla zapewnienia odpowiednich warunków, umożliwiających zachowanie zabytków we właściwym stanie, ich odpowiedniego zagospodarowania i utrzymania, zapobiegania zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla ich wartości, udaremnienia niszczenia i właściwego korzystania z zabytków. W związku z powyższym, organ ochrony zabytków rozstrzyga w omawianej sprawie, czy projektowane prace są dopuszczalne ze stanowiska konserwatorskiego, tj. czy nie naruszają wartości zabytkowych chronionego obiektu lub obszaru. Organ II instancji wskazał, że omawiany budynek, wzniesiony pod koniec XIX w., jako część składowa kompleksu [...], stanowi cenną egzemplifikację zabudowy industrialnej na terenie [...] i dokumentuje ważny rozdział w historii metropolii. Długoletnie funkcjonowanie hali fabrycznej ma swoje odbicie w nawarstwieniach stylistycznych architektury obiektu. W dalszym ciągu czytelny jest kształtowany w cegle historyzujący detal architektoniczny elewacji hali, na który składają się schodkowe gzymsy i pilastry, nadproża okienne, będące - wraz rytmiczną kompozycją ścian zewnętrznych - nośnikami wartości artystycznych przedmiotowego budynku. Zarzut strony dotyczący braku cennego detalu architektonicznego w obrębie elewacji omawianego budynku jest zatem nieuzasadniony. W związku z powyższym organ drugiej instancji podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków iż z punktu widzenia konserwatorskiego, istnieje konieczność zachowania omawianego budynku jako istotnego komponentu pejzażu kulturowego miasta. O istotnej roli przedmiotowego obiektu dla pejzażu kulturowego miasta świadczy objęcie go ochroną konserwatorską w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do zapisu § 20 ust. 7 powyższego aktu prawa miejscowego, obowiązuje zakaz wyburzenia omawianej nieruchomości. W związku z powyższym, rozbiórka ww. hali stałaby w sprzeczności z powyższym dokumentem. Ustalenia ochrony zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowią jedną z form ochrony zabytków określonych w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i są wiążące dla organów konserwatorskich przy dokonywaniu rozstrzygnięć. W omawianym przypadku, organ ochrony zabytków jest zatem zobligowany odmówić uzgodnienia przedłożonego wniosku organu nadzoru budowlanego. Jednocześnie, z przekazanego materiały dowodowego nie wynika, by obiekt wskazany we wniosku o uzgodnienie pozwolenia na rozbiórkę, znajdował się w stanie katastrofy budowlanej bądź w stanie bezpośrednio ją poprzedzającym. Co prawda, w treści wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...].03.2017 r., sygn. [...], zaznaczono, iż budynek ten znajduje się w nadmiernie pogorszonym stanie technicznym i nie nadaje się do użytkowania (brak zasilania w media). Organ nadzoru budowlanego nie stwierdził jednakże, by obiekt ten nie nadawał się do remontu. Podkreślono jedynie znaczący koszt prac naprawczych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] nie odnotował także naruszenia statyki ww. nieruchomości, które mogłoby stanowić zagrożenie dla otocznia. Organ drugiej instancji przeanalizował dowód dotyczący stanu zachowania substancji zabytkowej omawianego obiektu przedłożony przez stronę w toku postępowania zażaleniowego i uznał, iż opracowanie prof. dr hab. inż. J. J., mgr. inż. A. M. i mgr. inż. R. M. zostało wykonane na podstawie analizy makroskopowej, nie popartej konkretnymi obliczeniami bądź innym materiałem badawczym. Zaznaczono przy tym, iż ocena ta ma charakter wstępny, bazujący na ograniczonym rozpoznaniu przedmiotu badań. Jednocześnie, autorzy opinii wskazali na konkretne metody naprawcze konstrukcji budynku, pozwalające zachować zabytek. W związku z powyższym, dowód ten nie może przesądzać o konieczności rozbiórki hali produkcyjnej usytuowanej przy ul. [...]we [...], ze względów technicznych. Ponadto organ II Instancji wskazał, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, dokonując powyższego rozstrzygnięcia, wziął pod uwagę, iż stan zachowania materii budowlanej przedmiotowej hali jest zły. Niemniej, organ ten uznał, iż omawiany obiekt nadal prezentuje wartości zabytkowe stanowiące przesłankę do objęcia go ochroną konserwatorską, pomimo złej kondycji technicznej. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zgodził się z powyższym stanowiskiem. Organ drugiej instancji zauważył, iż w interesie społecznym leży ochrona obiektów o wartościach zabytkowych oraz niedopuszczenie do zniszczenia ich pierwotnej substancji materialnej. Zdaniem organu II instancji [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków słusznie przedłożył w tym przypadku interes społeczny nad interes strony, ponieważ realizacja planowanej inwestycji doprowadziłaby do likwidacji obiektów posiadających wartości historyczne, artystyczne i naukowe, jako cenne komponenty pejzażu kulturowego miasta. Rozbiórka ta stałaby również w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów przemysłowych w rejonie ul. [...] w obrębie [...] we [...], przyjętym uchwałą Rady Miejskiej [...]z dnia [...].12.2004 r. nr [...]. W związku z powyższym organ drugiej instancji podzielił stanowisko [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków iż z punktu widzenia konserwatorskiego, istnieje konieczność zachowania omawianego budynku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł inwestor [...]Sp. z.o.o. z siedzibą we [...] domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca spółka zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięcia; 2. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie przeprowadzenia dowodów, zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na błędnych i szczątkowych ustaleniach; 3. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji dokonanie ustaleń faktycznych wyłącznie w oparciu o wniosek PINB, zapisy gminnej ewidencji zabytków oraz postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego, nie dokonując równocześnie samodzielnej, wnikliwej analizy materiału dowodowego; 4. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 77 § 4 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie faktów oraz dowodów urzędowych znanych organom obu instancji z urzędu, a mających dla sprawy istotne znaczenie, a to w szczególności pominięcie w toku postępowania administracyjnego treści opinii Narodowego Instytutu Dziedzictwa Oddział Terenowy we [...] w sprawie zasadności wpisu do rejestru zabytków nieruchomości hali [...], znajdującej się we [...] przy ul. [...], na dz. nr ewid. [...]z dnia [...] czerwca 2017 r.; 5. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 11 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nienależyte wyjaśnienie przesłanek, które zdeterminowały rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie; 6. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 8 k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania Uczestników postępowania do władzy publicznej; 7. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 8 k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania Uczestników postępowania do władzy publicznej; 8. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 9 k.p.a., w zw. z 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na odmowie przyznania mocy dowodowej opinii zespołu biegłych wnioskowanej przez Stronę i zaniechanie dalszej aktywności procesowej Organu w kierunku wskazanym przez tę opinię, w konsekwencji nie dokonując istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych; 9. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a., poprzez nieprawidłowe ustalenie treści interesu społecznego w niniejszej sprawie oraz błędne założenie, iż interes społeczny zawsze wyprzedza słuszny interes Stron, a w konsekwencji przyjęcie iż ochrona budynku będącego przedmiotem postępowania - jako obiektu zabytkowego - ma charakter bezwzględny; 10. Naruszenie przepisów prawa materialnego , a to art. 3 pkt 1 oraz pkt 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji zakwalifikowanie obiektu położonego przy ul. [...] jako zabytku w rozumieniu tej ustawy; Spółka [...] Sp. z. o. o w skardze wniosła o: 1. Dopuszczenie dowodów z dokumentów, które zostaną złożone do akt postępowania - w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., w tym w szczególności dowodu z pisma Narodowego Instytutu Dziedzictwa Oddział Terenowy we [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., które zostało załączone do niniejszej skargi; 2. Uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz postanowienia [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2017 r. o odmowie uzgodnienia zamierzenia budowlanego; 3. Zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów sądowych w tym także kosztów poniesionych przez Skarżącą tytułem kosztów zastępstwa wg. norm przepisanych; W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Rozpoznając sprawę w tak ustalonym zakresie kompetencji sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Bezspornym w sprawie jest, że zaplanowany do wyburzenia budynek został wpisany do gminnej ewidencji zabytków założonej Zarządzeniem nr [...]Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2014r jako dawna odlewnia żelaza i stali. Przedmiotowy budynek objęty jest także ochroną konserwatorską wynikającą z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...].12.2004 r., w którym ustalono, że budynek jako przedstawiający wartość historyczną objęty jest zakazem wyburzenia. Podstawę materialno prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w związku z art. 67 ust 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 106 k.p.a. którym - jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Natomiast zgodnie z art. 67 ust 3 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzję rozbiórkową, o której mowa w art. 67 ust 1 Prawa budowlanego wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego- hali produkcyjnej przy ul. [...] we [...], na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...],[...],[...], obręb [...]. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że przedmiotowy budynek należy do zespołu dawnej Fabryki[...], po II Wojnie Światowej przejętego przez [...]. Istniejąca forma architektoniczna budynku, składająca się z kilku elementów jest wynikiem wieloetapowej rozbudowy i przebudowy odlewni mosiądzu i żelaza pochodzących z pierwszej fazy rozwoju Fabryki [...] tj. z końca XIX wieku. Po wojnie hala wraz z zespołem sąsiedniej dawnej Fabryki [...] (drugiego zakładu spółki [...]) została przejęta przez Państwową Fabrykę [...] i jako hala [...]nadal pełniła swoją pierwotną funkcję odlewni. Teren zakładu objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów przemysłowych w rejonie ul. [...], w obrębie [...] we [...], który został przyjęty uchwałą nr [...]Rady Miejskiej [...] z dnia [...] grudnia 2004r. Zgodnie z ustaleniami tego planu przedmiotowy budynek jako przedstawiający wartość historyczną objęty jest ochroną konserwatorską oraz zakazem wyburzenia. Powodem odmowy uzgodnienia decyzji nakazującej rozbiórkę budynków było uznanie przez organ konserwatorski, że przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z zasadami ochrony zabytków, które polegają m.in. na zapewnieniu im warunków trwałego zachowania. Zdaniem organu konserwatorskiego nie należy wprowadzać zmian, które negatywnie mogą wpłynąć na historyczny układ przestrzenny, a także naruszyć wartości architektoniczne poszczególnych budowli. Dodatkowo realizacja inwestycji spowodowałby naruszenie przepisu art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który stanowi, że ochrona zabytków polega w szczególności na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, jak i udaremnienia niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. Organ konserwatorski ponadto twierdzi, że inwestycja naruszałaby ustalenia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podziela uzasadnienie stanowiska organów konserwatorskich z którego wynika, że realizacja planowanej inwestycji dotycząca budynku należącego do zespołu dawnej Fabryki [...] doprowadziłaby do całkowitej likwidacji obiektu posiadającego wartości historyczne, artystyczne i naukowe. Jego rozbiórka byłaby niepowetowaną stratą zarówno w kontekście utraty oryginalnego elementu zabudowy zespołu pofabrycznego, jak i utraty elementów kształtujących ekspozycję zabytkowego zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta [...]. Omawiany budynek, wzniesiony pod koniec XIX w., jako część składowa kompleksu [...] , stanowi cenną egzemplifikację zabudowy industrialnej na terenie [...] i dokumentuje ważny rozdział w historii metropolii. Długoletnie funkcjonowanie hali fabrycznej ma swoje odbicie w nawarstwieniach stylistycznych architektury obiektu. W dalszym ciągu czytelny jest kształtowany w cegle historyzujący detal architektoniczny elewacji hali, na który składają się schodkowe gzymsy i pilastry, nadproża okienne, będące - wraz rytmiczną kompozycją ścian zewnętrznych - nośnikami wartości artystycznych przedmiotowego budynku. Należy zaznaczyć, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] w treści wniosku z dnia [...].03.2017r., sygn. [...] nie stwierdził, aby przedmiotowy obiekt nie nadawał się do remontu. Organ podkreślił znaczący koszt prac remontowych. PINB w ww. wniosku nie odnotował naruszenia statyki ww. nieruchomości, które mogłyby stanowić zagrożenie dla otoczenia. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego ponieważ zaskarżone postanowienia zostały oparte na należycie zebranym i ocenionym zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów materiale dowodowym. Należycie wyważono interes społeczny i interes strony, dając prymat temu pierwszemu. Zachowanie wyglądu chronionego otoczenia zespołu urbanistyczno- krajobrazowego miasta [...] leży bowiem w interesie społecznym. Konserwator zabytków rozstrzygając w przedmiocie uzgodnienia jest też związany miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ustanowionym uchwałą Rady Miejskiej [...]z dnia [...].12.2004 r. nr [...]. W ocenie Sądu uzasadnienia postanowień organów obu instancji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.Organy konserwatorskie wskazały wprawdzie, że stan zachowania materii budowlanej przedmiotowej hali jest zły, jednakże podkreśliły, że rozbiórka hali produkcyjnej położonej przy ul. [...] we [...], na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...], obręb [...] byłaby niepowetowaną stratą zarówno w kontekście utraty oryginalnego elementu zabudowy zespołu pofabrycznego, jak i utraty elementów kształtujących ekspozycję zabytkowego zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta [...]. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.)