VII SA/Wa 2980/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, asesor WSA Nina Beczek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 września 2024 r. znak: KOC/5505/Ar/24 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz D. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z 26 września 2024 r. znak: KOC/5505/Ar/24 utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 19 sierpnia 2024 r. nr 138/AM/BIA/PU/2024 zawieszające z urzędu postępowanie z wniosku D. sp. z o.o. z siedzibą w W. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi, garażami podziemnymi, elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. M. w Dzielnicy B. m.st. Warszawy, na okres 18 miesięcy, tj. do 19 stycznia 2026 r. w związku z trwającą procedurą planistyczną. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium podało, że teren objęty wnioskiem, tj. dz. nr [...] z obrębu [...] znajduje się w obszarze, dla którego 4 lipca 2024 r. Rada m.st. Warszawy podjęła uchwałę nr VI/137/2024 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Żerania Przemysłowego. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "upzp" i stwierdził, że organ I instancji wykazał, że zaistniała bezwzględna konieczność zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Jak podało Kolegium, z akt sprawy wynika, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, w całości - zgodnie z zamierzeniami planistycznymi - ma być w planie miejscowym przeznaczony na cele produkcyjne i usługowe. Dotychczasowa zabudowa tej części dzielnicy wykorzystywana jest w większości na cele przemysłowe i ma to być kontynuowane "(na co wskazuje chociażby nazwa Planu – teren - Targówek Przemysłowy)". Kolegium za organem I instancji wskazało, że w celu utrzymania, a także rozwoju funkcji produkcyjnych i usługowych na terenie obejmującym przedmiotową działkę Rada m.st. Warszawy podjęła uchwałę nr VI1/137/2024 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Żerania Przemysłowego. Dzięki temu teren ma być zabezpieczony przed nieskoordynowanym procesem urbanizacyjnym, a także przed nieracjonalnym wprowadzeniem zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem Kolegium, powyższa uchwała jest wystarczającą przesłanką zawartą w art. 62 ust. 1 upzp, uprawniającą organ do podjęcia decyzji o zawieszeniu postępowania administracyjnego na okres 18 miesięcy (liczony od daty wpływu wniosku), tj. do 19 stycznia 2026 r., mimo że na chwilę obecną nie jest jeszcze znany projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Żerania Przemysłowego. W sytuacji, kiedy ruszyła procedura planistyczna i organ ma wiedzę, że przeznaczenie w planie wynikające z obecnych funkcji na tym terenie będzie jednoznacznie sprzeczne z planowaną zabudową winien zawiesić postępowanie. Fakt, że procedura planistyczna jest na początkowym etapie nie zwalnia organów od stania na straży zachowania ładu przestrzennego i tzw. dobrego sąsiedztwa, szczególnie w sytuacji, kiedy cały obszar planu ma mieć funkcje wprost sprzeczne z planowaną inwestycją. W przedmiotowej sprawie zarówno historyczne, jak i obecne przeznaczenie tej części dzielnicy Warszawy wskazuje, że umiejscowiona jest tam działalność produkcyjna, usługowa, przemysłowa. I taka zabudowa w przeważającym stopniu występuje na tych terenach. Władze miasta poprzez uchwalenie planu miejscowego w sposób jednoznaczny określają, że także w przyszłości tereny objęte planem mają zachować taką funkcję. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Kolegium, w sposób jednoznaczny dają do zrozumienia inwestorowi, że zabudowa wielorodzinna nie tyko byłaby sprzeczna z funkcją zastaną, ale także w sytuacji jej realizacji wśród zabudowy produkcyjno-usługowej byłaby narażona na wiele uciążliwości. A zatem w ocenie Kolegium, jej realizacja naruszałaby zasadę dobrego sąsiedztwa i ład przestrzenny, ale przede wszystkim rodziłaby negatywne skutki dla osób w niej zamieszkałych oraz dla okolicznych przedsiębiorców (strefy przemysłowe mają bowiem zupełnie inne standardy norm, np. hałasu, światła w godzinach nocnych itd.). Realizowanie zabudowy wielorodzinnej na terenach o funkcjach przemysłowych naruszałoby wszelkie standardy dobrego planowania zabudowy i kształtowania ładu przestrzennego. Zasada dobrego sąsiedztwa oznacza konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. W szczególności pojęcie istotne w kontekście zasady dobrego sąsiedztwa, tj. pojęcie działki sąsiedniej użyte w art. 62 ust. 1 pkt 1 upzp należy interpretować jako nieruchomość lub jej część położoną w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość. O rozciągnięciu obszaru analizowanego mogą decydować czynniki związane z ukształtowanym w sąsiedztwie ładem przestrzennym. Kolegium wskazało przy tym, że ewentualna sprzeczność nie dotyczy poszczególnych działek czy przebiegu, np. drogi na terenie inwestycji. Cały teren planu (w tym działki objęte wnioskiem) mają mieć przeznaczenie sprzeczne z planowaną przez inwestora zabudową. Mając powyższe na uwadze, Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że zawieszenie postępowania jest uzasadnione. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie stało się przedmiotem skargi wniesionej przez D. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 144 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 kpa w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 i 4 kpa, polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej zażaleniem skarżącej z 2 września 2024 r. na postanowienie organu I wyrażającym się: a) nierozpoznaniem zarzutów podniesionych w zażaleniu i bezrefleksyjnym uwzględnieniem całości argumentacji zawartej w postanowieniu organu I instancji, b) niedostrzeżeniem w ślad za organem I instancji, że nie jest prawdopodobne, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Żerania Przemysłowego, do którego sporządzenia przystąpiono na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy nr VII/137/2024 i w którego obszarze zlokalizowana jest inwestycja, zostanie uchwalony w okresie zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji; 2. art. 144 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 77 § 4 kpa polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej zażaleniem, wyrażającym się błędną oceną dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i błędnych wnioskach, że: - teren inwestycji w całości zgodnie z zamierzeniami planistycznymi ma być w mpzp przeznaczony na cele produkcyjne i usługowe, - (...) przeznaczenie w planie wynikające z obecnych funkcji na tym terenie będzie jednoznacznie sprzeczne z planowaną zabudową, - (...) zabudowa wielorodzinna nie tylko byłaby sprzeczna z funkcją zastaną, ale także w sytuacji jej realizacji wśród zabudowy produkcyjno-usługowej byłaby narażona na wiele uciążliwości. A zatem, jej realizacja naruszałaby zasadę dobrego sąsiedztwa i ład przestrzenny, ale przede wszystkim rodziłaby negatywne skutki dla osób w niej zamieszkałych oraz dla okolicznych przedsiębiorców (...). Realizowanie zabudowy wielorodzinnej na terenach o funkcjach przemysłowych naruszałoby wszelkie standardy planowania zabudowy i kształtowania ładu przestrzennego w sytuacji, gdy z faktów znanych organowi II z urzędu, które zostały pominięte, wyraźnie wynikało, że prace nad mpzp są we wstępnej fazie - w opracowaniu są "Analizy stanu istniejącego", a na obszarze analizowanym wyznaczonym wokół terenu inwestycji jedną z funkcji zastanych jest zabudowa wielorodzinna, a zatem planowana inwestycja jest zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa, ładem przestrzennym oraz standardami planowania zabudowy i kształtowania ładu przestrzennego; 3. art. 144 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 kpa w zw. z art. 62 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej zażaleniem, wyrażającym się w błędnej wykładni, że fakultatywna możliwość zawieszenia postępowania z urzędu jest możliwa pomimo braku stwierdzenia wysokiego prawdopodobieństwa, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zostanie uchwalony w okresie zawieszenia; 4. art. 144 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 kpa w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. art. 62 ust. 1 zd. 1 upzp w zw. z art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji, polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej zażaleniem, wyrażającym się bezpodstawnym ograniczeniem prawa do zabudowy i wolności działalności gospodarczej, polegającym na zawieszeniu postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla terenu inwestycji na maksymalny czas 18 miesięcy, opierając się na nie znajdującej odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy argumentacji, z której wynika, że możliwe jest uchwalenie mpzp w okresie zawieszenia; 5. art. 144 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 kpa w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej zażaleniem, wyrażającym się błędną wykładnią, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy może skutkować wystąpieniem na terenie objętym mpzp nieskoordynowanego procesu urbanizacyjnego i nieracjonalnym wprowadzeniem na tym terenie zabudowy mieszkaniowej, podczas gdy prawidłowa wykładania tych przepisów prowadzi do wniosku, że decyzja o warunkach zabudowy jest jedną z podstawowych decyzji w toku procesu inwestycyjnego, umożliwiającą zabudowę terenu w przypadku braku obowiązywania dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to decyzja może zostać wydana jedynie po spełnieniu enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 61 ust. 1 upzp przesłanek, a w szczególności nie może ona naruszać ładu przestrzennego, a art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp służy powstrzymaniu zabudowy, której funkcji nie da się pogodzić z już istniejącą na terenach, gdzie nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 6. art. 144 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 5a upzp, polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej zażaleniem, wyrażającym się bezpodstawnym uznaniem, że zabudowa wielorodzinna, będąca przedmiotem inwestycji byłaby sprzeczna z funkcją zastaną (przemysłową, produkcyjną, usługową) na obszarze objętym mpzp i naruszałaby zasadę dobrego sąsiedztwa, w sytuacji gdy z faktów znanych organowi II z urzędu, które zostały pominięte, wyraźnie wynikało, że na obszarze analizowanym wyznaczonym wokół terenu inwestycji - jedną z funkcji zastanych jest zabudowa wielorodzinna, a zatem planowana inwestycja jest zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa; 7. art. 144 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 kpa w zw. z art. 12 kpa w zw. z art. 59 ust. 1 upzp i art. 104 § 1 kpa, polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej zażaleniem, wyrażającym się naruszeniem słusznego interesu skarżącej - prawa do merytorycznego i wszechstronnego rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy, bez zbędnej zwłoki w terminach określonych przez kpa. W celu uzasadnienia powyższych zarzutów, skarżąca wniosła na podstawie art. 106 § 3 ppsa o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów: 1. załączonych do uzupełnienia zażalenia z 25 września 2024 r. (a dodatkowo załączonych do niniejszej skargi), tj.: a) pisma Prezydenta m.st. Warszawy z 2 września 2024 r., znak: AM- BD.1431.1.2.2024.LZU, w zakresie średniej długości uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na terenie m.st. Warszawy, b) pisma Prezydenta m.st. Warszawy z 9 września 2024 r., znak: AM- BD.1431.1.2.2024.LZU, w sprawie średniej długości uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na terenie m.st. Warszawy, uchwalonych na podstawie upzp, c) pisma Prezydenta m.st. Warszawy z 10 wrzenia 2024 r., znak: AM-ZP- N.1431.1.105.2024.EFU w sprawie etapu sporządzania mpzp, na okoliczności: średniej długości sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na terenie m.st. Warszawy oraz etapu zaawansowania prac nad mpzp. 2. mapy z oznaczonym terenem inwestycji z obszarem, który poddany został analizie urbanistycznej wraz z wynikami tej analizy na okoliczności: istnienia na obszarze analizowanym wokół terenu inwestycji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a także podobnych do planowanej inwestycji - parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2025 r. Sąd dopuścił zawnioskowany dowód z dokumentów dołączonych do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji wykazała, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa. Skarga zasługiwała więc na uwzględnienie. Stanowiący podstawę prawną wydanych postanowień przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Przepis ten ma fakultatywny charakter. Daje on organowi możliwość zawieszenia postępowania, o czym świadczy użycie w przepisie zwrotu, że postępowanie "można zawiesić". Zawieszenie postępowania jest zatem uzależnione od uznania administracyjnego organu, co jednakże nie oznacza dowolności. Wskazaną kompetencję organu prowadzącego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy do zawieszenia prowadzonego postępowania należy łączyć z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem miejscowy plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia nad rozpoznawaniem wniosków o ustalenie warunków zabudowy i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Dlatego też, skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia winno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, jednakże przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu. Tym samym, korzystając z uprawnień, o jakich mowa w art. 62 ust. 1 upzp, istotny jest stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli bowiem, znając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu – to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 upzp. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy, właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 ustawy (zob. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15). Inaczej jednak oceniać należy przypadek, gdy prace nad planem miejscowym znajdują się dopiero w początkowym stadium. W takiej sytuacji, znając sekwencję koniecznych w tej procedurze czynności i ich czasochłonność, nie istnieją argumenty przemawiające za odraczaniem w czasie uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, niezbędnej w procesie inwestycyjnym (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 marca 2022 r., II SA/Po 40/22). Konsekwentnie, rozważenie przez organ administracji wstrzymania toku prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest dopuszczalne i celowe, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień tej decyzji z projektowanymi ustaleniami planu, jak również, gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, że prace planistyczne zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie. W przeciwnym razie, skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne zawieszanie postępowania w sytuacji, w której z góry wiadomo, że 18-miesięczny okres nie będzie wystarczający do uchwalenia planu lub gdy nie występują sprzeczności pomiędzy planowaną inwestycją a zapisami projektu planu, gdyż celem tego rozwiązania nie jest wstrzymywanie toczącego się postępowania w dowolnym czasie na okres do 18 miesięcy, a zatem blokowanie wydania decyzji zastępującej plan, lecz umożliwienie realizacji zasady pierwszeństwa zagospodarowania wynikającego z planu, który co prawda nie powstał, ale co do którego istnieje realna szansa wejścia w życie w okresie 18 miesięcy od daty złożenia wniosku od wydanie decyzji o warunkach zabudowy (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2020 r., IV SA/Wa 181/20). Granicę zaś tego uznania wyznacza tak dokumentacja planistyczna wskazująca na ewentualną sprzeczność co do przeznaczenia objętego planowaną inwestycją terenu i przebieg procesu planistycznego z jednej strony oraz ogólna zasada uwzględniania słusznego interesu obywatela (w tym inwestora), gdy nie jest on sprzeczny z interesem społecznym, a przed każdorazowym zastosowaniem przez organ art. 62 ust. 1 upzp z powołaniem się na toczące się prace planistyczne konieczne jest poczynienie ustaleń co do stopnia zaawansowania tych prac, w tym przede wszystkim stopnia prawdopodobieństwa uchwalenia planu miejscowego w terminie 18 miesięcy od dnia złożenia podania o ustalenie warunków zabudowy. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie jest co najmniej przedwczesne. Niewątpliwie, w uzasadnieniach kontrolowanych w sprawie postanowień wskazano, że teren objęty wnioskiem inwestora znajduje się w obszarze objętym uchwałą Rady m.st. Warszawy z 4 lipca 2024 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Żerania Przemysłowego. Ponadto organ odwoławczy wskazał co prawda, że "Jak wynika z akt sprawy teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, w całości - zgodnie z zamierzeniami planistycznymi - ma być w planie miejscowym przeznaczony na cele produkcyjne i usługowe. Dotychczasowa zabudowa tej części dzielnicy wykorzystywana jest w większości na cele przemysłowe i ma to być kontynuowane. (...) organ ma wiedzę, że przeznaczenie w planie wynikające z obecnych funkcji na tym terenie będzie jednoznacznie sprzeczne z planowaną zabudową". Tyle tylko, że powyższa argumentacja organu nie znajduje odzwierciedlenia w nadesłanym Sądowi materiale aktowym niniejszej sprawy. Akta administracyjne niniejszej sprawy nie zawierają powyższych informacji, na których oparło się Kolegium. Kolegium również nie powołało się na żadne konkretne dokumenty planistyczne, które potwierdzałyby jego twierdzenia. Skarżąca natomiast dołączając do skargi mapę "z oznaczonym terenem inwestycji z obszarem, który poddany został analizie urbanistycznej wraz z wynikami tej analizy" podnosi "istnienie na obszarze analizowanym wokół terenu inwestycji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a także podobnych do planowanej Inwestycji - parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.". Natomiast z pisma Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2024 r. dołączonego do skargi (k. 15) wynika, że ogłoszenie w sprawie rozpoczęcia prac oraz zbierania wniosków do planu ukazało 10 września 2024 r. i w terminie do 2 października 2024 r. można zgłaszać wnioski do planu. Prace nad planem są we wstępnej fazie. W opracowaniu są "Analizy stanu istniejącego" oraz "Ekofizjografia". Po zebraniu wniosków możliwe będzie przygotowanie szkicu projektu uchwały, który będzie podlegał ocenie wewnątrz organizacji, w tym z udziałem Burmistrza Dzielnicy B. i podległych mu wydziałów. Następnie, po skonsultowaniu zaproponowanych rozwiązań, zostanie opracowany projekt planu. Będzie on wraz z prognozą oddziaływania na środowisko podlegał kolejnym etapom procedury określonym w art. 17 upzp polegającym na zaopiniowaniu oraz uzgodnieniu z określonymi ustawowo organami oraz konsultacjom społecznym. Ze względu na charakter procesu sporządzania planu, określenie terminu wyłożenia planu nie jest możliwe. Dotyczy to również terminu uchwalenia planu. Dodatkowo w pismach z 2 i 9 września 2024 r. dołączonych do skargi (k. 13, 14) Prezydent m.st. Warszawy podał, że średnia długość sporządzania planu (od dnia podjęcia uchwały o przystąpieniu do dnia uchwalenia planu na sesji Rady m.st. Warszawy) wynosi odpowiednio: 6,6 lat oraz 7,36 lat. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie nie poczyniły ustaleń, jak dalece zaawansowane są prace planistyczne i czy realnie możliwe jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Żerania Przemysłowego w terminie 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, tj. do dnia 19 stycznia 2026 r. oraz czy planowana inwestycja faktycznie będzie sprzeczna z ustaleniami procedowanego planu. Brak ustaleń co do aktualnego stanu prac planistycznych, a także określenia, kiedy w ogóle plan mógłby wejść w życie – w kontekście pism Prezydenta m.st. Warszawy wyżej powołanych, skutkuje brakiem uzasadnienia dla podjętych w kontrolowanym postanowieniu Kolegium oraz utrzymanym je w mocy postanowieniu organu I instancji, rozstrzygnięć. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 upzp winno zależeć nie tylko od samego podjęcia procedury planistycznej, ale także w szczególności od oceny, czy dokumentacja planistyczna wskazuje na sprzeczność przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją z możliwymi postanowieniami projektowanego planu miejscowego, a także na jakim etapie są prace planistyczne, czy istnieje możliwość zakończenia tych prac w terminie wynikającym z tegoż przepisu. Powyższego stanu rzeczy, że prace nad planem są we wstępnej fazie i nie został jeszcze opracowany projekt planu i nie ma nawet przygotowanego szkicu projektu planu, organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę. Przywołane wyżej pisma Prezydenta m.st. Warszawy wskazują, że jest mało realne, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Żerania Przemysłowego został uchwalony do dnia 19 stycznia 2026 r. Wstrzymywanie zaś toczącego się postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy tylko dlatego, że została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest dopuszczalne. Innymi słowy, samo podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest wystarczające do zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 upzp. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 62 ust. 1 upzp, co spowodowało konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych postanowień organu I i II instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 tej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które obejmują kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł i wysokość kosztów zastępstwa prawnego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, ustalonych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) w kwocie 480 zł oraz kwotę 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Ponownie rozpoznając sprawę, organy zobowiązane będą do uwzględnienia oceny zawartej w niniejszym uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołane orzeczenia w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).