VII SA/Wa 2994/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] nakazującej [...] Sp. z o.o. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego o całkowitej wysokości ok. 7,00 m, składającego się z dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach 3,00 x 6,00 m każda, przymocowanych do salowego słupa, przytwierdzonego do bloku fundamentowego, całkowicie zagłębionego w gruncie, znajdującego się na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał na następujący przebieg postępowania w sprawie. W dniu [...] kwietnia 2015 r. przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] dokonał czynności kontrolnych odnośnie opisanego wyżej nośnika reklamowego ustalając jego charakterystyczne parametry. Następnie wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, o czym zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., została poinformowana ww. spółka oraz Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...]. W dniu 10 lipca 2015 r. przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] dokonał oględzin nośnika reklamowego przy udziale pełnomocnika [...] Sp. z o.o. W sporządzonym wówczas protokole nr [...] potwierdzono ustalenia w zakresie stanu faktycznego, uzupełniając je o bardziej szczegółowy opis elementów konstrukcyjnych. Pełnomocnik ww. spółki przedłożył kopię zgłoszenia złożonego w dniu 14 stycznia 1998 r. do Urzędu Dzielnicy [...] dotyczącego robót budowlanych związanych z ustawieniem wolnostojącego, tymczasowego nośnika reklamowego, z betonową podstawą przy ul. [...] i ul. [...] w [...] oraz pismo Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Gminy [...] Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 1998r., potwierdzające przyjęcie zgłoszenia z dnia [...] lutego 1998 r. dotyczące robót budowlanych polegających na montażu wolnostojącej tablicy reklamowej, zmiennoplakatowej na terenie bazaru (obok ul. [...]). Organ pierwszej instancji dołączył do akt sprawy fragmenty uchwały nr [...] podjętej w dniu [...] lutego 2012 r. przez Radę [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...]. W oparciu o tak zebrany materiał dowodowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wydał w dniu [...] sierpnia 2015 r. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane decyzję rozbiórkową nr [...]. Organ powiatowy uznał, że w niniejszym przypadku brak jest możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej z uwagi na niezgodność przedmiotowej inwestycji budowlanej wykonanej w warunkach samowoli budowlanej z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] Sp. z o.o. Domagała się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy organowi powiatowemu do ponownego rozpatrzenia. Podnosiła, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 w związku z art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także z naruszeniem art. 29 ust. 2 w związku z art. 30 oraz art. 48 Prawa budowlanego, poprzez jego błędne zastosowanie, przy jednoczesnym pominięciu trybu przewidzianego w przepisach art. 50 - 51 ww. ustawy. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej spółki od decyzji organu pierwszej instancji zapadła opisana na wstępie decyzja organu II instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając podjęte rozstrzygniecie wskazał, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zawiera ogólną zasadę wyrażoną w art. 28 – budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. Na tle ustawy Prawo budowlane można mówić, o co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako niewymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Na urządzenia reklamowe, o których jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego składają się również urządzenia wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem. Tym samym ustawodawca wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych uzależnił tylko od "instalacji", natomiast faktycznie bez znaczenia dla tejże instalacji pozostaje miejsce, w jakim ma to nastąpić, a więc czy będzie to na budynku, czy też na gruncie. W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1b wyżej wymienionej ustawy, obiektem budowlanym jest budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W konsekwencji stwierdził, iż urządzenie reklamowe, wolnostojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1b ustawy Prawo budowlane. Urządzenia reklamowe, o których jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 wyżej wymienionej ustawy, na które składają się również urządzenia wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem, co do zasady winny być urządzeniami przenośnymi o małych gabarytach, w skład których nie wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament, konstrukcja nośna. Organ podkreślił, że przedmiotowy nośnik reklamowy z uwagi na jego duże gabaryty oraz trwałe związanie go z gruntem w postaci stopy fundamentowej, uniemożliwiające jego przesunięcie lub przewrócenie się stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć połączenie w takim stopniu, że odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym uniemożliwiającą np. ponowne posadowienie samego obiektu w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża. Realizacja tego rodzaju inwestycji budowlanej wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do kwestii legalności przedmiotowego obiektu, organ drugiej instancji podniósł, że PINB przyjął iż nośnik reklamowy został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej zaś odwołująca się spółka twierdziła, iż funkcjonuje legalnie, bo zamiar jego ustawienia został objęty zgłoszeniem złożonym w dniu 14 stycznia 1998r., w stosunku do którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu (pismo Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Gminy [...] Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 1998 r.). Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zgłoszenie powoływane przez odwołującą się spółkę pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności obiektu. Zgłoszenie byłoby skuteczne, gdyby dotyczyło robót budowlanych, których wykonanie wymaga tylko zgłoszenia, a nie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W przeciwnym wypadku takie zgłoszenie może być traktowane jedynie jako próba obejścia prawa. Zgłoszenie dokonane w sytuacji nieprzewidzianej w przepisach prawa jest jedynie czynnością faktyczną, a nie prawną i nie wywołuje oczekiwanych skautów prawnych, a może jedynie narazić zgłaszającego na dodatkowe konsekwencje prawne. Jeżeli zgłoszenie dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego nie jest zgłoszeniem w rozumieniu art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę przepisy art. 3, art. 28, art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania ww. zgłoszenia, organ wskazał, że przy ustawowej definicji "budowli", zawartej w pkt 3 art. 3, do tej kategorii zaliczone były "trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione były roboty budowlane polegające na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych, z wyjątkiem reklam świetlnych, przy czym roboty te podlegały obowiązkowi zgłoszenia do właściwego organu (co wynika z ówczesnego brzmienia art. 29 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). W treści powoływanego zgłoszenia mowa jest o zamiarze zrealizowania tymczasowego nośnika reklamowego, niezwiązanego trwale z gruntem. Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu na dzień dokonania zgłoszenia) przez pojęcie "tymczasowego obiektu budowlanego należało rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Powyższy przepis zawierał przykładową listę obiektów o charakterze tymczasowym. Zgodnie z ówczesnym art. 29 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy pozwolenia na budowę nie wymagała budowa tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, bez pełnienia jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel. Zważywszy na kolejne, wprowadzone przez ustawodawcę zmiany w art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane, w zakresie dotyczącym tego, co należy rozumieć przez "tymczasowy obiekt budowlany", to przedmiotowemu nośnikowi reklamowemu nie można przypisać cech charakterystycznych dla tymczasowego obiektu budowlanego. Do tych cech zalicza się okres funkcjonowania takiego obiektu. Okres ten wynosi 120 dni, zaś po upływie tego terminu obiekt przestaje być traktowany jako tymczasowy. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że jeżeli obiekt budowlany będzie użytkowany w miejscu ustawienia w okresie dłuższym niż 120 dni, to budowa takiego obiektu wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś budowa tymczasowych obiektów budowlanych bez czasowego ograniczenia ich funkcjonowania wymaga pozwolenia na budowę. W ocenie organu przedmiotowy nośnik reklamowy nie posiada charakteru obiektu tymczasowego. Nie można też uznać, że nośnik ten nie jest trwale związany z gruntem. Organ drugiej instancji podkreślił, że prawidłowy był tryb wynikający z art. 48 ustawy Prawo budowlane, a nie określony w przepisach art. 50-51 wyżej wymienionej ustawy. Ponadto, przeszkodą do wdrożenia w niniejszym przypadku procedury legalizacyjnej było to, że przedmiotowy obiekt nie jest dopuszczony przez obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co wynika z § 6 ust. 2 pkt 2 ww. planu. Plan dopuszcza na obszarze niniejszej inwestycji lokalizację reklam w formie: reklam o powierzchniach nie większych niż 3,00 m2, w tym reklam dwustronnych o powierzchni każdej ze stron nie większej niż 3 m2, wyłącznie na terenach: ulic (dróg publicznych), ulic (dróg publicznych) - placów miejskich i ulic (dróg publicznych) - alei pieszych, jak również na terenie działek przylegających do tych terenów. Oznacza to, że wszystkie inne formy są niezgodne z obowiązującymi zapisami tego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem powierzchnia jednej tablicy ekspozycyjnego przedmiotowego nośnika wynosi 18,00 m². W świetle art. 48 ustawy Prawo budowlane jednym z nieodzownych warunków legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennymi. Jedynie w sytuacji łącznego spełnienia przesłanek z ust. 2 art. 48 ustawy Prawo budowlane możliwe jest wdrożenie procedury legalizacyjnej w stosunku do obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. W omawianym przypadku jeden z ustawowych warunków nie jest spełniony, wobec czego orzeczony przez organ powiatowy nakaz rozbiórki był zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję nakazującą rozbiórkę wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskrzonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię: - art 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - u.p.z.p. (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717) w zw. z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niezastosowanie. Przyjęcie przez organ nadzoru budowlanego, iż nośnik reklamowy, legalne posadowiony w marcu 1998 r., przed uchwaleniem uchwały nr [...] Rady Miasta [...] w dniu [...] lutego 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] w [...], powinien podlegać rozbiórce z uwagi na obecnie obowiązujące zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 48 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że wystąpiły przesłanki do prowadzenia postępowania w trybie i wydania decyzji nakazującej rozbiórkę nośnika reklamowego, mimo przyjęcie zgłoszenia z dnia [...] marca 1998r. zamiaru wykonania robót budowlanych, jak również potwierdzenia w dniu [...] maja 2002 r. przyjęcie kolejnego zgłoszenia Spółki z dnia [...] marca 2002 r. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wymianie ekranu reklamowego na istniejącym od 1998 roku nośniku. - art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia z dnia 14 stycznia 1998 r., poprzez przyjęcie, że roboty budowlane polegające na posadowieniu przy ul. [...] w [...], wolnostojącego nośnika reklamowego, w oparciu o dokonane zgłoszenie, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, pominięcie, że w wyniku zmian przepisów Prawa budowlanego, dokonanych ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, realizacja na gruncie tablic i urządzeń reklamowych, była możliwa na podstawie zgłoszenia. Ponadto, zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania. Wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do znaczenia prawnego pisma organu architektoniczno-budowlanego z dnia 2 marca 1998r., uzasadnienia podstawy prawnej decyzji nakazującej rozbiórkę, w postaci art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, braku podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego, braku wyjaśnienie, z jakiej przyczyny organ odwoławczy przyjął, że zgłoszenie z dnia 14 stycznia 1998 r. dotyczyło zamiaru wykonania tymczasowego obiektu budowlanego, pomimo że Spółka wskazała na zamiar ustawienia urządzenia reklamowego. Zarzucono także naruszenie art. 8 k.p.a. - zasady zaufania do organów, poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej dwukrotnie przyjął zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych - w 1998 roku, a następnie w 2002 roku, a do kwietnia 2015 r. organy nadzoru budowlanego nie podejmowały działań. Naruszenie art. 80 w związku z art. 77 § 1 i art 7 k.p.a. przez dowolność ustaleń faktycznych, nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów. Skarżąca spółka domagała się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem – prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd kontrolował decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, wydane na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym obecnie, nakazujące rozbiórkę nośnika reklamowego o niekwestionowanych parametrach technicznych. Inwestor powoływał się na fakt dokonania w dniu 14 stycznia 1998 r. zgłoszenia oraz niewniesienie sprzeciwu w tym przedmiocie przez właściwy organ. Na wstępie należy podkreślić, iż dokumenty przedłożone w toku postępowania przez inwestora (zgłoszenie z dnia 14 stycznia 1998r. oraz potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia z dnia 2 marca 1998r.) nie były wystarczające do wykazania, iż w niniejszej sprawie istnieje tożsamość przedmiotowa obiektów o których mowa w tych pismach oraz objętego decyzją rozbiórkową - wolnostojącego nośnika reklamowego o wysokości ok. 7m, składającego się z dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach 3 x 6m każda, przymocowanych do salowego słupa, przytwierdzonego do bloku fundamentowego, całkowicie zagłębionego w gruncie, znajdującego się na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...]. Stwierdzić należy, że oba przedkładane przez inwestora dokumenty mające być dowodem legalności przedmiotowego obiektu budowlanego (zgłoszenie z dnia 14 stycznia 1998r. oraz potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia z dnia 2 marca 1998r.) nie są ze sobą spójne. W pierwszym - zgłoszeniu z dnia 14 stycznia 1998r. - mowa jest o bliżej niesprecyzowanym nośniku reklamowym wolnostojącym, tymczasowym, rozbieralnym, zlokalizowanym przy ulicy [...] i [...], a w drugim organ architektoniczno-budowlany odnosi się do zgłoszenia z dnia 23 lutego 1998r. i wyraża zgodę na montaż wolnostojącej tablicy reklamowej zmiennoplakatowej na terenie bazaru (obok [...]). Dokumenty te, choćby z porównania dat dokonania zgłoszenia oraz przyjęcia zgłoszenia przez organ, nadto zawartego w nich opisu nie mogą być dowodem wzajemnej tożsamości inwestycji, a jednocześnie tożsamości z przedmiotem decyzji rozbiórkowej, to jest wolnostojącego nośnika reklamowego o wysokości ok. 7m, składającego się z dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach 3 x 6m każda, przymocowanych do salowego słupa, przytwierdzonego do bloku fundamentowego, całkowicie zagłębionego w gruncie, znajdującego się na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...]. Jak wiadomo skarżąca Spółka zajmuje się profesjonalnie budową i eksploatacją tablic i urządzeń reklamowych, w związku z tym zarówno ich ilość jak i rodzaj podlegają ciągłym zmianom. Jednocześnie charakter powadzonej działalności wymaga od skarżącej staranności w dokumentowaniu podejmowanych inwestycji, których legalność jak wiadomo z urzędu, była wielokrotnie kwestionowana przez organy nadzoru budowlany, a także architektoniczno-budowlane. W ocenie Sądu w odniesieniu do przedmiotowego obiektu (opisanego w zaskarżonej decyzji) zobowiązany do rozbiórki inwestor, nie wykazał istnienia dokumentów wskazujących na dokonanie jego zgłoszenia oraz przyjęcia tego zgłoszenia przez właściwy organ bez sprzeciwu. Tym samym zasadnie zastosowano tryb wynikający z obowiązującego obecnie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Przepis w ust. 1 stanowi – właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 (ten przewiduje warunki legalizacji) w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Organ zasadnie stwierdził, że dokonane w 1998 r. zgłoszenie nie ma wpływu na ocenę legalności przedmiotowego nośnika reklamowego. Ten został prawidłowo zakwalifikowano jako obiekt budowlany wzniesiony bez wymaganego w dacie jego budowy pozwolenia na budowę, a zarazem nie podlegający legalizacji w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, wobec jego niedopuszczalności w świetle obwiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc pod uwagę przepisy art. 3, art. 28, art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obiektu, nie ulega wątpliwości, że wymagał on pozwolenia na budowę. Nawet dokonane w tych warunkach zgłoszenie nie mogło stanowić o braku możliwości działania organu nadzoru budowlanego, które w konsekwencji niemożności legalizacji, zakończyć się musiało nakazem rozbiórki. Zgodnie z ustawową definicją "budowli", zawartą w pkt 3 art. 3 ustawy Prawo budowlane w z daty powstania inwestycji, do tej kategorii zaliczone były "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione były roboty budowlane polegające na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych, z wyjątkiem reklam świetlnych, przy czym roboty te podlegały obowiązkowi zgłoszenia do właściwego organu, administracji architektoniczno-budowlanej (co wynika z ówczesnego art. 29 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Rozważania organu odwoławczego dotyczące definicji ustawowej obiektu tymczasowego oraz innych kwestii prawnych związanych ze zgłoszeniem, nie miały większego znaczenia, jeśli zważyć na brak tożsamości obiektów opisanych w dokumentach powoływanych przez skarżącą na potwierdzenie legalności ich istnienia z obiektem objętym decyzja rozbiórkową. Tym samym zarzuty skargi związane z tymi kwestiami pozostawały bez wpływu na prawidłowość podjętej decyzji. Skoro zatem słusznie organy ustaliły, iż w sprawie należało zastosować procedurę z art. 48 Prawa budowlanego (gdyż inwestor w istocie nie wykazał, że dokonał skutecznego zgłoszenia), to zgodnie z jego treścią oczywistym było, że ocenę możliwości zalegalizowania wolnostojącego nośnika reklamowego o wysokości ok. 7 m, składającego się z dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach 3x6m każda, przymocowanych do salowego słupa, przytwierdzonego do bloku fundamentowego, całkowicie zagłębionego w gruncie, na działce nr ew. [...], przy ul. [...] w [...], należało donieść do obowiązujących w dacie rozstrzygania przepisów o planowaniu przestrzennym, a zwłaszcza zapisów uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] w [...]. Także podkreślany przez skarżącą wieloletni upływ czasu, nie ma znaczenia dla oceny legalności istnienia przedmiotowego wolnostojącego nośnika reklamowego. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że powoływana w skardze jako prawidłowa, procedura w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, podobnie zastosowana w tym przypadku z art. 48 ww. ustawy, musiałaby zakończyć się także nakazem rozbiórki wobec niedopuszczalności inwestycji w świetle obowiązującego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew stanowisku skarżącej spółki w sprawie nie doszło też do naruszenia wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, czy też przywoływanych w skardze zasad wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ( art. 2, 21 ust. 1, 64 ust. 2). Na tle okoliczności sprawy organy nadzoru budowlanego wyposażone w ustawowe kompetencji i jednocześnie obciążane stosownymi obowiązkami musiały dokonać oceny legalności inwestycji i słusznie stwierdziły, że ta w dacie jej wznoszenia wymagała pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyskał. Wbrew zarzutom skarżącej, ustalono w sposób wystarczający dla prawidłowego rozpoznania sprawy jej okoliczności faktyczne, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a..