VII SA/Wa 2997/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński ( spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości oddala skargę Przedmiotem skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2015 r. (nr [...]), dotycząca nałożenia na [...] spółka akcyjna - Oddział [...] Rejon Energetyczny [...], obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po przeprowadzeniu w dniu 6 maja 2015 r. kontroli stanu technicznego linii energetycznej, stwierdził, że słup energetyczny, stanowiący element tej linii, usytuowany przy ul. [...] w [...], na działkach nr [...] (będącej własnością A. i B. G.) i [...] (stanowiącej własność Z. i E. D.), znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Organ ustalił, że żerdzie po których schodzą przyłącza kablowe są popękane, co zagraża stabilności całej konstrukcji. Słup znajduje się w odległości ok. 7,60 m od granicy z pasem drogowym drogi wojewódzkiej nr [...]. W związku z tym organ I instancji decyzją z [...] września 2015 r. (znak: [...]), na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), nakazał [...] spółka akcyjna Oddział [...] Rejon Energetyczny [...] usunięcie w terminie do dnia 30 listopada 2015 r. stwierdzonych nieprawidłowości przez wymianę istniejącego słupa energetycznego linii niskiego napięcia na nowy oraz zobowiązał właścicieli nieruchomości na których słup się znajduje, do wyrażenia zgody na posadowienie nowego słupa energetycznego linii niskiego napięcia oraz udostępnienia nieruchomości w celu wymiany słupa. Po rozpatrzeniu odwołań B. G., E. D. oraz Z. D. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2015 r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na właścicieli działek nr [...] i [...] obowiązku wyrażenia zgody na posadowienie nowego słupa energetycznego linii niskiego napięcia na działkach nr [...] i [...] w [...] oraz udostępnienia tych nieruchomości przez ich właścicieli i w tym zakresie umorzył postępowanie administracyjne, a w pozostałej części utrzymuję zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że słup - element obiektu liniowego jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi i w związku za zasadne usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości w jego stanie technicznym. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie ma natomiast podstaw prawnych do zobowiązania właścicieli nieruchomości, na których znajduje się słup, do udostępnienia [...] spółka akcyjna Oddział [...] Rejon Energetyczny [...] terenu działek w celu wykonania wymiany słupa. Według art. 47 Prawa budowlanego, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] w skardze na tę decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzuciła naruszenie: a) art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji zakreślenie (utrzymanie) terminu na wymianę słupa elektroenergetycznego do dnia 30 listopada 2015 r., który to termin nie jest terminem odpowiednim i tym samym nie jest terminem realnym na zrealizowanie (wykonanie) tego obowiązku, wobec braku zgody na wejście na teren tych nieruchomości w związku z jego wymianą, jak również bardzo krótki czas na podjęcie działań wynikający faktem określenia terminu realizacji obowiązku jako konkretnej daty a nie okresu czasu od ustatecznienia się rozstrzygnięcia administracyjnego, b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że jest możliwe dokonanie przez skarżącą wymiany słupa w wyznaczonym terminie (termin na jej wykonanie licząc od dnia upływu terminu na zaskarżenie decyzji Wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego wynosi zaledwie 2 dni), c) art. 107 § 1 k.p.a. przez niepodpisanie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez osobę upoważnioną do jej wydania, co oznacza, że decyzja nie jest skuteczna i ważna, d) art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28, art. 29 i art. 30 k.p.a. przez nałożenie obowiązku wymiany słupa na podmiot [...] S. A., Oddział [...], Rejon Energetyczny [...] w sytuacji, gdy ten podmiot nie posiada zdolności do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym, podmiot wskazany w rozstrzygnięciu decyzji nie jest bowiem samodzielnym podmiotem prawa i obowiązków, a jedynie jednostką organizacyjną spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] i w związku z tym nie może być na niego nałożony jakikolwiek obowiązek, co oznacza, że decyzja nie jest skuteczna i ważna. Spółka podnosząc powyższe uchybienia, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wydruku aktualnego z KRS spółki [...] S.A. okoliczność, że podmiot o nazwie [...] S. A. Oddział [...], Rejon Energetyczny [...], nie posiada przymiotu strony postępowania, gdyż nie posiada zdolności prawnej, a jest jedynie jednostką organizacyjna w strukturze spółki [...] S.A. z siedzibą w [...]. W uzsadnieniu skargi Społka rozwinęła powyższe zarzuty. Skarżąca podkreślła, że [...] S.A. Oddział [...], Rejon Energetyczny [...] nie istnieje i w związku z tym nie bylo podstaw prawnych do zobowiązania jej do wykonania obowiązku. W [...] znajduje się jedynie Rejon Energetyczny, który jest jednostką pomocniczą spółki [...] S.A. z siedzibą w [...]. Rejon Energetyczny nie stanowi odrębnego podmiotu /pod względem prawnym/ od spółki [...] S.A. z siedzibą w [...]. Przyjęcie, nawet, niezamierzone, że stroną postępowania administracyjnego może być jednostka organizacyjna nieposiadająca odrębnej podmiotowości prawnej, spółka cywilna czy też firma przedsiębiorcy i stosowne do tego zaadresowanie decyzji, jak to zostało uczynione w niniejszej sprawie - prowadzi do tego, że decyzja taka dotknięta jest wadliwością określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W odniesieniu do pozostałych zarzutów, wnosząca skargę stwierdziła, że termin wykonania obowiązku jest za krótki (nieodpowiedni). Właściciele nieruchomości na których słup energetyczny się znajduje nie wyrażają zgody na wejście na nieruchomości, zaś czas na podjęcie działań zmierzających do pozyskania takiego tytułu jest bardzo krótki. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. i w związku tym zachodzi podstawa do stwierdzenia jej nieważności. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka nie kwestionuje, że słup energetyczny znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym i w związku z tym zasadne jest zobowiązanie do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Osią sporu jest natomiast określenie podmiotu zobowiązanego do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (skarżąca – [...] spółka akcyjna z siedzibą w [...], czy jej jednostka organizacyjna – [...] spółka akcyjna Oddział [...] Rejon Energetyczny [...]). Skarżąca zarzuca ponadto, że zaskarżona decyzja nie jest wykonalna, ponieważ termin wykonania obowiązku jest niewystarczający. Zdaniem Sądu zarzut co do skierowania decyzji do podmiotu nie będącego stroną w rozpatrywanej sprawie nie jest uzasadniony. Można co najwyżej przyjąć, że strona obowiązana do usunięcia nieprawidłowości nie została określona w decyzji w sposób całkiem właściwy. Podstawę do takiej oceny dają wyjaśnienia skarżącej zawarte w skardze. Skarżąca twierdzi, że wymieniony w decyzji o nałożeniu obowiązku Rejon Energetyczny [...] nie istnieje jako samodzielny podmiot prawny, bo jest jedynie jednostką pomocniczą spółki [...] SA z siedzibą w [...]. Oznacza to, że [...] SA z siedzibą w [...] byłaby ewentualnie właściwym adresatem tego zobowiązania. Trzeba w związku z tym przypomnieć, że obowiązek został nałożony na [...] spółka akcyjna Oddział [...] Rejon Energetyczny [...]. W tym określeniu jest jednak w pierwszej kolejności wskazana [...] SA. Skoro nie istnieje prawnie samodzielny Oddział [...] Rejon Energetyczny [...], należy przyjąć, że decyzja dotyczy wymienionej w niej [...] SA. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez określenie zbyt krótkiego terminu do wykonania nałożonego obowiązku. Trzeba pamiętać, że organ nadzoru budowlanego nakłada ten obowiązek w celu zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie termin na wymianę słupa został określony w decyzji organu I instancji z [...] września 2015 r., do 30 listopada 2015 r. Od tej chwili podmiot obowiązany wiedział o tym obowiązku. Jego sprawą było wyczekiwanie z usunięciem słupa do chwili wyczerpania wszystkich możliwości zaskarżenia tej decyzji. Trzeba zresztą przypomnieć, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Faktycznie więc, licząc od dnia doręczenia ostatecznej decyzji administracyjnej w tej sprawie do 30 listopada 2015 r. skarżąca miała miesiąc na wykonanie tego obowiązku. Wymiana jednego zużytego słupa linii niskiego napięcia, z pewnością nie jest czynnością skomplikowaną technicznie i czasochłonną. Z akt sprawy nie wynika ponadto, aby Spółka podjęła czynności o których mowa w art. 47 Prawa budowlanego. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. w sposób określony w skardze. Według tego przepisu, jedynym z elementów decyzji jest podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Zgodnie z art. 268 z k.p.a. organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Trzeba przyjąć, że upoważnienie udzielone na podstawie art. 268 a k.p.a. wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu przez podejmowane czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Jest do tego wyznaczony któryś z pracowników urzędu, a nie sam piastun funkcji organu, czyli osoba, która zajmując to stanowisko jest umocowana do wykonywanie kompetencji z nim związanych. W takiej sytuacji decyzja powinna zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, a nie z podaniem imienia i nazwiska osoby piastującej funkcję organu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została podpisana przez R. S. działającą z upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W związku z tym nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że zaskarżona decyzja zawiera wadę w postaci braku podpisu osoby ją wydającej. Z powyższego wynika, że wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione. Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), obowiązek badania legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi stwierdził, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji.