VII SA/Wa 3/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2008 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej skargę oddala Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Mieście [...] nie stwierdził u Z.K. choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego. W uzasadnieniu wskazano, iż Z.K. był zatrudniony w latach [...] w warunkach narażenia na hałas w środowisku pracy. Na podstawie przeprowadzonych badań w [...] Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w P., jak i w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. stwierdzono ubytek słuchu u badanego, jednakże obserwacja nie wykazała "obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 khz". Jedynie tak określony ubytek słuchu stwarzałby podstawy do rozpoznania choroby zawodowej określonej w w punkcie 21 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), dalej jako rozporządzenie. W odwołaniu od powyższej decyzji Z.K. podniósł, iż jego choroba została spowodowana pracą w hałasie i wskutek tej choroby ma obecnie utrudnione codzienne życie. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Państwowy Wojewódki Inspektor Sanitarny w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż lekarze w [...] Wojewódzkim Ośrodku medycyny Pracy w P., jak i w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. przeprowadzili badania, które nie wykazały, aby ubytek słuchu u badanego stanowił chorobę zawodową w rozumieniu punktu 21 rozporządzenia. Przy czym organ nie kwestionuje schorzenia narządu słuchu oraz wieloletniego okresu zatrudnienia w warunkach narażających na hałas o okresowo ponadnormatywnych natężeniach, jednakże te okoliczności nie przesądzają o chorobie zawodowej. Podkreślono, iż organ jest związany co do stwierdzenia choroby zawodowej orzeczeniem lekarskim. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Z.K. podniósł, iż obecnie przebywa na emeryturze. Stracił słuch w 40 %, pracując w warunkach szkodliwych. Upośledzenie słuchu stale się powiększa. Choroba zawodowa powstała wskutek wykonywanej pracy, co kwestionuje organ. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy trzeba stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Należy w pełni podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji, iż przy wydawaniu decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub jej braku organ jest związany orzeczeniem lekarskim. Na podstawie przeprowadzonych badań w [...] Wojewódzkim Ośrodku medycyny Pracy w P., jak i w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. stwierdzono ubytek słuchu u badanego. Jednakże aby stwierdzić chorobę zawodową należy wykazać, iż upośledzenie to powstało wskutek wykonywanej pracy (co nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie), ponadto upośledzenie słuchu musi polegać na "obustronnym trwałym ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanym hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 khz". Jedynie tak określony ubytek słuchu stwarzałby podstawy do rozpoznania choroby zawodowej określonej w punkcie 21 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Stwierdzenie u Z.K. upośledzenia słuchu powstałego wskutek wykonywanej pracy, ale w stopniu nie przekraczającym 45 dB w uchu lepiej słyszącym nie może spowodować uznania upośledzenia za chorobę zawodową. Mając na uwadze powyższe, wobec tego, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.