VII SA/Wa 30/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. D. na czynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie przyjęcia do rozpatrzenia zażalenia postanawia: odrzucić skargę. Prawomocnym postanowieniem z 21 września 2010 r. (sygn. akt II SA/Go 597/10), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości sprawę ze skargi H. D. na czynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego polegającą na przyjęciu zażalenia do rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż ww. skarga została wyłączona ze sprawy ze skargi H. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2009 r. (w której to znalazły się zarzuty pod adresem m.in. ww. czynności GINB). Z przekazanych tut. Sądowi akt wynika, iż skarga na wskazane powyżej orzeczenie i czynność GINB, została zawarta w piśmie z 3 listopada 2009 r. (data wpływu do organu: 6 listopada 2009 r.). W odpowiedzi na skargę H. D., dotyczącą przyjęcia do rozpatrzenia zażalenia organ wskazał, że skarga ta dotyczy zażalenia H. D. z 7 sierpnia 2008 r. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2008 r., znak: [...]. GINB podał, że przedmiotowe zażalenie zostało przekazane w trybie art. 133 w zw. z art. 144 k.p.a. przy piśmie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2008 r., znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznawana skarga dotyczy czynności polegającej -jak określił to skarżący- na przyjęciu do rozpoznania zażalenia na postanowienie. Z uwagi na przedmiot skargi Sąd uznał, iż przed przystąpieniem do jej merytorycznego rozpoznania należy przede wszystkim rozważyć, czy jest ona dopuszczalna, tj. czy mieści się w kognicji sądu administracyjnego. Zatem, wskazać trzeba, iż stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) określającego właściwość rzeczową sądów administracyjnych, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) (1) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przyjęcie zażalenia do rozpatrzenia nie mieści się -w ocenie Sądu- w żadnym z ww. punktów art. 3 § 2, w tym pkt 4 cytowanego przepisu. Czynność polegająca na przyjęciu przez organ odwoławczy środka zaskarżenia jest jedynie czynnością techniczną. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.