VII SA/Wa 300/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2007 roku sprawy ze skargi G. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. skargę oddala VII SA/Wa 300/07 UZASADNIENIE Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2006r. działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej – (Dz. U. z 2006r. Nr 122, poz. 851) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u G. C. choroby zawodowej – zespołu ciśnień w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20 pkt 1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji podniósł, iż wydano ją w oparciu o orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydane przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w [...] oraz ocenę narażenia zawodowego. Odwołanie od tej decyzji złożyła G. C. twierdząc, iż ustalenia organu I instancji były "niepełne". Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2006r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, iż organ prawidłowo przeprowadził postępowanie i zasadnie orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. Organ odwoławczy wskazał, że w okresie 1963r. – 1987r. G. C. pracowała w 13 zakładach pracy na różnych stanowiskach, obsługiwała m. in. maszyny do pisania i wykonywała czynności wymagające częstych ruchów zginania i prostowania rąk w stawach nadgarstkowych. Następnie w latach 1989 – 2004 zatrudniona była w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym im. prof. [...] w [...], gdzie pracowała jako: st. księgowy, specjalista ds. inwentaryzacji i st. statystyk medyczny co było związane z obsługą komputera i liczeniem na kalkulatorze elektronicznym, zaś od grudnia 2004r. przebywa na emeryturze. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] podał, iż w przedmiotowej sprawie orzeczenia wydali: [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] oraz Instytut Medycyny Pracy w [...], nie potwierdzając obustronnego zespołu cieśni nadgarstka co oznacza brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Skargę na powyższą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] złożyła G. C. podnosząc, że w dalszym ciągu nie zostały wyjaśnione zasadnicze rozbieżności między opiniami lekarzy orzeczników a opinią chirurga w karcie historii choroby z Przychodni Chirurgii Plastycznej. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, czego skutkiem jest oddalenie skargi jako bezzasadnej. Oceniając przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne Sąd uznał, że jest ono zgodne z przepisami prawa zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak również z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Zgodnie z § 2 ust. 1 wskazanego rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby wymienione w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia pod warunkiem, że w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Aby zatem określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa wyżej, a po drugie winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Stosownie do § 5 cytowanego rozporządzenia właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania są wyłączone jednostki orzecznicze tam wymienione. Przeprowadzone przez jednostki orzecznicze I i II stopnia badania oraz sporządzone przez nie orzeczenia lekarskie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u G. C. choroby zawodowej, z powodu braku klinicznych objawów zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Rozpoznano natomiast inne schorzenia tj. wielopoziomową dyskopatię odcinka szyjnego z zaawansowanymi zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa we wszystkich odcinkach. Także przeprowadzone konsultacje oraz badania dodatkowe nie ujawniły klinicznych cech zespołu ciśnień nadgarstka. Nie zostały zatem spełnione przesłanki niezbędne do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, tj. rozpoznanie u pacjenta choroby z wzmiankowanego wykazu oraz potwierdzenie, że warunki pracy mogły się do niej przyczynić. Przeprowadzona ocena narażenia zawodowego wskazuje, iż skarżąca nie była narażona na długotrwałe wykonywanie czynności obciążających kończyny górne ruchami monotypowymi, które stwarzałyby warunki ucisku na pnie nerwów pośrodkowych. Orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania, jako ostateczne wiązało organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej i stanowiło podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podkreślić należy, że organy inspekcji sanitarnej były związane orzeczeniami lekarskimi o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Nie mogły dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania, a procedura przeprowadzonych badań nie nasuwała żadnych wątpliwości co do ich rzetelności . Za nieskuteczny uznać należy zarzut braku ustosunkowania się przez organ do opinii chirurga przedstawionej w karcie historii choroby z Przychodni Chirurgii Plastycznej, dotyczącej rozpoznania u skarżącej zespołu cieśni nadgarstka. Jak wskazano wyżej podstawę stwierdzenia choroby zawodowej stanowią wyłącznie orzeczenia lekarskie właściwych placówek służby zdrowia, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w oparciu między innymi o kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej wydaną przez właściwą Powiatową Stację Sanitarno – Epidemiologiczną. Zważywszy na powyższe uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 lutego 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.