VII SA/Wa 300/13

Dnia 18 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia I. odrzucić skargę II. nakazać Skarbowi Państwa - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wypłacić na rzecz J. M. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego w dniu 16 stycznia 2013 r. wpisu sądowego od skargi wpisanego w dniu 16 stycznia 2013 r. do rejestru opłat sądowych pod poz. 1217. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast stosownie do art. 85 ww. ustawy czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zarządzeniem z dnia 12 lutego 2013 r. wezwano skarżącego J. M. do nadesłania 76 odpisów skargi, w terminie 7 dni, od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca otrzymała ww. wezwanie w dniu 26 lutego 2013 r. (dowód - zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - k.16)., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 5 marca 2013 r. Z akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła osobiście w biurze podawczym odpisy skargi, jednak dopiero w dniu 6 lutego 2013 r. (dowód - k. 18), a zatem z uchybieniem terminu. Wskazać należy, że uzupełnienie braków formalnych skargi po terminie jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Skoro zatem nie uzupełniono braków formalnych skargi w terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, o czym postanowiono w punkcie II orzeczenia.