VII SA/Wa 3003/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A.S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 art. 36, oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2015 r., poz. 443) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...].06.2015 r. - zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] obr. T. przy ul. [...] w T., bezpośrednio przy granicy z działkami ew. nr [...] i [...]. Ustalił, że obszar oddziaływania obiektu o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje sąsiednie działki ew. nr [...],[...]. W uzasadnieniu organ podał, że inwestorka wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w T., bezpośrednio przy granicy z działkami ew. nr [...] i [...]. Do wniosku dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do organu wpłynęły pisma sąsiadów inwestorki: D. C., H. C., B.K., A. K., z których wynikało że strony te nie zgadzają się na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego bezpośrednio przy granicy z ich działkami ew. nr [...] i [...] ze względu na wysokość budynku i spadki dachu. Organ udzielając pozwolenia na budowę wskazał, że inwestycja jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy T. (obszar administracyjny granic miasta) uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w T. Nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] października 2007 i znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonym symbolem 023MN, który dopuszcza: usytuowanie budynków, ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymogów określonych w przepisach szczególnych i odrębnych, a także po wykazaniu w trybie administracyjnym, że takie usytuowanie nie narusza interesu osób trzecich, (§ 5 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p), spadki dachów od 0-60 stopni (z wyłączeniem dachów mansardowych, dla których nie ustala się dopuszczalnego spadku dachu), (§ 5 ust. 1 pkt 6 m.p.z.p), maksymalna wysokość zabudowy wynosi 11 m (§ 30 pkt 3 a m.p.z.p). Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w § 12 ust. 3 pkt 1 dopuszcza sytuowanie budynków ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,50 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Ponadto projekt przewiduje wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego w granicy z działkami nr [...] i [...]. Zdaniem organu inwestycja nie narusza ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego ani wymienionego rozporządzenia. A. K. i B. K. oraz D.C. i H. C. wnieśli odwołanie od ww. decyzji o pozwolenie na budowę. W uzasadnieniu odwołania wskazali, że projekt, na podstawie którego została wydana, decyzja nie spełnia wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. uchwalony uchwalą Rady Miejskiej w T. z dnia [...] lipca 2007r. Przepis § 5.3 ww. planu dopuszcza usytuowanie budynków w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy terenu inwestycji, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w przepisach odrębnych, a także po wykazaniu w trybie administracyjnym, że takie usytuowanie nie narusza interesu osób trzecich; Przepis § 5.4 dopuszcza usytuowanie budynków, ścianą zewnętrzną bez otworów, bezpośrednio przy granicy terenu inwestycji pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w przepisach odrębnych, a także po wykazaniu w trybie administracyjnym, że takie usytuowanie nie narusza interesu osób trzecich. Przedłożony projekt nie spełnia wymogów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projektowany budynek na działce nr [...] nie powinien być zlokalizowany w ostrej granicy z działkami [...] i [...] ze względu na fakt, iż przedmiotowa działka ma szerokość większą niż 16m, co wyklucza skorzystanie z przywileju lokalizowania budynków mieszkalnych jednorodzinnych w granicy z sąsiednią działką. Zwyczajowo w geodezji oraz dziedzinach pokrewnych przyjęto, że szerokością działki określa się odległość między dwoma skrajnymi punktami granicy. Długością lub głębokością działki określa się odległość między każdym punktem na granicy frontowej, a punktem leżącym na granicy przeciwległej zlokalizowanym pod kątem prostym do granicy frontowej. Działka nr [...] nie kwalifikuje się do tzw. działek "wąskich" o szerokości poniżej 16m, ponieważ szerokość przedmiotowej działki ma ok. 31m, długość zaś ok. 14,5m. Z dokumentacji wynika, że projektowany budynek ma wysokość 8,18 m w najwyższym punkcie ściany oddzielenia pożarowego i 7,88m w kalenicy dachu na całej swej długości licząc bezpośrednio od ściany oddzielenia pożarowego, gdy w tym czasie istniejący budynek na działce sąsiedniej osiąga maksymalną wysokość ok. 5m. Ponadto budowa na przedmiotowej działce nr ew. [...] w ostrej granicy z działkami [...] i [...] w znaczny sposób ogranicza możliwości inwestycyjne ich właścicieli, z których chcą w przyszłości skorzystać. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. K., B. K., H. C. i D. C., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.S., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] obręb T. przy ul. [...] w T. - uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że stosownie do art. 138 Kpa jego kontrola nie ogranicza się tylko do oceny zarzutów odwołania, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie. Jednocześnie przepis art. 138 § 2 K.p.a. pozwala mu na przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy jej rozstrzygnięcie wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W ocenie Wojewody [...] zaskarżona decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. podlega uchyleniu, ponieważ postępowanie nie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Organ I instancji przyjął, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zgodnie z którymi w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271 - 273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej od 16 m. Projekt zagospodarowania terenu wskazuje, że wjazd na teren planowanej inwestycji będzie zapewniony od ulicy [...]. Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Mając na względzie fakt, że szerokość definiuje się jako poprzeczny wymiar liniowy figury lub bryły, to szerokością działki jest ten jej bok, który przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd na działkę. W przedmiotowej sprawie szerokość frontu działki znajduje się od ulicy [...] i wynosi 31 metrów. Zatem w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy § 12 ust.3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż szerokość działki inwestycyjnej wynosi 31 metrów. Błędne ustalenie szerokości działki spowodowało, iż organ I instancji nie dokonał sprawdzenia zgodności przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego z zapisami § 5 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. - dalej m.p.z.p., co miało istotny wpływ na wydanie rozstrzygnięcia, albowiem przepisy te mogą potencjalnie umożliwiać lokalizację zabudowy w sposób w jaki została zaprojektowania w niniejszej sprawie. Wymaga to jednak od organu pierwszej instancji przeprowadzenia analizy prawnej, co do spełnienia przesłanek wymienionych we wskazanym przepisie m.p.z.p. Dalej organ II instancji wskazał, że jeśli Starosta [...] uzna, że możliwe jest skorzystanie z § 5 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p., winien szczegółowo to wykazać w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Brak wyjaśnienia powyższego powoduje, że decyzja zapadła z oczywistym naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dokonując ponownej analizy wniosku inwestorki, organ I instancji miał zbadać cały materiał dowodowy, wziąć pod uwagę kwestie wskazane przez organ odwoławczy. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. uchylającą decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne określenie szerokości jej działki, domagała się uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze wywodziła, że Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. uznał, że szerokość działki to front działki. W ocenie skarżącej jest to błędne, ponieważ zgodnie z zasadami matematyki, krótszy bok prostokąta zawsze stanowi jego szerokość. Krótszy bok jej działki posiada wymiar -14,35 m, tj. mniej niż 16 m, a zatem przywołane w decyzji Starosty przepisy techniczne dają możliwość lokalizacji budynku przy granicy działki (przy dłuższym jej boku). W przedmiotowym przypadku bezzasadne jest przywoływanie definicji frontu działki z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ zasadnicze zagadnienie dotyczy szerokości działki budowlanej. Ponadto działka zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) gminy T. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w T. Nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] października 2007 r. znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, oznaczona jest symbolem 023 MN. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt. 4 m.p.z.p. dopuszcza się usytuowanie budynków, ścianą zewnętrzną bez otworów, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymogów określonych w przepisach szczególnych i odrębnych, a także po wykazania w trybie administracyjnym, że takie usytuowanie nie naruszy interesu osób trzecich. Przedmiotowy budynek zaprojektowano przy granicy działek nr ew. [...] i [...]. Na ww. działkach przy granicy z jej działką (nr ew. [...]) istniejące budynki gospodarcze. Natomiast budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (budynki mieszkalne) znajdują się w odległości ponad 21 m od projektowanego budynku, a więc budynek ten nie będzie naruszał interesu osób trzecich. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jest to kontrola legalności rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Skarga jest zasadna. Skarga dotyczy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. wydanej na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), którą organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skoro decyzja organu II instancji wydana została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., to koniecznym było dokonanie oceny zasadności podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, tj. o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Oceniając prawidłowość zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. wskazać trzeba, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; przy czym przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określona w powołanym przepisie konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej opiera się na dwóch kumulatywnych przesłankach, którymi są: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania jest wyjątkiem od zasady, wedle której organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznania sprawy co do meritum. Powody, dla których organ odwoławczy tego rodzaju rozstrzygnięcie podejmuje, muszą ściśle odpowiadać przesłankom z art. 138 § 2 k.p.a. Nie wystarczy przy tym ogólne wymienienie dostrzeżonych czy domniemanych uchybień. Konieczne jest, aby wynikiem stwierdzonych i realnie istniejących wad postępowania przed organem I instancji, konieczne było jego ponowne przeprowadzenie. Decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniniach lub obowiązkach stron, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Należy podkreślić, że w toku prowadzonego postępowania organy administracji publicznej obowiązane są - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisie art. 7 k.p.a. - podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając rozstrzygniecie (decyzję) organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a. oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy bezpodstawnie uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w I instancji uznając, że sprawa nie została należycie wyjaśniona. Tymczasem zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy był wystarczający do zakończenia postępowania i powinien być tylko oceniony przez organ II instancji. Starosta prawidłowo stwierdził, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy T. (obszar administracyjny granic miasta) uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w T. Nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] października 2007 i znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonym symbolem 023 MN. Plan dopuszcza na tym terenie usytuowanie budynków, ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymogów określonych w przepisach szczególnych i odrębnych a także po wykazaniu w trybie administracyjnym, że takie usytuowanie nie narusza interesu osób trzecich, (§ 5 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p), spadki dachów od 0-60 stopni (z wyłączeniem dachów mansardowych, dla których nie ustala się dopuszczalnego spadku dachu), (§ 5 ust. 1 pkt 6 m.p.z.p), maksymalna wysokość zabudowy wynosi 11 m (§ 30 pkt 3 a m.p.z.p). Z kolei rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w § 12 ust. 3 pkt 1 dopuszcza sytuowanie budynków ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,50 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Projekt przewiduje wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego w granicy z działkami nr [...] i [...]. Zdaniem organu I instancji inwestycja nie narusza ani ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani wymienionego rozporządzenia. Zaprzeczenia tych ustaleń nie dokonał organ odwoławczy, ale jednocześnie ocenił sprawę za wadliwie wyjaśnioną. W sprawie niniejszej inwestor planuje wybudowanie przedmiotowego budynku w granicy z działkami sąsiednimi. Taką możliwość przewidują zarówno przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.) – w obu przypadkach przy spełnieniu określonych warunków. Obowiązkiem organu odwoławczego było dokonanie oceny stanu faktycznego, który jest niesporny (wynika zasadniczo z przedłożonej przez inwestorkę dokumentacji technicznej), z przepisami prawa. Tymi przepisami są - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy T. uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w T. Nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2015 r., poz. 443) oraz przepisy techniczno-budowlane objęte rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Organ I instancji oceniając sprawę wskazał na zgodność zamiaru inwestycyjnego ze wszystkimi ww. przepisami, a w konsekwencji udzielił pozwolenia na budowę. Natomiast organ II instancji zaprzeczył zgodności zamiaru inwestycyjnego z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uznając że szerokość działki inwestycyjnej wynosi 31 metrów, ale jednocześnie nie stwierdził, aby ta niezgodność w odniesieniu do ustaleń planu miejscowego i przepisów prawa budowlanego, nie pozwalała na udzielenie pozwolenia na budowę. Tymczasem ocena prawna sprawy jest zawsze obowiązkiem organu odwoławczego i nigdy sama w sobie nie powoduje ziszczenia się przestanki z art. 138 § 2 k.p.a. Zatem przedmiotową decyzję organu odwoławczego należy potraktować jako uchylenie się tego organu od merytorycznego rozpoznawania sprawy, co niewątpliwie jest jego obowiązkiem. Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uznając , iż decyzja organu odwoławczego zapadła z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. co miało wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego (art. 200 p.p.s.a.).