VII SA/Wa 3006/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 31 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. N. o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi C. Z. i E. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. M. N. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zastępstwa prawnego oraz kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy), stanowiącą 23 % podatku VAT. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r. przyznano E. M. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W., pełnomocnikiem E. M. wyznaczona została adw. M.. N.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r. oddalił skargę C. Z. i E. M. i przyznał ze środków budżetowych Sądu na rzecz adw. M. N. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (w tym kwotę 240 zł tytułem zastępstwa prawnego i kwotę 55,20 zł tytułem podatku od towarów i usług). W piśmie z dnia 30 września 2013 r. adw. M. N. zawarła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej informując, że sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku (nadesłała jednocześnie potwierdzenie nadania ww. opinii na adres skarżącej). W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461) stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji wynosi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W złożonym wniosku adw. M. N. wskazała, że sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. i doręczyła ją skarżącej. Zauważyć trzeba, że adw. M. N. prowadziła sprawę również w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (za pomoc prawną udzieloną skarżącej w tym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku przyznał adw. M. N. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej). Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie wynagrodzenia w wysokości 50 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (która wynosi 240 zł). Wobec tego adw. M. N. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznać należy tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zastępstwa prawnego oraz kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy), stanowiącą 23 % podatku VAT. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 powołanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.