VII SA/Wa 301/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić skarżącej I. D. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. I. D. wraz ze skargą na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2009r. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści wniosku wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym z I. D. pozostaje jej mąż. Skarżąca wykazała, że posiada dom wybudowany w 1937r. o powierzchni 90 m2, mieszkanie o powierzchni 41,84 m2 oraz nieruchomość rolną (1,04 ha). I. D. wraz z mężem utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości 2810 zł netto miesięcznie. W złożonym wniosku skarżąca wskazała ponadto na liczne choroby własne i męża. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy natomiast rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że udzielenie stronie prawa pomocy przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i finansową I. D. uznano, że nie uzasadnia ona przychylenia się do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Podkreślenia wymaga, iż instytucja ta została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom znajdującym się w trudnej sytuacji majątkowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, nie można natomiast uznać by taka sytuacja miała miejsce w przypadku skarżącej. I. D. wraz z mężem uzyskują dochody w wysokości 2810 zł netto miesięcznie, nie mają innych osób na utrzymaniu. Okoliczności te nie pozwalają uznać, aby skarżąca należała do osób znajdujących się w wyjątkowo trudnej sytuacji finansowej. Jednocześnie zauważyć trzeba, iż przy rozważaniu możliwości przyznania stronie prawa pomocy należy zawsze mieć na względzie wysokość wymagalnych kosztów sądowych. W niniejszej sprawie wpis od skargi należny jest w wysokości 200 zł, natomiast wysokość innych wpisów, które mogłyby się w tej sprawie pojawić w związku z ewentualnym wnoszeniem przez stronę środków odwoławczych od wydawanych w niej orzeczeń wynosiłaby 100 zł. Pozwala to na przyjęcie, że skarżąca uzyskująca razem z mężem dochody w wysokości 2810 zł miesięcznie jest w stanie ponieść koszty postępowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.