VII SA/Wa 301/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. J. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 21 września 2023 r. nr LXXXVIII/2875/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. Swojskiej oddala skargę Pismem z dnia 15 grudnia 2023 r. J. J. (dalej także: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy (dalej także: "Organ") z dnia 21 września 2023 r., nr LXXXVIII/2875/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], w części dotyczącej terenów oznaczonych symbolami C2 MW/U, C3 MW/U, 15KDD i 5KDD. Skarżący zarzucił uchwale naruszenie: art. 140 Kodeksu cywilnego polegające na nieuprawnionym ograniczeniu prawa własności strony skarżącej, poprzez ustalenie przebiegu planowanych dróg o oznaczeniu 5KDD i 15KDD na terenie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], jak również zlokalizowanie przejścia pieszo-jezdnego wzdłuż granicy terenów oznaczonych symbolami C2 MW/U i C3 MW/U z pominięciem oceny wpływu powyższego na interes prywatny poszczególnych współwłaścicieli tejże nieruchomości, również w kontekście trwającego postępowania o dział spadku i projektowanego podziału nieruchomości; art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej także: "u.p.z.p.") poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne, niezgodne z zasadą równości i zasadą proporcjonalności, ograniczenie uprawnień strony skarżącej związanych z prawem własności nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...] z obrębu [...], poprzez niedopuszczenie alternatywnego niż podłączenie do miejskiej kanalizacji sanitarnej systemu odprowadzania ścieków (pomimo braku odpowiedniej infrastruktury) oraz nałożenie istotnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnego kąta nachylenia połaci dachowej nieadekwatnych do charakteru zabudowy; art. 17 pkt 13) w zw. z art. 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez niewprowadzenie do projektu planu miejscowego zmian wynikających z rozpatrzenia uwag, tj. uwagi zamieszczonej pod poz. 5.9. w Wykazie uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od 28 marca do 20 kwietnia 2023r. Projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania '-Przestrzennego Rejonu ul. [...], która to uwaga została uwzględniona w wyniku rozpatrzenia uwag zgłoszonych w trybie art. 17 pkt 11) u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym przed 24 września 2023r.) i brak ponowienia uzgodnień. Wobec powyższych okoliczności Skarżący, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki o nr ewid. [...] obr. [...], ewentualnie, o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie terenów C2 MW/U i C3 MW/U, 15KDD i 5KDD, ewentualnie, o stwierdzenie nieważności zapisów § 15 ust. 3 pkt 2) i § 20 ust. 2 pkt 1 lit. c) uchwały w odniesieniu do działki o nr ewid. [...] z obrębu [...], a także o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zwrócił się również z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów na okoliczności wskazane w skardze każdego z powołanych dowodów, bowiem jego zdaniem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a jednocześnie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi Skarżący powołał się na załączone do skargi dowody z przedłożonych dokumentów. W pierwszej kolejności wskazał, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] jest objęta częściowo trzema planami zagospodarowania przestrzennego (na podstawie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Mazowieckiego nr WNP-1.4131.229.2023 z dn. 27 października 2023r.), natomiast część działki nie jest obecnie objęta żadnym planem. Skarżący na obszarze objętym trzema planami (C2 MW/U) planuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą, na podstawie wniosku o pozwolenie na budowę z dn. 28 września 2024 r. Wskazał, iż przedmiotowa uchwała negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, bowiem jest on współwłaścicielem nieruchomości położonej w obrębie zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a plan ten przewiduje daleko idące ograniczenia zagospodarowania, gdyż ogranicza jego prawo własności albowiem plan ten zakazuje budowy indywidualnych systemów odprowadzania i gromadzenia ścieków dla zabudowań na terenie oznaczonym w planie symbolem C2 MW/U, co w praktyce uniemożliwia powstanie nowej zabudowy na działce będącej przedmiotem jego współwłasności, poprzez niedopuszczenie alternatywnego niż podłączenie do miejskiej kanalizacji sanitarnej systemu odprowadzania ścieków. Ponadto plan ten wprowadza ograniczenia dotyczące parametrów dachów, gdyż nadmiernie utrudnia to dostosowanie planowanego budynku do istniejącej już zabudowy. Skarżący podniósł przy tym, że Organ wprowadził te ograniczenia w celu dostosowania do przeważającej na obszarze objętym planem zabudowy, co jednak nie jest zgodne ze stanem faktycznym, bowiem większość budynków jednorodzinnych położonych wzdłuż ul. [...] i ul. [...] posiadają dachy spadziste, a nie tak, jak twierdzi Organ – płaskie. Lokalizacja drogi dojazdowej 5KDD pozbawia realnej możliwości dalszego prawidłowego korzystania z nieruchomości, tak samo jak ulokowanie przejścia pieszego między ul. [...] i planowaną drogą 5KDD i przejścia pieszo-jezdnego wzdłuż granicy terenów oznaczonych w planie symbolami C2 MW/U i C3 MW/U, co ma szczególne znaczenie w kontekście trwającego między współwłaścicielami nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną [...] z obrębu [...] postępowania sądowego o dział spadku oraz projektowanego podziału działki (postępowanie przed Sądem Rejonowym dla Warszawy P. sygn. [...]). Podział ten, zdaniem Skarżącego, koliduje z zaskarżonym planem. Zapisy skarżonego MPZP obejmowały początkowo całą, a po rozstrzygnięciu nadzorczym - część działki ewidencyjnej o nr [...] z obrębu [...]. Ponadto zlokalizowanie drogi i ciągu pieszo-jezdnego jest dla Skarżącego fizycznym podziałem działki [...], przez co uniemożliwia to jej zagospodarowanie. Ważnym przy tym jest, że ograniczenia te dotykają jedynie niektórych ze współwłaścicieli. Zdaniem Skarżącego, dokonana przez organ planistyczny ingerencja nie była niezbędna, nie była także wiarygodnie, adekwatnie, szczegółowo ani profesjonalnie uzasadniona. Skarżący wskazał również na naruszenie zasad przy sporządzaniu planu poprzez nieuwzględnienie w finalnym jego brzmieniu rozpatrzonych uwag zamieszczonych pod poz. 5.9. w Wykazie uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od 28 marca do 20 kwietnia 2023 r. Na powyższą skargę, w dniu 6 lutego 2024 r., Organ wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiedź na skargę, w której wniósł o jej oddalenie. Organ przytoczył, iż w planie miejscowym rejonu ulicy [...] w ramach Zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz kształtowania krajobrazu, zgodnie z § 5 ust 2 pkt 1) u.p.z.p. określono strukturę przestrzenną poprzez podział obszaru objętego planem na kwartały zabudowy kubaturowej oraz wytworzenie nowych przestrzeni publicznych (m.in. placów miejskich, ulic). Sporządzając projekt planu Prezydent m.st. Warszawy brał pod uwagę wymogi wynikające z art. 1 ust. 2-4 u.p.z.p. Głównym celem planu było zapewnienie zrównoważonego rozwoju obszaru oraz umożliwienie realizacji zmieniających się potrzeb obecnych i przyszłych użytkowników przestrzeni. Organ podkreślił, że zważył interes publiczny i interes prywatny, zapewnił udział społeczeństwa w pracach nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w tym, przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, zachowanie jawności i przejrzystości procedur planistycznych. Podkreślenia wymagało, że zaprojektowanie lokalnego układu drogowego oraz systemu powiązań pieszych było jednym z priorytetów w sporządzanym planie miejscowym. Organ podkreślił, że w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego plan wprowadza ustalenia mające na celu uzupełnienie istniejącego układu przestrzeni publicznych i zabudowy osiedlowej w nawiązaniu do istniejącej sieci ulic. Podstawowy układ drogowo - uliczny tworzy wewnątrz obszaru układ ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...] powiązany z ulicami dojazdowymi. W związku z przeznaczeniem pasa terenu pomiędzy ul. [...] i ul. [...] pod rozwój zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług zaprojektowano drogę dojazdową 5 KDD i dalej 15 KDD do obsługi terenów C2MW/U i C3MW/U. System przestrzeni publicznych o funkcji komunikacyjnej uzupełniono również poprzez ustalenie przejścia pieszo-jezdnego pomiędzy terenami C2 MW/U i C3MW/U. Droga 15 KDD oraz przejście pieszo-jezdne łączą się z ciągiem pieszym 3 KP ustalonym wzdłuż terenu kolejowego. Wzdłuż terenu kolejowego oprócz ciągu pieszego zaprojektowano strefy zieleni urządzonej wyłączonej z zabudowy. System powiązań pieszo-drogowych wraz z zielenią urządzoną mają stanowić uzupełnienie zabudowy mieszkaniowo- usługowej. Z urbanistycznego punktu widzenia kształtowanie zwartej struktury przestrzennej zabudowy mieszkaniowej, usługowej, miejsc pracy oraz obiektów publicznych i terenów rekreacyjnych, sprzyja przemieszczaniu się pieszych i rowerzystów oraz wpływa na minimalizowanie transportochłonności, dlatego istotne jest zapewnienie wydajnego systemu komunikacji pieszej. W dalszej kolejności Organ wskazywał, że teren w rejonie ul. [...] w przeciągu ostatnich 15 lat przekształcił się z terenu ekstensywnie użytkowanych przedmieść Warszawy w osiedle mieszkaniowe o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz przedłożył potwierdzające to dokumenty planistyczne. W 2006 r. Rada m.st. Warszawy uchwaliła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, w którym działka ew. nr [...] znajdowała się w strefie przedmieść Warszawy, w terenie M.2.12 o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W 2014 r. Rada m.st. Warszawy zmieniła Studium dla tego rejonu włączając obszar w strefę miejską o dominującej funkcji wielorodzinnej. Aktualnie działka ta znajduje się w Studium w jednostce M1.20, w której ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej i sportu powszechnego oraz usług podstawowych. Dopuszczone jest lokalizowanie funkcji usługowej, z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie. W planie ustalono możliwość realizacji usług m.in. w pasie terenu wzdłuż torów kolejowych. W tej części dzielnicy T. od 2009 r. trwa budowa osiedla mieszkaniowego wielorodzinnego "[...]". W planie zachowano istniejące już osiedle oraz wyznaczono nowe tereny zabudowy wielorodzinnej i usług na terenach będących obecnie nieużytkami porolnymi lub pojedynczymi, niewielkimi terenami mieszkaniowymi jednorodzinnymi i usługowymi. W projekcie starano się o zachowanie harmonii w przyszłym zagospodarowaniu terenu. Przedmiotowa działka sąsiaduje z budowanymi nowymi zespołami zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Jednocześnie Organ podkreślił, że plan miejscowy nie jest inwentaryzacją stanu istniejącego. Założeniem planu jest, aby nowe funkcje terenów oraz parametry zabudowy nie odbiegały od otaczającej struktury przestrzennej i nie stały z nią w kolizji, ale umożliwiały rozwój na danym obszarze. Kierunek rozwoju jest zgodny z polityką przestrzenną miasta wyrażoną w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy. Ponadto Organ zwrócił uwagę, że na fragmencie działki ew. nr [...], który nie został ujęty w skardze, złożono wniosek do Biura Ochrony Środowiska Urzędu m.st. Warszawy o wydanie decyzji środowiskowej na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. W trakcie pierwszego wyłożenia planu do wglądu publicznego wpłynęło 112 uwag, które zostały częściowo uwzględnione, częściowo uwzględnione w części oraz częściowo odrzucone. Informacja o sposobie ich rozstrzygnięcia została zamieszczona na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej m.st. Warszawy. Zgodnie z wyłożonym projektem planu część działki ew. nr [...] z obrębu [...]ujęta w skardze została podzielona na kwartały i przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami C2 MW/U, zabudowę mieszkaniową wielorodzinną C5 MW oraz wyznaczono teren usług sportu i zieleni urządzonej C3 US/ZP. W południowej części działki zlokalizowano drogę 5KDD łącząca ul. [...] z ul. [...]. Dodatkowo przewidziano 2 kierunki piesze i teren ciągu pieszego oznaczony jako 4KP prowadzący od drogi 5KDD do ciągu pieszego 3KP biegnącego po północnej stronie strefy zieleni urządzonej wzdłuż torów kolejowych. Kilka uwag mieszkańców dotyczyło ww. terenów zlokalizowanych na terenie działki [...] oraz wpłynęła uwaga pełnomocnika Wnioskodawców. Część uwag, które wpłynęło po I wyłożeniu, dotyczyła pozostawienia połączenia ul. [...] z ul. [...] poprzez połączenie drogowe i zwiększenie terenu zieleni wzdłuż torów. Składano również uwagi dotyczące zbyt małej powierzchni przewidzianej pod teren zieleni urządzonej i zwiększenie powierzchni terenów US/ZP. Uwagi postulowane przez pełnomocnika Właścicieli działki ew. nr [...] z obrębu [...] dotyczyły m.in. likwidacji połączenia drogowego (droga 5KDD) jak również likwidacji przejścia pieszego 4KP, zmniejszenie terenu zieleni oznaczonej jako C3 US/ZP, które to były zlokalizowane na działce będącej we współwłasności Skarżącego oraz dopuszczenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Uwagę uwzględniono częściowo. Zlikwidowano odcinek drogi 5 KDD przy ul. [...]. Fragment drogi 5 KDD pozostał bowiem konieczne jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej obszaru przeznaczonego do nowej zabudowy. Pozostawiono wyznaczone tereny ciągów pieszych łączące teren osiedla mieszkaniowego ze strefą zieleni urządzonej wyłączonej z zabudowy biegnącej wzdłuż terenu kolejowego. Zlikwidowano teren C3 US/ZP, który zlokalizowany był na działce Skarżącego. Część mieszkańców opowiedziała się przeciwko likwidacji zarówno połączeń pieszych jak i drogi 5KDD oraz terenów przeznaczonych pod zieleń. Organ starał się w jak największym stopniu uwzględnić interes prywatny na tych terenach, nie może to jednak oznaczać całkowitego pominięcia interesu publicznego i projektowania planu miejscowego pod dyktando właścicieli nieruchomości, ponieważ konieczne jest wyważenie interesu mieszkańców. Zdecydowano się wówczas określić sposób zagospodarowania osiedla jako całości. Zmiany dokonane w planie po rozpatrzeniu uwag przez Prezydenta m.st. Warszawy wymagały ponowienia procedury w niezbędnym zakresie. Podczas drugiego wyłożenia projektu do publicznego wglądu wpłynęło 80 uwag, które również zostały częściowo uwzględnione w całości, częściowo w części oraz częściowo odrzucone. Zgodnie z wyłożonym projektem planu część działki ew. nr [...] z obrębu [...] została podzielona na kwartały i przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami - C2 MW/U, C3 MW/U. Zlikwidowano natomiast teren usług sportu i zieleni urządzonej (dawny teren oznaczony jako C3 US/ZP). w południowej części działki skrócono drogę 5KDD w stosunku do projektu z I wyłożenia prowadząca od ul. [...] i zakończono ją zwrotką w okolicy styku terenu C2 MW/U i C3 MW/U. Pozostawiono kierunki przejść pieszych i wprowadzono drogę oznaczoną jako 15KDD prowadzącą od drogi 5KDD do ciągu pieszego 3KP biegnącego po północnej stronie strefy zieleni urządzonej wzdłuż torów kolejowych. Wpłynęły też uwagi mieszkańców dotyczących ww. terenów zlokalizowanych na terenie działki [...] oraz uwaga Państwa J. (uwagą nr 5). Uwagi mieszkańców dotyczyły przywrócenia połączenia ul. [...] z ul. [...] poprzez połączenie drogowe 5 KDD i zwiększenie terenu zieleni wzdłuż torów. Uwagi postulowane przez Właścicieli działki ew. nr [...] z obrębu [...] dotyczyły m.in. zmiany położenia dróg 5KDD i 15KDD jak również likwidację przejścia pieszego na przedłużeniu drogi 5KDD przebiegającego po południowej stronie terenu C2 MW/U i biegnącego do drogi 2KDL ul. [...] oraz ciągu pieszo-jezdnego biegnącego wzdłuż granicy terenów oznaczonych symbolami C2 MW/U i C3 MW/U. Dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na części działki ew. nr [...] położonej w zasięgu terenu C2 MW/U tj. w rejonie istniejącej zabudowy jednorodzinnej. Organ wskazał, że fakt nieuwzględnienia przez Prezydenta m.st. Warszawy wszystkich uwag Skarżącego nie może świadczyć o pominięciu wyważenia interesu publicznego i interesów prywatnych. Prezydent przy rozpatrzeniu uwag bierze pod uwagę szersze ich spektrum i uwzględnia interes większej liczby mieszkańców okolicznych terenów. Ważone były interes zarówno publiczny jak i interes prywatny. Konieczność uwzględnienia prawa własności i przestrzegania zasady proporcjonalności nie może prowadzić do tego, by podmioty prywatne kształtowały ład przestrzenny na swoich nieruchomościach. Bez wątpienia prawo własności, jako prawo chronione konstytucją jest ważne, ale niekiedy jego ograniczenie jest niezbędne i wymaga uwzględnienia szerszego kontekstu urbanistycznego. Obszarem do przyszłego zagospodarowania pomiędzy ul. [...], terenem kolejowym, placem [...] i ul. [...] jest teren działki ew. nr [...]. Pozostałe nieruchomości znajdujące się na południe od działki ew. nr [...] są już zabudowane nowymi budynkami wielorodzinnymi. Do ich obsługi powstała ul. [...] (po dwóch stronach ulicy są zabudowania). Do obsługi nowych terenów inwestycyjnych wyznaczonych na terenie działki ew. nr [...] zaprojektowano w niezbędnym zakresie układ drogowy na działce ew. nr [...] tj. drogę 5 KDD i 15 KDD oraz przejście pieszo-jezdne pomiędzy terenami C2 MW/U i C3 MW/U. Odnośnie do powoływanej przez Skarżącego okoliczności trwającego postępowania przed sądem powszechnym w przedmiocie działu spadku i projektowanego podziału nieruchomości Organ wskazał, ze uchwała o przystąpieniu do sporządzenia MPZP ul. [...] podjęta została w 2014 r. Skarżący miał zatem świadomość, że procedowany jest plan miejscowy, a zatem miał również możliwość wzięcia tej okoliczności pod uwagę. Organ ze swojej strony dokładał starań by uwzględniać uwagi Skarżącego (tak jak wszystkich mieszkańców), jednakowoż treść uwagi złożonej na skutek pierwszego wyłożenia MPZP do publicznego wglądu nie zawierała informacji o przebiegu planowanego podziału. Skarżący wskazał jedynie, że toczy się postępowanie o dział spadku z jednoczesnym wyjściem ze współwłasności wskazując, że w jego opinii, do czasu zakończenia tej sprawy nie powinny zapadać w organie planistycznym "żadne wiążące decyzje, dotyczące przeznaczenia Nieruchomości". Do takiego stanowiska Organ nie mógł się przychylić. Mając na uwadze ile czasu może trwać postępowanie przed sądem powszechnym nie jest zasadne wstrzymywanie prac na planem miejscowym do czasu zakończenia jednego postępowania. Takie wyczekiwanie względem każdej nieruchomości na obszarze planu czyniłoby niemożliwym zakończenie jakiejkolwiek procedury- planistycznej w mieście jakim jest Warszawa. W czasie pierwszego wyłożenia Skarżący nie przedstawił projektu podziału - ten dokument pojawił się dopiero na etapie drugiego wyłożenia. Jeśli zatem projekt I podziału powstał już po pierwszym wyłożeniu to Skarżący miał możliwość uwzględnienia w nim projektu planu miejscowego. W ocenie Organu nie sposób oczekiwać uwzględniania w procedurze planistycznej niezatwierdzonych projektów podziału nieruchomości. Należy mieć na uwadze, że projekt podziału może się zmienić lub nie zostać nigdy zatwierdzony. Organ ma obowiązek wziąć wszystkie okoliczności pod uwagę i rozważyć prawo własności w kontekście innych okoliczności, które wpływają na kształt planu miejscowego. Nie oznacza to automatycznie obowiązku wprowadzenia zmian w zakresie przeznaczenia, nieruchomości. Szereg uwag wniesionych przez Skarżącego został uwzględniony w sposób istotny zmieniając kształt planu miejscowego w stosunku do projektu proponowanego w czasie pierwszego wyłożenia planu miejscowego. Organ podkreślił też, że prawo własności nie jest jednak prawem absolutnym, a tym samym może doznawać ograniczeń. Wprowadzone ograniczenia pozostają w odpowiedniej proporcji do celu polityki przestrzennej gminy jakim w przedmiotowej sprawie było zapewnienie odpowiedniej komunikacji dla nowopowstającej zabudowy. Organ w pierwszej kolejności kierował się aktualnym stanem faktycznym, bowiem to właśnie aktualny stan faktyczny jest dla Organu wiążący. W tych okolicznościach Organ stanął na stanowisku, że wprowadzone ograniczenia mieszczą się w zakresie władztwa planistycznego gminy i są niezbędne dla ochrony interesu publicznego, zaś efekty wprowadzanej regulacji pozostają w odpowiedniej proporcji do ciężarów nakładanych na Skarżącego. Tym samym nie doszło do nieuprawnionego ograniczenia prawa własności Skarżącego, w stopniu wykraczającym poza władztwo planistyczne gminy poprzez ustalenie przebiegu planowanych dróg o oznaczeniu 5KDD i 15KDD, a także zrealizowania przejścia pieszo-jezdnego wzdłuż granicy terenu oznaczonego symbolami C2 MW/U i C3 MW/U z pominięciem oceny wpływu powyższego na interes prawny w kontekście trwającego postępowania o dział spadku i projektowanego podziału nieruchomości. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego wymagań dla budowy dachów Organ wskazywał, że gmina upoważniona jest do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, oczywiście pod warunkiem, że ograniczenia te gmina wprowadza w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. Władztwo planistyczne jest kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej, zaś samodzielność gminy w tym zakresie uznawana jest za podstawową, immanentną cechę samorządu gminnego. Niewątpliwie dopuszczalne jest więc wprowadzenie w planie miejscowym postanowień dotyczących kształtowania geometrii dachów na obszarze planu, zwłaszcza że w ocenie Organu było to konieczne z punktu widzenia kształtowania ładu przestrzennego celem zapewnienia spójnej przestrzeni miasta. Odnosząc się do kwestii miejskiej kanalizacji sanitarnej Organ wyjaśnił, że obszar planu położony jest w zasięgu sieci kanalizacji. Do nowych inwestycji niezbędna jest rozbudowa systemu kanalizacji i wykonanie podłączeń do istniejącej sieci kanalizacyjnej, co wynika z uwarunkowań środowiskowych. Zgodnie z Raportem o stanie istniejącym z 2017 r. istnieje sieć kanalizacji w drogach publicznych w rejonie działki ew. nr [...], zatem twierdzenia Skarżącego, że nie ma on możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej nie są zgodne ze stanem faktycznym. W tym kontekście organ zauważył też, że wprowadził do MPZP całą treść proponowaną przez Skarżącego w uwadze do planu, w której wnosił o wprowadzenie postanowienia o treści: "ustala się odprowadzenie ścieków bytowych do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej w chwili jej wykonania". Ze względu na okoliczność, że na obszarze planu, w sąsiedztwie nieruchomości Skarżącego, sieć kanalizacji sanitarnej jest już wykonana, niecelowe byłoby wpisywanie w planie stwierdzenia "w chwili jej wykonania", bowiem wskazywałoby na brak takiej sieci. Jednocześnie na skutek uwagi poz. 5.9 Organ wyjaśnił, że w tekście planu w § 15 ust 3 zapisach dotyczących odprowadzania ścieków usunięto pkt 3 w brzmieniu "zakazuje się budowy indywidualnych systemów odprowadzania i gromadzenia ścieków". Dla istniejących budynków dopuszczone jest zachowanie szamb lub oczyszczalni ścieków. Natomiast dla nowej zabudowy wskazane jest podłączenie do kanalizacji. Sieć kanalizacyjna na tym terenie istnieje, co widać na mapach wskazanych powyżej. Podsumowując, w ocenie Organu uwaga Skarżącego na etapie procedowania została uwzględniona i wprowadzona do treści MPZP w całości realizując cel, w jakim została złożona, a tym samym nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem, która obejmuje między innymi zgodność z prawem aktów prawa miejscowego ustanowionych przez jednostki samorządu terytorialnego, co wynika z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Jednocześnie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zakresie kontroli działalności administracji publicznej (tu: organu jednostki samorządu terytorialnego), Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobligowany do wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności sprawy, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, choćby nie były one podniesione przez stronę skarżącą. W punkcie wyjścia rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z kolei przepis art. 28 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) stanowi, iż istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepisy te determinują legitymację skargową, a także zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem. W konsekwencji, ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2020 r. II OSK 2296/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17). Powyższe uwagi wstępne są o tyle istotne, że prowadzą do wniosku, iż należy dostrzegać różnicę między naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) strony skarżącej, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały. Podstawą uwzględnienia skargi może być wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. W konsekwencji naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa: istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania oraz naruszenia właściwości organów, jeżeli uchybienia te naruszają interes prawny skarżącego. Sama koncepcja nieważności aktu administracyjnego bierze swój początek w przyjmowanej w prawie cywilnym koncepcji bezwzględnej nieważności aktów, gdzie wśród wadliwych czynności prawnych pojawia się kategoria czynności nieważnych, a więc takich, które nie wywołują skutków odpowiadających treści oświadczenia woli. Z czynności takich nie powstają skutki prawne, a na nieważność może się powołać każdy (por. S. Grzybowski, System prawa..., t. I, s. 594-595). Orzecznictwo sądów cywilnych przeniosło tę koncepcję na akty administracyjne a ostatecznie nieważność aktów administracyjnych została inkorporowana do systemu prawa administracyjnego, czy to w przepisie art. 156 K.p.a. czy w art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym nie jest to nieważność według koncepcji nieważności bezwzględnej, nieważność względna, co oznacza że wadliwy akt w obrocie prawnym występuje i wywołuje skutki prawne do czasu wyeliminowania go z tego obrotu orzeczeniem uprawnionego podmiotu tj. sądu lub organu administracji, przy czym orzeczenie to ma skutek wsteczny - ex tunc. Sądowe stwierdzenie nieważności aktu, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego skutkuje zatem przyjęciem, iż był on nieważny (nieistniejący) od daty jego uchwalenia. Jak wskazuje się bowiem w doktrynie i orzecznictwie nieważność aktu prawa miejscowego, daje podstawy do jego wyeliminowania ze skutkiem wstecznym (ex tunc) (por. Bąkowski Tomasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz). Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2019 r. sygn. II OSK 1670/17 w świetle art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.w. stwierdzenie, że plan miejscowy narusza zasady sporządzania planu miejscowego skutkuje jego nieważnością. Chodzi w tym przypadku o sankcję nieważności rozumianą w sposób zgodny z jurysdykcyjnie i doktrynalnie przyjmowaną koncepcją "nieważności aktu" jako stwierdzenia, że akt ten zostaje zniesiony, nie wywołując skutków prawnych od momentu jego wydania. Orzeczenie sądu stwierdzające nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma tym samym charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego wywołującego skutek ex tunc (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2019 r. II OSK 2367/18, oraz z dnia 27 września 2007 r. II OSK 1046/07). Bezwzględną konsekwencją koncepcji eliminacji aktu prawa miejscowego z obrotu prawnego, ze skutkiem ex tunc, a co za tym idzie zniesieniem go od daty jego wydania, jest więc to, że w dacie wydania tego aktu wadliwość dająca podstawę do stwierdzenia jego nieważności istniała. Wynika to też wprost z przepisu art. 28 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sankcję nieważności bowiem przepis ten wiąże z istotnym naruszeniem zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego. Oczywistym jest, że naruszeń tych organ gminy może się dopuścić na etapie procedury planistycznej (sporządzania projektu planu miejscowego) oraz uchwalenia planu. Nie jest możliwe by organ dopuścił się naruszeniem zasad lub trybu sporządzania planu już po jego uchwaleniu. Strona domagająca się stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi więc wykazać, że najpóźniej w dacie uchwalenia tego planu, prawodawca lokalny naruszył zasady lub tryb sporządzenia planu a uchybienia te skutkują naruszeniem jego interesu prawnego tj. gwarantowanej mu przepisem prawa materialnego sfery jego praw lub obowiązków. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2017 r., sygn. II GSK 1747/17 w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Tylko więc takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący. Powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2970/17 "(...) naruszenie prawa własności, które warunkuje skorzystanie przez właściciela ze skargi przewidzianej w art. 101 ust. 1 u.s.g., nie jest tożsame z bezprawnością tego naruszenia, a samo uznanie legitymacji skargowej podmiotu, którego prawa właścicielskie ograniczono, nie oznacza, że nastąpiło to sprzecznie z obiektywnym porządkiem prawnym". Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu. Ponieważ zarzuty skargi zostały szeroko omówione w tzw. części historycznej nin. uzasadnienia, Sąd odstępuje od ponownego ich omówienia, wskazując jedynie, że Skarżący wywodzi własny interes prawny z ograniczenia prawa własności swojej nieruchomości, przy czym analiza zarzutów skargi upoważnia Sąd do stwierdzenia, że najdalej idące ograniczenie dla prawa własności Skarżący upatruje w lokalizacji w MPZP drogi dojazdowej 5KDD tj. w sposób pozbawiający realnej możliwości dalszego prawidłowego korzystania z nieruchomości, jak również ulokowanie przejścia pieszego pomiędzy ulicą [...] i planowaną drogą 5KDD oraz przejścia pieszo-jezdnego wzdłuż granicy terenów oznaczonych w MPZP symbolami C2 MW/U i C3 MW/U - zwłaszcza w kontekście trwającego pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną [...]z obrębu [...] postępowania sądowego o dział spadku oraz projektowanego podziału działki (postępowanie przed Sądem Rejonowym dla Warszawy P. sygn. [...]). Zdaniem Skarżącego, MPZP lokalizuje na projektowanej działce o nr [...] zarówno przejście pieszo-jezdne, jak i drogi dojazdowe o nr 5KDD i 15KDD, ograniczając w sposób nieakceptowalny prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Ponadto zaskarżony plan przewiduje ograniczenie w postaci zakazu budowy indywidualnych systemów odprowadzania i gromadzenia ścieków dla zabudowań na terenie oznaczonym w Planie symbolem C2 MW/U, co wobec braku miejskiej infrastruktury kanalizacyjnej uniemożliwia faktycznie powstanie nowej zabudowy na działce stanowiącej współwłasność Skarżącego oraz, że przewiduje wymóg stosowania dla nowej zabudowy dachów płaskich i stropodachów lub dachów o kącie nachylenia połaci dachowych nie większym niż 10°, co stoi w sprzeczności z dotychczasową zabudową w tym obszarze. Przy tak zakreślonych zarzutach istota "sporu" sprowadza się – jak słusznie zauważa Skarżący - do oceny czy gmina w sposób prawidłowy zastosowała zasadę proporcjonalności tzn. czy wprowadzone w planie ustalenie przebiegu planowanych dróg o oznaczeniu 5KDD i 15KDD na terenie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], jak również zlokalizowanie przejścia pieszo-jezdnego wzdłuż granicy terenów oznaczonych symbolami C2 MW/U i C3 MW/U nie stanowi nadmiernej ingerencji gminy w prawo osób trzecich i czy zamierzony cel regulacji usprawiedliwia takie ograniczenie prawa własności. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, Organ w sposób prawidłowy zważył zarówno interes publiczny i interes prywatny, jak i zapewnił udział społeczeństwa w pracach nad przedmiotowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przestrzegając zasady jawności i przejrzystości procedur planistycznych, w tym, przy użyciu środków komunikacji elektronicznej. Jak już zauważono wcześniej, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., jedynie "istotne" naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W związku z tym, obowiązkiem Sądu - dla prawidłowej oceny zgodności z prawem zaskarżonego planu miejscowego - jest w pierwszej kolejności dokonanie weryfikacji zasad i trybu jego sporządzania, a także właściwości rady gminy. W tym miejscu Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że zapoznał się z aktami nadesłanymi przez Organ, przeanalizował całą procedurę planistyczną i uznał, że została ona przeprowadzona zgodnie z przepisami u.p.z.p. W ocenie Sądu, jako bezpodstawne należało uznać zarzuty skargi w tym aspekcie dotyczące, w szczególności, nieuwzględnienia w finalnym planie MPZG uwag Skarżącego zamieszczonych pod poz. 5.9. w Wykazie uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od 28 marca do 20 kwietnia 2023 r. Jak wynika z akt sprawy, w terminie zbierania uwag do II częściowego wyłożenia projektu do wglądu publicznego wpłynęły uwagi mieszkańców dotyczących m. innymi terenów zlokalizowanych na terenie działki [...], w tym uwaga Skarżącego (uwagą nr 5). "Uwagi" mieszkańców dotyczyły przywrócenia połączenia ul. [...] z ul. [...] poprzez połączenie drogowe 5 KDD i zwiększenie terenu zieleni wzdłuż torów, zaś "Uwagi" postulowane przez Właścicieli działki ew. nr [...] z obrębu [...] dotyczyły m.in. zmiany położenia dróg 5KDD i 15KDD, jak również likwidację przejścia pieszego na przedłużeniu drogi 5KDD przebiegającego po południowej stronie terenu C2 MW/U i biegnącego do drogi 2KDL ul. [...] oraz ciągu pieszo-jezdnego biegnącego wzdłuż granicy terenów oznaczonych symbolami C2 MW/U i C3 MW/U. Dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na części działki ew. nr [...] położonej w zasięgu terenu C2 MW/U tj. w rejonie istniejącej zabudowy jednorodzinnej. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że właściwe organy sporządzając projekt planu winny kierować się i brać pod uwagę wymogi wynikające z art. 1 ust. 2-4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym m.in. wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności, potrzeby interesu publicznego, zapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wziąwszy pod uwagę powyższe, Sąd stwierdza, że sam fakt nieuwzględnienia przez organy wszystkich uwag zainteresowanych stron, których interesy mogą niejednokrotnie wzajemnie się wykluczać, nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 17 pkt 13 w zw. z art. 1 ust. 3 u.z.p., gdyż w takim przypadku każdorazowo należy wyważyć zarówno interes publiczny, jak i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci "Uwag". W ocenie Sądu, Prezydent m. st. Warszawy przy rozpatrzeniu przedmiotowych "Uwag" prawidłowo wywiązał się z tego obowiązku, gdyż "ważony" były interes zarówno publiczny, jak i interes prywatny, ustalając do obsługi nowych terenów inwestycyjnych, projektując m. innymi na terenie działki ew. nr [...] w niezbędnym zakresie układ drogowy, tj. drogę 5 KDD i 15 KDD oraz przejście pieszo-jezdne pomiędzy terenami C2 MW/U i C3 MW/U ( o czym szczegółowo w części odnoszącej się do zarzutów merytorycznych. Jednocześnie Sąd stwierdza, że z uwagi na kompletność nadesłanej przez Organ dokumentacji w tej kwestii, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek dowodowy Skarżącego złożony przy skardze z dnia 15 grudnia 2023r. jako bezprzedmiotowy. Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skargi wyjaśnienia i podkreślenia wymaga, że przedmiotowa uchwała, jako akt prawa miejscowego, w swojej istocie ustanawia miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który decyduje o przyszłym przeznaczeniu terenów objętych tym planem. Lokalny prawodawca władczo decyduje zatem czy, co i gdzie będzie mogło zostać zrealizowane w przyszłości na terenie objętym tym planem (por. M. Mączyński, Zasady ogólne planowania i zagospodarowania przestrzennego jako wyznacznik racjonalnej polityki przestrzennej [w:] Planowanie przestrzenne w miastach na prawach powiatu. Diagnoza problemu, pod. red. T. Mądrego i E. Topolnickiej, Poznań 2017, s. 139). Plan ten zawiera normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, ponieważ odnosi się do każdorazowego inwestora, który będzie chciał w jakikolwiek sposób zagospodarować w przyszłości jakikolwiek teren objęty tym planem. Oznacza to, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego reguluje sytuację prawną na przyszłość nieograniczonej grupy adresatów oznaczoną według cechy relewantnej, jaką jest bycie inwestorem podejmującym zamierzenie inwestycyjno-budowlane, w nieograniczonym czasowo zbiorze stanów faktycznych pojawiających się w przyszłości. Z uwagi na to, że zasadniczy "spór" zaskarżonej uchwały pomiędzy Skarżącym a Organem w dotyczy układu drogowego, należy przywołać w pierwszej kolejności przepisy dotyczące tego układu, jako obligatoryjnego elementu planu miejscowego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Rada gminy musi każdorazowo określić zasady w jaki sposób zamierza zapewnić komunikację pomiędzy terenami, które zostały objęte planem miejscowym. Wpisuje się to bowiem w ład przestrzenny, co stanowi jedną z naczelnych zasad polityki przestrzennej. Nie inaczej jest w przypadku bezpieczeństwa, które w kontekście art. 1 ust 2 pkt 5 u.p.z.p., należy wykładać szeroko. W związku z tym obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa należy odczytywać w ujęciu bezpieczeństwa komunikacyjnego. Dla prawidłowej oceny zarzutów uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 21 września 2023 r., nr LXXXVIII/2875/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], w części dotyczącej terenów oznaczonych symbolami C2 MW/U, C3 MW/U, 15KDD i 5KDD niezbędne jest więc odniesienie spornych regulacji do treści Studium. I tak: z akt sprawy wynika, iż w 2006 r. Rada m.st. Warszawy uchwaliła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy w którym działka ew. nr [...] znajdowała się w strefie przedmieść Warszawy, w terenie M.2.12 o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W 2014 r. Rada m.st. Warszawy zmieniła Studium dla tego rejonu włączając obszar w strefę miejską o dominującej funkcji wielorodzinnej. Aktualnie działka ew. nr znajduje się w Studium w jednostce M1.20, w której ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej i sportu powszechnego oraz usług podstawowych. Dopuszczone jest lokalizowanie funkcji usługowej, z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie. W planie ustalono możliwość realizacji usług m.in. w pasie terenu wzdłuż torów kolejowych. W tej części dzielnicy T. od 2009 r. trwa budowa osiedla mieszkaniowego wielorodzinnego "[...]". W planie zachowano istniejące już osiedle oraz wyznaczono nowe tereny zabudowy wielorodzinnej i usług na terenach będących obecnie nieużytkami porolnymi lub pojedynczymi, niewielkimi terenami mieszkaniowymi jednorodzinnymi i usługowymi. W projekcie starano się o zachowanie harmonii w przyszłym zagospodarowaniu terenu. Działka ew. nr [...] sąsiaduje z budowanymi nowymi zespołami zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Jednocześnie należy podkreślić, że – jak słusznie zauważa Organ - plan miejscowy nie jest inwentaryzacją stanu istniejącego. Założeniem planu jest aby nowe funkcje terenów oraz parametry zabudowy nie odbiegały od otaczającej struktury przestrzennej i nie stały z nią w kolizji, ale umożliwiały rozwój na danym obszarze. W ocenie Sądu, zaprojektowany w MPZP a odzwierciedlony w "spornej" uchwale lokalny układ drogowy oraz system powiązań dróg pieszych, obejmujący działki ew. nr [...] i [...] Skarżącego jest więc zgodny z polityką przestrzenną miasta wyrażoną w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy. W zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego plan ten wprowadza ustalenia mające na celu uzupełnienie istniejącego układu przestrzeni publicznych i zabudowy osiedlowej w nawiązaniu do istniejącej sieci ulic. Wynika z niego, że podstawowy układ drogowo - uliczny tworzy wewnątrz obszaru układ ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...] powiązany z ulicami dojazdowymi. W związku z przeznaczeniem pasa terenu pomiędzy ul. [...] i ul. [...] pod rozwój zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług zaprojektowano drogę dojazdową 5 KDD i dalej 15 KDD do obsługi terenów C2MW/U i C3MW/U. System przestrzeni publicznych o funkcji komunikacyjnej uzupełniono również poprzez ustalenie przejścia pieszo-jezdnego pomiędzy terenami C2 MW/U i C3MW/U. Droga 15 KDD oraz przejście pieszo-jezdne łączą się z ciągiem pieszym 3 KP ustalonym wzdłuż terenu kolejowego. Wzdłuż terenu kolejowego oprócz ciągu pieszego zaprojektowano strefy zieleni urządzonej wyłączonej z zabudowy. System powiązań pieszo-drogowych wraz z zielenią urządzoną mają stanowić więc uzupełnienie zabudowy mieszkaniowo-usługowej, zaś celem planu było zaprojektowanie zrównoważonych osiedli mieszkaniowych, w których będą dobre warunki do życia dla mieszkańców. Sąd podziela stanowisko Organu, że z urbanistycznego punktu widzenia kształtowanie zwartej struktury przestrzennej zabudowy mieszkaniowej, usługowej, miejsc pracy oraz obiektów publicznych i terenów rekreacyjnych, sprzyja przemieszczaniu się pieszych i rowerzystów oraz wpływa na minimalizowanie transportochłonności i dlatego stanowi istotne zapewnienie wydajnego systemu komunikacji pieszej. Sąd zauważa przy tym, że obszarem do przyszłego zagospodarowania pomiędzy ul. [...], terenem kolejowym, placem [...] i ul. [...] jest teren działki ew. nr [...]. Pozostałe nieruchomości znajdujące się na południe od działki ew. nr [...] są już zabudowane nowymi budynkami wielorodzinnymi. Do ich obsługi powstała ul. [...] (po dwóch stronach ulicy są zabudowania). Dlatego też do obsługi nowych terenów inwestycyjnych wyznaczonych na terenie działki ew. nr [...] zaprojektowano w niezbędnym zakresie układ drogowy na działce ew. nr [...] tj. drogę 5 KDD i 15 KDD oraz przejście pieszo-jezdne pomiędzy terenami C2 MW/U i C3 MW/U. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nie można podzielić zarzutu skargi, że zaskarżona uchwała narusza przepis art. 140 K.c. poprzez nieuprawnione ograniczenie prawa własności Skarżącego w wyniku ustalenia przebiegu planowanych dróg o oznaczeniu 5KDD i 15KDD na terenie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], jak również zlokalizowania przejścia pieszo-jezdnego wzdłuż granicy terenów oznaczonych symbolami C2 MW/U i C3 MW/U i to z pominięciem oceny wpływu powyższego na interes prywatny poszczególnych współwłaścicieli tejże nieruchomości. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo własności nie jest prawem absolutnym, a tym samym może doznawać ograniczeń. W realiach sprawy, z przyczyn wskazanych wyżej, wprowadzone ograniczenia pozostają w odpowiedniej proporcji do celu polityki przestrzennej gminy jakim w przedmiotowej sprawie było zapewnienie odpowiedniej komunikacji dla nowopowstającej zabudowy, także tej zaplanowanej na nieruchomości Skarżącego. Co istotne, wbrew zarzutom skargi, Organ wziął przy tym pod uwagę postulaty zgłaszane przez Skarżącego w uwagach do planu miejscowego, uwzględniając je tak dalece, jak to było możliwe bez nadmiernego uszczerbku dla interesu publicznego. W tych okolicznościach Sąd podziela stanowisko Organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, że wprowadzone ograniczenia mieszczą się w zakresie władztwa planistycznego gminy i są niezbędne dla ochrony interesu publicznego, zaś efekty wprowadzanej regulacji pozostają w odpowiedniej proporcji do ciężarów nakładanych na Skarżącego. Tym samym nie doszło do nieuprawnionego ograniczenia prawa własności Skarżącego, w stopniu wykraczającym poza władztwo planistyczne gminy poprzez ustalenie przebiegu planowanych dróg o oznaczeniu 5KDD i 15KDD, a także zrealizowania przejścia pieszo-jezdnego wzdłuż granicy terenu oznaczonego symbolami C2 MW/U i C3 MW/U z pominięciem oceny wpływu powyższego na interes prawny w kontekście trwającego postępowania o dział spadku i projektowanego podziału nieruchomości. Nie można tym samym dopatrzyć się nadmiernej ingerencji w prawo własności. Ubocznie Sąd także zauważa, że Organ nie przeznaczył ani na cele drogowe, ani układ komunikacyjny dla pieszych, większej powierzchni działek Skarżącego, niż jest to potrzebne z uwagi na brzmienie przepisów o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto zwrócić należy uwagę na to, że – jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku NSA z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 319/22 - prawo własności może doznać ograniczenia na gruncie przepisu art. 6 ust. 1 u.p.z.p., gdyż "(...) stanowi on wprost, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości" choć oczywiście z zastrzeżeniem, że "(...) Kształtowanie wykonywania prawa własności, będące de facto ograniczaniem wykonywania tego prawa, musi być jednak uzasadnione i mieścić się w granicach obowiązującego porządku prawnego", która to przesłanka, jak wskazano wcześniej, w realiach rozpoznawanej sprawy została w ocenie Sądu została spełniona. W świetle powyższej regulacji, jako niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne, niezgodne z zasadą równości i zasadą proporcjonalności, ograniczenie uprawnień strony skarżącej związanych z prawem własności nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...] z obrębu [...], poprzez nałożenie istotnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnego kąta nachylenia połaci dachowej nieadekwatnych do charakteru zabudowy oraz niedopuszczenie alternatywnego, niż podłączenie do miejskiej kanalizacji sanitarnej, systemu odprowadzania ścieków (pomimo braku odpowiedniej infrastruktury). Sąd podziela stanowisko Organu, że wprowadzenie jednolitych postanowień w zakresie kąta nachylenia połaci dachowej było konieczne z punktu widzenia kształtowania ładu przestrzennego celem zapewnienia spójnej przestrzeni miasta. Zauważyć bowiem trzeba, że z MPZG wynika, iż obszar w rejonie ul. [...] przekształca się w osiedle wielorodzinne, zaś nowe budynki budowane są z dachami płaskimi. W tym stanie rzeczy, z punktu widzenia urbanistycznego, dla zachowania ładu przestrzennego istotnym jest aby dopuszczona w terenie C2 MW/U nowa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna nawiązywała charakterem do nowopowstających w okolicy budynków m.in. poprzez zastosowanie dachów płaskich o kącie nachylenia nie większym niż 10 stopni. Jednocześnie zauważyć należy, że dla istniejącej zabudowy, dopuszczono zachowanie dachów spadzistych o kącie nachylenia połaci dachowych nie większym niż 35 stopni. Przyjęte rozwiązanie zadośćczyni więc zarówno zasadzie jednolitych wytycznych dla całej zabudowy mieszkaniowej (tj. jednorodzinnej jak i wielorodzinnej) w rozumieniu ładu przestrzennego, jak i nie przekracza dopuszczalnego zakresu ingerencji w prawo własności. Podobnie, w ocenie Sądu, nie można dopatrzyć się niezgodnego z zasadą równości i zasadą proporcjonalności rozwiązania w przyjętym planie w zakresie systemu odprowadzania ścieków. Zauważyć bowiem trzeba, że - co do zasady - w każdej strefie miejskiej w Warszawie rozwijany jest system kanalizacji. Powyższe dotyczy także osiedla Wilno, na którym nowe budynki wielorodzinne podłączone zostały do kanalizacji, a zatem obszar ten został objęty siecią kanalizacyjną. W prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej do projektu planu wskazuje się rozwój kanalizacji jako odpowiednie działanie dla tego terenu, zaś zgodnie z Raportem o stanie istniejącym z 2017 r. istnieje sieć kanalizacji w drogach publicznych w rejonie działki ew. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, "uwaga" Skarżącego z dnia 4 maja 2023 miała na celu umożliwienie zaniechanie podłączenia nowej zabudowy planowanej na nieruchomości Skarżącego do sieci kanalizacyjnej do czasu jej wykonania, a to ze względu na brak możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. W ocenie Sądu, skoro jednak z przytoczonego wyżej Raportu o stanie istniejącym z 2017 r., w rejonie działki ew. nr [...] istnieje sieć kanalizacji w drogach publicznych, jak również obszar planu położony jest w zasięgu sieci kanalizacji, to podzielić należy stanowisko Organu, że brak było uzasadnienia do wprowadzania w treści MPZP postanowień tymczasowych proponowanych w uwadze Skarżącego. Jednocześnie Sąd zauważa, że Organ, w gruncie rzeczy wprowadził do MPZP całą treść proponowaną przez Skarżącego w uwadze, skoro zainteresowany wnosił o wprowadzenie postanowienia "(...) ustala się odprowadzenie ścieków bytowych do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej w chwili jej wykonania". Określenie "w chwili jej wykonania" w praktyce oznaczało, że skoro na obszarze planu, w sąsiedztwie nieruchomości Skarżącego, sieć kanalizacji sanitarnej była już wykonana, to w konsekwencji niecelowym byłoby wpisywanie w planie takiego stwierdzenia (tj. "w chwili jej wykonania"), bowiem wskazywałoby na brak takiej sieci, co było niezgodne ze stanem faktycznym. Dostrzec też należy, że w tekście planu w § 15 ust 3 w zapisach dotyczących odprowadzania ścieków usunięto pkt 3 w brzmieniu "zakazuje się budowy indywidualnych systemów odprowadzania i gromadzenia ścieków", co oznacza, że dla istniejących budynków dopuszczone jest zachowanie szamb lub oczyszczalni ścieków. Natomiast, jak już wyjaśniono wcześniej, dla nowej zabudowy zasadnie przyjęto podłączenie do istniejącej kanalizacji. Tym samym uznać należy, że wbrew wywodom skargi, omówiona "uwaga" Skarżącego do planu została uwzględniona i wprowadzona do treści MPZP w całości, realizując cel, w jakim została złożona, a tym samym nie doszło także w tym przypadku do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego. Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, w ocenie Sądu, z przyczyn wskazanych w nin. uzasadnieniu, zarzuty skargi należało uznać jako nieuzasadnione. Ponadto Sąd, kierując się obowiązkiem wynikającym z art. 134 § 1 p.p.s.a., a także art. 28 ust. 1 u.p.z.p., nie znalazł także innych podstaw, które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w całości czy chociażby w części. W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.