VII SA/Wa 3015/14

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2015r. po rozpoznaniu wniosku G. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi G. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić G. R. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W dniu 20 stycznia 2015r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy G. R. w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową, majątkową i życiową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a ) Podkreślić należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Instytucja przyznania prawa pomocy ma zatem charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, że wnioskodawczyni nie kwalifikuje się do przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z nadesłanego formularza wniosku PPF wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 3.717,00 brutto – netto 3.047,16 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni wskazała, że posiada mieszkanie o pow. 94,0 m². Oświadczyła, że posiada oszczędności pieniężne w wysokości 20.000,00 złotych. W uzasadnieniu wniosku podkreśliła, że jest osobą samotną, starszą, schorowaną. Wskazała, że aby utrzymać sprawność ruchową od 7 lat 2 razy w tygodniu korzysta z pełnopłatnych zabiegów rehabilitacyjnych. W uzasadnieniu wniosku podniosła także kwestie budowy w sąsiedztwie marketu handlowego wraz z parkingiem. Biorąc pod uwagę powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni nie znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej ją do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Podkreślić bowiem należy, iż instytucja prawa pomocy może mieć zastosowanie jedynie wobec osób, znajdujących się w skrajnie trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej zaspokojenie bieżących potrzeb. W szczególności prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku. Skarżąca zaś do grona takich osób nie należy posiada bowiem stały dochód z tytułu emerytury w wysokości 3.047,16 złotych netto miesięcznie, a ponadto zgromadzone zasoby pieniężne w wysokości 20.000,00 złotych. Stwierdzić zatem należy, że przy takiej wysokości uzyskiwanych dochodów i posiadanych oszczędnościach nie można uznać wnioskodawczyni za osobę ubogą znajdującą się w bardzo trudnej sytuacji materialnej bądź pozbawionej środków do życia, bądź za osobę, której środki są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby bytowe. Jeżeli natomiast strona ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód i zgromadzone oszczędności pieniężne to powinna partycypować w kosztach postępowania sądowego. Mając na względzie powyższe uznano, że wnioskodawczyni przy uzyskiwanych stałych miesięcznych dochodach oraz zgromadzonych oszczędnościach pieniężnych jest w stanie samodzielnie ponieść w całości koszty postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.