VII SA/Wa 302/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala VII SA/Wa 302/10 UZASADNIENIE Decyzją znak: [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., Wojewoda [...] działając na podstawie art.158 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., zwanej dalej kpa) po rozpatrzeniu wniosku M. H. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r. znak: [...] udzielającej pozwolenia na budowę garażu murowanego wraz z pomieszczeniem gospodarczym na parceli przy ul. [...] odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzja której stwierdzenia nieważności żądano została sporządzona zgodnie z obowiązującymi w dniu jej wydania przepisami, w tym ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U., Nr 38 poz. 229 ze zm.), Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U., Nr 17 poz. 62 ze zm.), Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie rodzajów i zakresu opracowań geodezyjno - kartograficznych i czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U., Nr 8 poz. 47 ze zm.). Organ pierwszej instancji stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r. została wydana na właściwej podstawie prawnej (art. 29 Prawa budowlanego z 1974 r.), Projekt budowlany zaś jest zgodny zarówno z § 13 ust. 1 w/w Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, jak i z obowiązującym w dacie jej wydawania planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. Z dokumentacji projektowej wynika, zdaniem Wojewody [...], że zamiarem inwestora było wybudowanie garażu w granicy działki. Decyzją znak: [...] z dnia [...] listopada 2009 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania M. H. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy badając decyzję Prezydenta Miasta [...] pod kątem stwierdzenia jej nieważności nie stwierdził przesłanek z art. 156 § 1 kpa, w tym art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest wniosku o pozwolenie na budowę, jednak jak wynika z treści decyzji Prezydenta Miasta [...] ż dnia [...] maja 1994 r., znak: [...], wydanie jej nastąpiło po rozpatrzeniu wniosku inwestora. W aktach sprawy znajduje się szkic sytuacyjny określający rodzaj zamierzonych robót budowlanych oraz zakres rozwiązania architektonicznego, opinia urbanistyczna Naczelnika Wydziału Urbanistyczno-Architektonicznego i Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1993 r, znak: [...], w sprawie ustalenia miejsca i warunków realizacji budowy. Ponadto organ wskazał, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czego potwierdzenie stanowi akt notarialny z dnia [...] lipca 1993 r, Rep. A nr: [...]. Odnosząc się do zarzutu skarżącej wskazującej na naruszenie § 12 i § 156 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, organ drugiej instancji wskazał, że przepis § 12 powołanego rozporządzenia określa usytuowanie budynków mieszkalnych i gospodarczych względem granicy działek. Natomiast przedmiotem weryfikowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r., znak: [...], jest udzielenie pozwolenia na budowę garażu murowanego wraz z pomieszczeniem gospodarczym. Tym samym dla przedmiotowej inwestycji nie mają zastosowania, wbrew twierdzeniom skarżącej, przepisy § 156 powołanego wyżej rozporządzenia, bowiem odnoszą się one jedynie do garaży dla samochodów osobowych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. H. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 40 § 1 i 2 kpa, w zw. art. 110 kpa, art. 7 i art. 77 kpa, art. 107 § 3 kpa, a także § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Skarżąca wskazała również na naruszenie art. 29 ust. 5 oraz art. 5 ust. 1 pkt 6, Ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. W uzasadnieniu podniosła, że wszystkie działki na ul. [...] są działkami w zabudowie szeregowej. Zgodnie z dokumentacją geodezyjną wymiar działki skarżącej od strony zachodniej wynosi 3,86 metra i możliwe byłoby zabudowanie jej garażem o szerokości co najmniej identycznej jak garaż inwestora w niniejszej sprawie – A. N. Jednakże przez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r. uniemożliwiono zabudowę działki skarżącej, zmniejszając wymiary działki skarżącej. Oznaczało to, że A. N. nie dysponowała w pełni prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r., znak: [...], udzielającej A. N. pozwolenia na budowę garażu murowanego wraz z pomieszczeniem gospodarczym na działce położonej przy ul. [...]. Należy zauważyć, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 156 § 1 kpa zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 w/w ustawy. Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Skarżąca podnosi, że do takiego naruszenia doszło przy badanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r. Należy pamiętać, że naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnie prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany w piśmie Wspólnota 1994/42/16). Zaznaczyć trzeba, iż Sąd rozpatrując zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności, bada stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności żąda strona. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy, stosując bezwzględnie obowiązujące reguły procesowe wyrażone w art. 7, 77 i 80 kpa rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy, w tym ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Wojewodę [...] będące podstawą decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r. Organ drugiej instancji wskazał, że weryfikowana decyzja Prezydenta miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r., została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto, decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. Decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r., nie jest również dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Zatem organ nie stwierdził żadnych przesłanek wynikających z treści art. 156 § 1 kpa, które obligowałyby by go do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W kontrolowanej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprawie dotyczącej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r. znak: [...] udzielającej pozwolenia na budowę garażu murowanego wraz z pomieszczeniem gospodarczym na nieruchomości przy ul. A. [...], brak jest w zgromadzonym materiale dowodowym wniosku o pozwolenie na budowę, jednak jak wynika z treści decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r., znak: [...], wydanie jej nastąpiło po rozpatrzeniu wniosku inwestora. Zatem nie można stwierdzić, aby brak ten stanowił rażące naruszenie prawa. W aktach sprawy znajdują się wymagane prawem: szkic sytuacyjny określający rodzaj zamierzonych robót budowlanych oraz zakres rozwiązania architektonicznego, opinia urbanistyczna Naczelnika Wydziału Urbanistyczno-Architektonicznego i Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1993 r, znak: [...], w sprawie ustalenia miejsca i warunków realizacji budowy. Ponadto wskazać należy, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czego potwierdzenie stanowi akt notarialny z dnia [...] lipca 1993 r, Rep. A nr: [...]. Składając powyższą dokumentację, inwestor wypełnił dyspozycję § 46 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r., w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.). Zgodnie bowiem z treścią § 46 ust. 1 pkt. 2, 3 i 4 w/w Rozporządzenia, do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę należy dołączyć: w wypadku projektowanego indywidualnie obiektu budowlanego, objętego obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę charakterystyczne rzuty poziome, przekroje i elewacje budynku lub budowli albo odpowiednie rysunki niezbędne do wykonania zamierzonych robót budowlanych, określające ich położenie, zakres i rodzaj oraz zasady rozwiązania architektonicznego, krótki opis określający przeznaczenie, wyposażenie i wykończenie obiektu budowlanego, z podaniem odpowiednio do rodzaju obiektu - danych o stopniu zagrożenia pożarowego i sanitarnego otoczenia, dowody wymaganych przepisami szczególnymi zgody, porozumienia lub pozwolenia innych organów administracji państwowej, dotyczących wykonywania zamierzonych robót budowlanych, dowód własności, wieczystego użytkowania działki budowlanej. Weryfikowana w trybie nadzwyczajnym decyzja Prezydenta Miasta ...] z dnia [...] maja 1994 r, znak: [...], została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazującej na naruszenie § 12 i § 156 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, należy wskazać, że przepis § 12 w/w rozporządzenia określa usytuowanie budynków mieszkalnych i gospodarczych względem granicy działek. Natomiast przedmiotem weryfikowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r, znak: [...], jest udzielenie pozwolenia na budowę garażu murowanego wraz z pomieszczeniem gospodarczym. Tym samym dla przedmiotowej inwestycji w/w przepis nie ma zastosowania. Wbrew twierdzeniom skarżącej, przepis § 156 powołanego wyżej rozporządzenia, również nie ma zastosowania bowiem odnosi się jedynie do wolnostających garaży dla samochodów osobowych. Zarzut skarżącej, że przedmiotowy obiekt budowlany zaprojektowany został niezgodnie z § 13 w/w rozporządzenia również nie znajduje potwierdzenia. Na podstawie bowiem z § 13 powołanego rozporządzenia, dopuszcza się sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na terenach zabudowy zagrodowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych zgodę na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy wyraża terenowy organ administracji państwowej, właściwy w sprawach pozwoleń na budowę. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotowy garaż został zaprojektowany w całości w granicach działki należącej do inwestora, zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Stwierdzić należy, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r. znak: [...] nie wypełnia żadnej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa, w tym nie można jej zarzucić rażącego naruszenia prawa. Wszelkie zaś zarzuty dotyczące realizacji inwestycji w sposób odmienny od zatwierdzonego projektu budowlanego, winny być podnoszone w postępowaniach prowadzonych w sprawie stwierdzenia odstępstw w trakcie realizacji budowy. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.