VII SA/Wa 3027/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267), dalej k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 280/14, odwołania T. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., znak: [...]; stwierdzającej, we wznowionym na wniosek T. W., wydanie decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...]; uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...], znak: [...]; wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] robót budowlanych polegających na instalacji bezprzewodowej stacji przekaźnikowej [...] o oznaczeniu [...], w zakresie instalowania konstrukcji masztu pod anteny radiolinii o wysokości ponad 8,0 m (6,0 m ponad dach), na dachu budynku mieszkalnego oraz wolnostojącej szafy telekomunikacyjnej przy ul. [...] w [...], na działce nr ew. [...], obr. [...], i orzekającej o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, z naruszeniem prawa i odmawiającej uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008r., znak: [...]; z uwagi na upływ 5 lat od dnia doręczenia ww. rozstrzygnięcia, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., znak: [...]. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Pismem z dnia [...] marca 2008 r. inwestor [...] Sp. z o.o. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych: Instalacja bezprzewodowej stacji przekaźnikowej [...] o oznaczeniu [...] na istniejącym obiekcie budowlanym tj. na dachu budynku mieszkalnego ul. [...], [...]. Prezydent Miasta [...] w dniu [...] kwietnia 2008 r. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez: [...] Sp. z o.o., robót budowlanych określonych przez wnioskodawcę jako: instalacja bezprzewodowej stacji przekaźnikowej [...] o oznaczeniu [...], w zakresie instalowania konstrukcji masztu pod anteny radiolinii o wysokości ponad 8,Om (6,Om ponad dach), na dachu budynku mieszkalnego oraz wolnostojącej szały telekomunikacyjnej przy ul. [...], w [...], teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak : [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. , znak: [...] na podstawie art. 149 § 3 i art. 151 § 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 Prawo budowlane po rozpatrzeniu wniosku T. W. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] nr z dnia [...] kwietnia 2008 r. i orzekającą o braku podstaw do sprzeciwu wobec zamiaru wykonania przez firmę [...] Sp. z o.o. robót budowlanych odmówił uchylenia decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania T. W; od ww. decyzji Wojewody [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., znak : [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku T. W. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. , Wojewoda [...] na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. oraz 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, decyzją dnia [...] lutego 2012 r. odmówił uchylenia ww. decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania T. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 Prawo budowlane oraz art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku T. W. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. i orzekającą o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania przez firmę [...] Sp. z o.o. robót budowlanych stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2008 r. uchylająca w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2008 r. i orzekająca o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania przez firmę [...] Sp. z o.o. robót budowlanych - została wydana z naruszeniem prawa polegającym na braku udziału strony w postępowaniu, jednocześnie odmawia się jej uchylenia bowiem od dnia jej doręczenia upłynęło 5 lat. Odwołanie na ww. decyzją wniosła T. W. Organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. Organ II instancji wskazał, że jak wynika z akt sprawy, postępowanie zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., zainicjowane zostało wnioskiem T. W. z dnia [...] stycznia 2009 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją organu wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu powyższego podania wnioskodawczyni, jako podstawę swego żądania wskazała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc brak udziału bez własnej winy w postępowaniu administracyjnym. Odwołująca się jest właścicielem działki nr ew. [...] (dla której Sąd Rejonowy dla [...] w [...] IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą numer [...]) graniczącej bezpośrednio ze sporną inwestycją zabudowanej budynkiem usytuowanym w granicy z budynkiem, na którego dachu zaplanowano realizację omawianej. Dokumentacja projektowa spornego zamierzenia inwestycyjnego wskazuje zaś, że dwie: 1) azymut 267° - wysokość 15,Om npt; 2) azymut 270° - wysokość 13,7m npt - spośród sześciu anten radiolinii skierowane są w stronę budynku odwołującej się. Według organu II instancji ze zgromadzonych dokumentów wynika, że o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., T. W. dowiedziała się w dniu [...] grudnia 2008 r., z pisma Urzędu Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., a zatem wniosek o wznowienie postępowania złożony został z zachowaniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., zaś skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania określiła podstawę swojego żądania, a więc zaistniały przedmiotowe przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania. Zważywszy, iż podstawę wniosku o wznowienie postępowania stanowiła okoliczność wskazana w art. 145 § 1 pkt 4.k.p.a. ocena podmiotowej przesłanki podlegała badaniu po wznowieniu postępowania. Mając powyższe na uwadze, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., Wojewoda [...] wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., a następnie decyzją z dnia [...] września 2013 r., organ pierwszej instancji stwierdził, że wydanie ww. rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa, polegającym na niezapewnieniu T. W. czynnego udziału w postępowaniu, odmawiając jednocześnie uchylenia własnego rozstrzygnięcia z uwagi na upływ 5 lat od jego doręczenia. Zdaniem organu odwoławczego zasadnie Wojewoda [...] uznał, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2008r., wydana została z naruszeniem prawa polegającym na niezapewnieniu czynnego udziału T. W. w postępowaniu zakończonym powyższym rozstrzygnięciem. W ocenie organu odwoławczego stwierdzenie przez właściwy organ istnienia podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. obliguje do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jednocześnie ustawodawca określił dwa przypadki, w których pomimo stwierdzenia wady uzasadniającej uchylenie dotychczasowego rozstrzygnięcia organ obowiązany jest do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których jej nie uchylił (art. 151 § 2 k.p.a.). Pierwszą przyczynę stanowi upływ czasu od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a.), do drugiej zaś zaliczono sytuacje, w których we wznowionym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, stwierdził, że doręczenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., inwestorowi nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2008 r., zatem pięcioletni termin, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., upłynął w dniu [...] sierpnia 2013 r. Oznacza to, że Wojewoda [...] zasadnie ograniczył się do stwierdzenia wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia powołując się na negatywną przesłankę, o której mowa w cytowanym przepisie. Mając powyższe na względzie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznał zarzut naruszenia przez organ wojewódzki art. 146 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że upłynął 5 letni okres od doręczenia decyzji Organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał również zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., polegający na nieuwzględnieniu przez organ pierwszej instancji, z urzędu, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ II instancji wyjaśnił, że o wszczęciu postępowania z urzędu decyduje właściwy w sprawie organ i brak jest środków procesowych pozwalających na zmuszenie organu administracji do podjęcia takich działań. W ocenie organu II instancji niezasadnym jest również zarzut naruszenia art. 35 k.p.a. polegający na przewlekłym prowadzeniu postępowania nie jest uzasadniony. Stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ odwoławczy odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdził, że uzupełniwszy materiał dowodowy o: "Sprawozdanie z badań pól elektromagnetycznych dla potrzeb ochrony środowiska"; analizę kwalifikacyjną oraz formularz zgłoszenia instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne, pismem z dnia [...] lipca 2013 r. [...] Urząd Wojewódzki poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Ze zgromadzonych akt sprawy wynika jednoznacznie, że ww. zawiadomienie zostało skutecznie doręczone odwołującej się w dniu [...] sierpnia 2013 r., co potwierdza własnoręczny podpis, którym opatrzono zwrotne potwierdzenie odbioru. Tym samym twierdzenie T. W., jakoby Wojewoda [...] nie poinformował o zebranym w sprawie materiale i pozbawił odwołującą się "szans wypowiedzenia" organ II instancji uznał za nieznajdujące potwierdzenia w rzeczywistości. Jednocześnie wskazał, że po dniu [...] lipca 2013 r. do organu wojewódzkiego nie wpłynęło jakiekolwiek pismo, które nie byłoby znane T. W. Według organu odwoławczego w myśl art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeśli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. T. W. zwróciła się do Wojewody [...] z wnioskiem "o ustalenie dowodowe czy inwestor zapewnił budowli, w projekcie niezależne i bezpieczne zasilanie elektryczne w ramach nieruchomości objętej wnioskiem", a także ustalenie czy projekt i inwestycja zostały wyposażone w niezależne i bezpieczne systemy przeciwpożarowe w zakresie uderzeń pioruna". Dodatkowo, ponawiając ww. wnioski, w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. T. W. zwróciła się do Wojewody [...] z wnioskiem o umożliwienie uczestnictwa w wykonaniu pomiarów pól elektromagnetycznych w środowiska". Organ II Instancji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalił, że pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., [...] Urząd Wojewódzki poinformował wnioskodawczynię o braku możliwości wykonania pomiarów pól elektromagnetycznych z uwagi na brak stosownych kompetencji, zaś pismem z dnia [...] lipca 2013 r. T. W. została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zawierającymi dokumenty dotyczące pomiaru pól elektromagnetycznych, z którego to uprawnienia jednak nie skorzystała. W oparciu o treść ww. dokumentów organ pierwszej instancji ustalił, czego odwołująca się nie kwestionuje, że przysługuje jej przymiot strony. Organ odwoławczy odnosząc się natomiast do pozostałych wniosków dowodowych, wskazał że z uwagi na negatywną przesłankę o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a. pozostały one bez znaczenia dla sprawy, albowiem nawet gdyby w tym zakresie Wojewoda [...] stwierdził naruszenie prawa okoliczność ta w żaden sposób nie mogłaby wpłynąć na podjęte rozstrzygnięcie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ wojewódzki w prawidłowy sposób ustalił stan faktyczny w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący i rozpatrzony w całości materiał dowodowy. Nie budzi bowiem wątpliwości według organu II instancji, że zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a. wyłączająca możliwość merytorycznej oceny decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Podobnie, prawidłowym jest ustalenie organu pierwszej instancji uznające, że ww. rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem prawa, polegającym na pozbawieniu strony udziału bez jej winy w postępowaniu administracyjnym. Podjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego nie usprawiedliwia zarzutu naruszenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a co za tym idzie nie narusza zasady pogłębiania zaufania. Organ II instancji podkreślił jak wynika z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, iż jakkolwiek decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., opatrzona została podpisem E. O., podobnie jak postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2010 r. wznawiające postępowanie, tym nie mniej weryfikowane rozstrzygnięcie opatrzone zostało podpisem E. G. Zdaniem organu odwoławczego dopuszczalne jest wydanie przez pracownika organu, który brał udział w wydaniu decyzji ostatecznej, objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania, zaś podpisywane przez E. O. pisma w toku postępowania nie wpływały na ustalenia faktyczne organu wojewódzkiego. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. organ uznał należy za nieuzasadniony. Z powyższych względów, skoro decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., nie narusza prawa, za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw organ II instancji uznał zarzut naruszenia art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 pkt 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał go za nieusprawiedliwiony. Nie budzi wątpliwości według organu odwoławczego, że Wojewoda [...], będąc organem właściwym w sprawie wydał, w sprawie indywidualnej, opartą o przepisy materialne decyzję, której adresatem jest konkretna strona. Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2014 r., że niniejsze postępowanie doprowadziło do wniosku, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. odpowiada prawu. Zatem utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosła T. W. zarzucając błędną interpretację i zastosowanie w szczególności art. 6 k.p.a. poprzez nie stosowanie prawa przez organ w trakcie procedowania nad ta sprawą; art. 7 k.p.a. poprzez błędnie ustalony w sprawie stan faktyczny; art. 28 ust. 1 prawa budowlanego, poprzez przyjęcie iż budowa bazy telefonii komórkowej nie wymaga pozwolenia na budowę; art. 28 ust. 2 prawa budowlanego w związku z art. 3 ust. 20 prawa budowlanego w związku z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 61 § 4 k.p.a. poprzez przyjęcie nieprawidłowej interpretacji pojęcia strony w toczonym postępowaniu co skutkuje nie poinformowaniem wszystkich stron o toczącym się podstępowaniu, jak też uniemożliwieniu im w ten sposób wzięcia udziału w tymże; art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji w sytuacji gdy inwestor nie posiadała prawa do dysponowania gruntem niezbędnym na potrzeby budowlane w szczególności częścią działki wnoszącej w sytuacji gdy wszelki przyłącza elektryczne niezbędne dla funkcjonowania zgłoszonej budowli znajdują się działce wnoszącej i tym samy niezbędne jest aby inwestor prawo do dysponowania tą działką miał tak w trakcie budowy jak i przy wykorzystaniu budowli; art. 104 § 2 k.p.a. poprzez nie załatwienie sprawy zaskarżaną decyzją oraz poprzez odniesienie się do zarzutów podniesionych przez odwołującą się w sprawie; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieni decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez nie rozstrzygnięcie sprawy; art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie z urzędu w postępowaniu iż decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...].04.2008 została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na zastosowaniu procedury zgłoszeniowej w sprawie gdzie inwestycja winna być objęta pozwoleniem budowlanym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] października 2014r. Główny Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013r. stwierdzającej, we wznowionym na wniosek T. W., wydanie decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...]; uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] robót budowlanych polegających na instalacji bezprzewodowej stacji przekaźnikowej [...] o oznaczeniu KRA0209, w zakresie instalowania konstrukcji masztu pod anteny radiolinii o wysokości ponad 8,0 m (6,0 m ponad dach), na dachu budynku mieszkalnego oraz wolnostojącej szafy telekomunikacyjnej przy ul. [...] w [...], na działce nr ew. [...], obr. [...], i orzekającej o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, z naruszeniem prawa i odmawiającej uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008r.; z uwagi na upływ 5 lat od dnia doręczenia ww. rozstrzygnięcia. Na wstępie wyjaśnić należy, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości; ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w trybie zwykłym (zob. uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02, ONSA 2003/3/86). Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia możliwość wznowienia postępowania od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku dwóch przesłanek negatywnych. Przesłankami pozytywnymi są rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną i wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145 a § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia postępowania administracyjnego. Przesłankami negatywnymi jest przesłanka terminu - art. 146 § 1 k.p.a. oraz przesłanka dotycząca tego, że treść rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania odpowiadałaby treści decyzji ostatecznej – art. 146 § 2 k.p.a. Tryb wznowienia postępowania uruchamiany jest w wyniku wydania postanowienia na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Ten akt procesowy otwiera drogę do dalszego postępowania, którego przedmiotem jest badanie rzeczywistego zaistnienia podstawy wznowienia jak i ocena skutków, jakie jej istnienie wywiera na rozstrzygnięcie sprawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy zauważyć, iż skarżąca w dniu [...] stycznia 2009r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. opierając go na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W dniu [...] stycznia 2010r. organ wydał postanowienie o wznowieniu na podstawie art. 149 § 1 kpa ,a następnie we wznowionym postępowaniu ustalił, iż pomimo zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa- braku udziału skarżącej w postępowaniu bez jej winy, stwierdził wystąpienie przesłanki negatywnej jaką jest przesłanka terminu - art. 146 § 1 kpa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2010 r. (sygn. akt I OSK 561/09), treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Termin pięcioletni, chociaż zamieszczony w przepisie proceduralnym, ma charakter materialny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa. Termin ten nie może być przywrócony, gdyż nie jest on terminem, do zachowania którego obowiązana jest strona, lecz jego adresatem jest organ i jednocześnie bieg terminu z art. 146 § 1 k.p.a. nie może ulec przerwaniu, gdyż możliwości takiej ustawodawca nie przewidział. Prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 k.p.a. narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Upływ okresu przedawnienia oznaczonego w art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Ostatnie doręczenie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2008 r. i od tej daty należy liczyć bieg terminu, a jego upływ uniemożliwia uchylenie decyzji dotychczasowej. Skutek taki wprost przewiduje art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, skoro także w przypadku zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 tego Kodeksu, polegającej na pozbawieniu jednej ze stron postępowania udziału w nim, przewiduje przeszkodę w postaci upływu czasu od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Niewątpliwie w sytuacji wielości stron postępowania, chodzi o doręczenie stronom innym, niż strona pozbawiona udziału w postępowaniu. Nie można także przyjąć, że zgłoszenie wniosku o wznowienie postępowania, przerywa bieg tego terminu. Skutku takiego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują, natomiast ograniczenie dotyczy momentu orzekania przez organ po przeprowadzeniu postępowania o jakim mowa w art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa zakazuje uchylenia decyzji dotychczasowej w sytuacji upływu pięciu lat od jej doręczenia, istotny zatem dla stwierdzenia tej przeszkody jest moment orzekania po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, na etapie wydawania decyzji z art. 151 Kodeksu. Z tych względów rozstrzygnięcie organów obu instancji należy uznać za prawidłowe. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przede wszystkim przepisów prawa materialnego tj. art. 28 ust 2 oraz art. 30 ust 2 Prawa budowlanego, należy podkreślić, iż odnoszą się one do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008r., która nie może zostać zweryfikowana we wznowionym postępowaniu wobec zakazu wynikającego z art. 146 § 1 kpa. Zarzuty te nie mogły więc być uwzględnione przez organy prowadzące postępowanie jak i przez Sąd kontrolujący zaskarżoną decyzję. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez nieuwzględnienie z urzędu , iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż skarżąca uruchomiła nadzwyczajny tryb postepowania jakim jest wznowienie postępowania zakończonego ostateczna decyzją administracyjną z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1-8 kpa. W tym postępowaniu nie można badać żadnej z przesłanek opisanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa zarezerwowanych dla postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem oba te tryby się nie przenikają i stanowią całkowicie odrębne postępowania. Po drugie ustawodawca nie przewidział możliwości "wymuszenia" na organie prowadzenia postępowania z urzędu. Należy także zauważyć, iż kontrolowane przez Sąd postępowanie dotyczyło wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. a nie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., różniących się radykalnie w swej treści. Odnosząc się do pojawiającego się w uzasadnieniu skargi zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. należy wyjaśnić, iż zgodnie z tym przepisem, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., została podpisana przez E. O., podobnie jak postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2010 r. wznawiające postępowanie, tym nie mniej decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2013r. opatrzona została podpisem E. G., co wyklucza zastosowanie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Chybione są także zarzuty naruszenia przez organy przepisów art. 6 i 7 kpa oraz 104 § 2 i 107 § 3 kpa z przyczyn o których powiedziano wyżej. Żaden z przywołanych przepisów nie został w ocenie Sądu naruszony w postępowaniu wznowieniowym a to zostało poddane kontroli Sądu. Nie odniesienie się do wszystkich kwestii podniesionych w odwołaniu skarżącej przez organ odwoławczy w i tak bardzo wnikliwym uzasadnieniu , wynika z braku możliwości dokonania oceny merytorycznej decyzji Wojewody [...] z dni [...] sierpnia 2008r. z uwagi na normę art. 146 § 1 kpa. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm).