VII SA/Wa 3028/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. W., S. W., J. P. i S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej uchyla zaskarżoną decyzję Przedmiotem skargi wniesionej przez J. W., S. W., J. P. oraz S. P. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], wydana w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Orzeczeniem tym organ, po ponownym rozpatrzeniu odwołań skarżących od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Budowa ulicy [...] na odcinku od ul. [...]do ul. [...]w W." (a to w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2795/14, uchylającym poprzednią decyzję Wojewody [...]zapadłą w tej sprawie), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687), uchylił w części decyzję I instancji i w tym zakresie orzekł co do istoty (formułując orzeczenie tej treści w dwunastu punktach), a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję I instancji. Uchylenie decyzji I instancji dotyczyło m. in. rysunku nr 2 projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projekt budowlanego stanowiącego zał. nr 3 do decyzji I instancji, a orzeczenie w tym zakresie polegało na zatwierdzeniu w miejsce uchylenia rysunku zamiennego nr 2, który stanowi załącznik nr 1 do niniejszej decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...]podał, że w dniu 30 kwietnia 2014 r. Burmistrz [...]złożył wniosek w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Budowa ulicy [...]na odcinku od ul. [...]do ul. [...]w W.". Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie Starosta [...]w dniu [...] lipca 2014 r. wydał decyzję nr [...]o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej. Od decyzji Starosty [...]odwołanie do Wojewody [...], za pośrednictwem organu pierwszej instancji i z zachowaniem terminu, złożyła J. P. i S. P. oraz J. W. i S. W.. Na skutek tych odwołań, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2795/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia jest związany z orzeczeniem sądu. W związku z powyższym Wojewoda [...] przeprowadził postępowania dowodowe wydając postanowienie [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nakładające na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w terminie 90 dni od daty doręczenia przedmiotowego postanowienia. W dniu 11 września 2015 r. inwestor złożył w tut. organie pismo stanowiące odpowiedź na ww. postanowienie. Następnie, po rozpatrzeniu uzupełnień złożonych przez inwestora, Wojewoda [...] w dniu 17 września 2015 r. zawiadomił o zebranym materialne dowodowym zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. W wyznaczonym przez organ terminie nikt nie wniósł żadnych uwag i wniosków w toczącym się postępowaniu. I dalej, organ odwoławczy podał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym od decyzji Starosty [...] nr [...], w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2015 r. wezwał inwestora do: przedłożenia 7 egz. poprawionych stron tytułowych projektu budowlanego zawierających jednostkę ewidencyjną wraz z poprawnie wskazanym inwestorem, a także do przedłożenia 7 egz. projektu zagospodarowania terenu, który uwzględni prośbę inwestora z dnia 23 września 2014 r. o wyłączenie z przedmiotowej decyzji budowy odcinka kanalizacji sanitarnej, uwzględni również linie rozgraniczającą oraz granice działek przeznaczonych do czasowego zajęcia; przedłożenia opinii technicznej dla przedmiotowej inwestycji zgodnej z projektem zagospodarowania terenu ponieważ załączona opinia techniczna z dnia 7 czerwca 2010 r. nr 116/10 jest niezgodna z projektem zagospodarowania terenu w zakresie zjazdów oraz miejsc postojowych oraz przedłożenia wykazu działek przewidzianych do zajęcia na czas przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, który nie został wymieniony w załączniku nr 1A do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W dniu 11 września 2015 r. inwestor przedłożył 7 egz. stron tytułowych projektu budowlanego oraz 7 egz. projektu zagospodarowania terenu uwzględniającego uwagi organu odwoławczego, przedłożył również opinię Starostwa Powiatowego w W. nr 59/15 z dnia 18 sierpnia 2015 r. oraz wykaz działek przewidzianych do zajęcia na czas przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Dokonując analizy decyzji I instancji, organ odwoławczy wskazał, że decyzja ta czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 ustawy zrid, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji. Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:500 wraz z wykazami zmian gruntowych i aneksem, stanowiące załącznik nr 1 do decyzji). Ponadto na mocy decyzji Starosty [...] zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący załącznik nr 3. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością jednostki samorządu terytorialnego, nałożono na inwestora obowiązek przebudowy dróg innej kategorii i zezwolono na wykonanie powyższego obowiązku, jak również określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury oraz potrzeb obronności Państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Niemniej, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja ta wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej. Wskazał, że Starosta [...] na pierwszej stronie decyzji zawarł sformułowanie "zatwierdzam projekt budowlany i zezwalam na realizację inwestycji drogowej". Uznanie, iż zastosowana przez Starostę [...] konstrukcja jest prawidłowa, musiałoby prowadzić do wniosku, że zezwolenie na realizację inwestycji drogowej nie obejmuje swoim zakresem zatwierdzenia projektu budowlanego. Oczywiście stanowiłoby to zaprzeczenie istoty decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która jest decyzją zintegrowaną, łączącą w sobie kilka elementów. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w punkcie I niniejszej decyzji Wojewoda [...] uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji znajdujący się na stronie 1 zapis, będący wyrazem nie do końca prawidłowego odczytania konstrukcji zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, orzekając w tym zakresie o ustaleniu, w miejscu uchylenia, zapisu wprowadzającego ład w zakresie konstrukcji przedmiotowej decyzji. Podkreślił przy tym, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej łączy w sobie rozstrzygnięcia administracyjne z zakresu ustalenia lokalizacji inwestycji, zatwierdzenia podziału nieruchomości, przymusowego odebrania własności nieruchomości, potwierdzenia nabycia określonych nieruchomości lub ich części z mocy prawa przez Skarb Państwa albo właściwą jednostkę samorządu terytorialnego, zatwierdzenia projektu budowlanego oraz innych kwestii, o których mowa m. in. w art. 11f ust. 1 ustawy zrid. Analizując zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy dostrzegł również, że Starosta [...]nieprecyzyjnie wskazał nieruchomości lub ich części, podlegające ograniczeniu w związku z obowiązkiem dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Mając na uwadze powyższe Wojewoda [...], działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., na stronie 1, 3 oraz 4 w kontrolowanej decyzji Starosty [...]zmienił zapisy, w których wyszczególniono działki objęte ograniczeniem w korzystaniu w związku z przebudową istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Analizując zatwierdzony projekt budowlany przez Starostę [...]organ odwoławczy stwierdził też, że wymaga on dokonania korekty w poniższym zakresie, dotyczącym projektu budowlanego. Podał, że strony tytułowe projektu budowlanego nie były zgodne z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462), ponieważ nie zawierały jednostki ewidencyjnej oraz inwestor był wskazany nieprawidłowo, gdyż na stronach tytułowych wskazano Gminę Wołomin, natomiast wnioskodawcą jest Burmistrz [...]. Poprawy również wymagał projekt zagospodarowania terenu, poprzez uwzględnienie linii rozgraniczających oraz granic działek przeznaczonych do czasowego zajęcia oraz prośbę inwestora z dnia 23 września 2014 r. dotycząca wyłączenia z przedmiotowej decyzji budowy odcinka kanalizacji sanitarnej. Konieczne również było przedłożenie opinii technicznej dla przedmiotowej inwestycji zgodnej z projektem zagospodarowania terenu, ponieważ załączona opinia w projekcie budowlanym była niezgodna z projektem zagospodarowania terenu w zakresie zjazdów oraz miejsc postojowych. Organ podał jednocześnie, że kwestionując decyzję I instancji w części kierował się treścią art. 11g ust. 3 ustawy zrid, który wskazuje, iż nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Następnie organ odwoławczy rozpatrując ponownie sprawę uznał, że projektowana droga może być wyposażona w miejsca postojowe, ponieważ wynika to z potrzeb lokalizacji przedmiotowej drogi. Wskazał, że zakres stosowania specustawy drogowej wyznacza pojęcie "drogi publicznej", zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015, poz. 460 ze zm.). Wskazał też, że zgodnie z § 110 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 43, poz. 260) droga w zależności od potrzeb może być wyposażona w obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu. Do obiektów tych i urządzeń zalicza się w szczególności MOP, punkty kontroli samochodów ciężarowych, MPO, zatoki postojowe, zatoki autobusowe, perony tramwajowe, pętle autobusowe, place do zawracania, mijanki, przejścia dla pieszych. W tym miejscu organ przytoczył stwierdzenie pełnomocnika inwestora zawarte w piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r., iż budowa parkingów jest niezbędna ze względu na obsługę komunikacyjną sukcesywnie zwiększającej się przyległej zabudowy do projektowanej ulicy. Działki ew. nr [...] i [...] stanowiące współwłasność J. P. i S. P.oraz J. W. i S. W. jak wyjaśnia inwestor w piśmie z dnia 9 września 2015 r. znajdują się w obszarze przeznaczonym pod budowę ulicy projektowanej 4KDd, a obszar ten pokrywa się z obszarem projektowanej ul. [...], dokonując podziału przedmiotowych działek tylko pod jezdnię i chodniki nowo powstałe działki będą nadal znajdowały się w pasie drogowym, a więc wykorzystanie tych działek na inne cele niż cele inwestycyjne nie związane z budową drogi będzie niemożliwe. Organ wyjaśnił przy tym, iż przy wydawaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu przestrzennym, niemniej dokonał analizy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu dla tego obszaru. Powyższa analiza wykazała, że zagospodarowanie terenów przyległych do projektowanej drogi wymaga zapewnienia miejsc postojowych na działkach inwestycyjnych zgodnie z § 13 uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r., który ustala warunki urządzania miejsc postojowych dla: zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, budynków mieszkalnych jednorodzinnych, szkół, urzędów, banków i biur oraz dla obiektów usługowo - handlowych. Wskazał, iż tereny przyległe do projektowanej drogi stanowią zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i jednorodzinną, tereny obiektów administracji i służb publicznych oraz usług celu publicznego, a także tereny przeznaczone dla obiektów usługowych, które mogą służyć szeroko rozumianej funkcji usługowej odpowiadającej zakresowi ustalonemu w § 7 pkt 7 przedmiotowej uchwały, wraz z ich zapleczami, podjazdami, miejscami postojowymi, zielenią towarzyszącą i zewnętrznymi urządzeniami infrastruktury technicznej. Tym samym projektowane miejsca parkingowe służyć będą obsłudze uczestników ruchu drogowego. Mając na względzie powyższe organ II instancji uznał budowę miejsc parkingowych za uzasadnioną i dopuszczalną w niniejszym postępowaniu. W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody [...], skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i nie uwzględnienie słusznego interesu obywatela przy załatwieniu sprawy, oraz nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a nadto brak w uzasadnieniu prawnym decyzji wyjaśnienia podstawy prawnej (z przytoczeniem przepisów prawa) odmowy uwzględnienia wniosku stron co do ograniczenia zajęcia i przejęcia na rzecz Gminy [...]działek o nr ew. [...] i [...], położonych w W. obręb [...], tj. tylko co do ich części przeznaczonych jedynie na jezdnię łączącą ulicę [...]z ul. [...]i ewentualnie chodniki, i tym samym wadliwe utrzymanie w mocy (pkt XIII zaskarżonej decyzji) części decyzji Starosty [...]nr [...]z dnia [...] lipca 2014 r. zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pod nazwą "Budowa ulicy [...]na odcinku od ul. [...]do ul. [...]w W.". W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że w ich ocenie w postępowaniu przed organem II instancji nie wyjaśniono w sposób dostateczny stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nadto nie uwzględniono słusznego interesu obywatela przy załatwieniu sprawy poprzez przyjęcie, że jedynie inwestor (strona 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) składając wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych i jedynie on jest kreatorem miejsca sposobu i kształtu realizacji inwestycji, a organ I i II instancji może jedynie badać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia inwestora i działać jedynie w granicach jego wniosku. Skarżący podali też, że organ II instancji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał, że nie zachodzą podstawy do zweryfikowania zakresu zajęcia działek o nr ew. [...] i [...], położonych w W. obręb 0[...], mimo że już w dniu 9 czerwca 2014 r. (przed wydaniem decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. następnie uchylonej decyzją Wojewody [...] nr [...] znak: [...] z dnia [...] października 2014 r, która to została uchylona wyrokiem WSA z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie sygn. akt: VII SA/Wa 2795/14) wnieśli o ograniczenie zajęcia działek do niezbędnej części potrzebnej do realizacji inwestycji drogowej polegającej na budowie ul. [...]na odcinku od ul. [...]do ul. [...]w W.. Podali przy tym, że obecnie planowana lokalizacja ulicy [...] i tym samym wywłaszczenie skarżących w całości w zakresie działek nr ew. [...]i [...] powoduje rozdzielenie stanowiących całość gospodarczą działek - wszystkich będących ich własnością - o numerach ewidencyjnych: [...]i [...]oraz [...]i [...]. To powoduje, że działki o nr ew. [...]i [...]oddzielone od reszty wymienionych wyżej nieruchomości tracą dla skarżących niemalże całkowicie znaczenie gospodarcze, bowiem ich samodzielna powierzchnia tj. 403 m² nie pozwala na realizację obiektów budowlanych w większym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, w tym przede wszystkim z przyczyn innych niż w niej podniesione, które to Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Wskazać na wstępie trzeba, że Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], zapadłą w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W sprawie tej orzekał już tut. Sąd, uchylając wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2795/14 poprzednią decyzję Wojewody [...] , wydaną w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. W wyroku tym Sąd przyjął, że organ nie wykazał konieczności zastosowania ww. przepisu art. 138. Podnieść przy tym należy, iż uchylona wówczas przez Sąd decyzja zapadła na skutek odwołań skarżących, którzy konsekwentnie w sprawie podnosili, że nie zgadzają się na wywłaszczenie ich w całości z dwóch działek, tj. zajęcie tych działek pod parkingi, wnosząc o zmianę projektu budowlanego – zajęcie ich nieruchomości tylko w części, w zakresie w jakim jest to niezbędne dla realizacji jezdni drogi i chodników. W wyroku z dnia 17 lutego 2015 r. Sąd podniósł, iż sprawa w tej materii nie została należycie rozważona. Podał przy tym, że wobec treści art. 11i ust. 2 specustawy drogowej, stanowisko organu nie mogło być poparte zapisami planu miejscowego. Za konieczne Sąd uznał ustalenie, czy projektowane zatoki postojowe będą przeznaczone dla ruchu drogowego zlokalizowanego w pasie drogowym (tj. czy będą służyły wyłącznie zapewnieniu potrzeb uczestników ruchu). Nadto, we wskazanym wyroku Sąd wskazał także, iż w sprawie należy rozważyć, a to w związku z pismem inwestora, czy jest możliwa rezygnacja z realizacji w ramach inwestycji kanalizacji sanitarnej, a w konsekwencji – czy nie zachodzi konieczność przedstawienia nowego projektu budowlanego (w przypadku potwierdzenia powyższego) – co uzasadniałoby jednak wydanie decyzji kasatoryjnej. We wskazanym wyroku Sąd nie podzielił jednocześnie stanowiska Wojewody [...] dotyczącego określenia inwestora, wskazując wyraźnie, że jest nim Gmina [...] reprezentowana przez uprawniony do tego organ – a więc Burmistrza. Sąd zakwestionował zatem zastosowanie z przyczyn wówczas podanych przez organ odwoławczy, przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Wskazał jednak, że dodatkowo poczynione ustalenia, mogą uzasadniać wydanie decyzji na podstawie tego przepisu. Po tym wyroku zapadła kontrolowana obecnie przez Sąd decyzja. Mocą tego orzeczenia organ odwoławczy uchylił w części decyzję I instancji i orzekł w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Sądu wydając decyzję w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda nie wykonał w pełni wytycznych wynikających z ww. wyroku zapadłego w sprawie. Nadto, formułują rozstrzygnięcie i uchylając w części poszczególne karty (strony tytułowe, rys. nr 2) projektu budowlanego, doprowadził do niespójności tego aktu, tj. jego wewnętrznej sprzeczności. I tak, analizując treść zaskarżonej decyzji i zawarte w niej rozstrzygnięcie (poprzedzone postanowieniem tego organu z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]) stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy nie miał podstaw do tego, aby wzywać inwestora do poprawienia projektu poprzez wskazanie w nim Burmistrza jako inwestora. Sąd tę kwestię już oceniał, i nie budziła ona żadnych wątpliwości. Inwestorem jest Gmina reprezentowana przez Burmistrza, a nie Burmistrz [...]. Tak też wynika to z wniosku, do którego załączono pełnomocnictwo do reprezentowania Gminy [...]. Dlatego też nie było podstaw do korygowania projektu budowlanego w tym zakresie (i uchylania jego stron tytułowych). Następnie, podnieść należy, że organ odwoławczy nie miał podstaw do tego, aby żądać od inwestora siedmiu egzemplarzy projektu zagospodarowania terenu, a to w związku z zamiarem wyłączenia z inwestycji kanalizacji sanitarnej. Sąd w ww. wyroku jednoznacznie wskazał na potrzebę wyjaśnienia sprawy w tej materii, w szczególności poprzez ustalenie czy inwestycja jest możliwa do realizacji bez tej kanalizacji, to zaś może skutkować koniecznością sporządzenia nowego projektu budowlanego. Z akt sprawy wynika, że inwestor podtrzymał swój zamiar rezygnacji z realizacji kanalizacji sanitarnej, ale organ II instancji nie rozważał, czy jest to możliwe. Nadto, co istotne, organ błędnie przyjął, iż w celu uwzględnienia ww. wniosku inwestora, wystarczy złożenie nowego projektu zagospodarowania terenu. Taką ocenę należy uznać za całkowicie nieuprawnioną. Jeśli już w ramach inwestycji wskazana kanalizacja ma nie być realizowana, to zdaniem Sądu cały projekt budowlany w tym zakresie powinien został zweryfikowany. Projekt budowlany w całości wymagał zatem poprawienia, a nie tylko jego projekt zagospodarowania terenu. W konsekwencji za całkowicie błędne Sąd uznał działanie organu odwoławczego polegające na "uchyleniu" zaskarżoną decyzją rysunku nr 2 projektu budowlanego stanowiącego projekt zagospodarowania terenu i zatwierdzeniu w jego miejsce nowego. Sąd zauważa przy tym, iż decyzja ta została wydana w oparciu o przepisy tzw. specustawy drogowej. Przewidują one konieczne elementy każdej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w tym – zatwierdzenie projektu budowlanego. Nie wskazują natomiast na to, aby możliwe było odnoszenie się do projektu budowlanego w inny sposób (niż jego całościowe zatwierdzenie, ewentualnie – odmówienie zatwierdzenia), tj. do poszczególnych jego rysunków, czy kart, a to poprzez ich uchylenie i zatwierdzenie w ich miejsce nowych (stanowiących załącznik do decyzji organu odwoławczego) . Takie działanie prowadzi do tego, iż projekt budowlany nie tworzy spójnej całości, skoro część jego zostaje "uchylona", a w to miejsce mają obowiązywać załączniki do wydanej decyzji, a jednocześnie nadal pozostają te części projektu, które w tym przypadku wskazują na realizację kanalizacji sanitarnej – choć projekt zagospodarowania terenu już tego nie przewiduje (v. tom II – projekt architektoniczno- budowlany (część IV – branża sanitarna), "Rozdzielcza sieć wodociągowa, sieć kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz z odgałęzieniami"; zmieniono stronę tytułową rezygnując z zapisu "sieć kanalizacji sanitarnej", ale pozostała zawartość tej części projektu nie została zweryfikowana; zakres tego opracowania nadal dotyczy kanału kanalizacji sanitarnej w ul. [...]z włączeniem ul. [...], a część technologiczna - wskazuje charakterystyczne wymiary kanału sanitarnego). Sąd takie działanie organu odwoławczego ocenia jako wadliwe, nieprawidłowe, dodatkowo – w okolicznościach sprawy – sprzeczne z wytycznymi wynikającymi z wyroku Sądu zapadłego w sprawie. I kolejna kwestia wymagająca podniesienia, to ta, dotycząca już bezpośrednio zarzutów skarżących i możliwości realizacji w ramach inwestycji drogowej parkingów. Zdaniem Sądu, pełnej analizy w tym zakresie nadal zabrakło. Pomimo wskazania w wyroku Sądu z dnia 17 lutego 2015 r., jakie okoliczności należy w tej kwestii rozważyć, a jakie nie mogą być decydujące, organ nadal należycie tej sprawy nie wyjaśnił, zbyt dużą wagę przywiązując do planu miejscowego dla przedmiotowego w sprawie obszaru. Co istotne, ustalenia organu w tym zakresie nie są poparte żadnymi dowodami. W aktach brak bowiem wypisy i wyrysu z planu. Stąd zarzuty procesowe skargi zasługiwały na uwzględnienie. Z tych też przyczyn, Sąd uznał, że badana decyzja nie może się ostać. Została ona wydana z naruszeniem przepisów procesowych i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak właściwego postępowania i wadliwe zastosowanie tego ostatniego. Powyższe skutkowało wadliwym sformułowaniem rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji, nadto - naruszeniem art. 153 p.p.s.a. z uwagi na nieuwzględnienie w pełni zaleceń Sądu (w tym – w zakresie obejmującym zarzuty skarżących). Organ odwoławczy winien zatem raz jeszcze zająć się sprawą. Winien przy tym wziąć pod uwagę treść wyroku Sądu z dnia 17 lutego 2015 r., którym to jest związany. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.