VII SA/Wa 303/14

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi I.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : przyznać I.P. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął w dniu 13 marca 2014 r. (data stempla biura podawczego) formularz wniosku I.P. o przyznanie prawa pomocy, w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego ze świadczenia emerytalnego w wysokości 1.043,60 złotych miesięcznie, na potwierdzenie czego dołączyła kserokopię odcinka z ZUS. Wnioskodawczyni podała, że posiada dom o powierzchni 46,53 m ². Innych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada. Wnioskodawczyni wskazała, że ponosi koszty związane z utrzymaniem domu w wysokości za gaz 1.361,41 złotych za 2 miesiące w okresie grzewczym, za energię elektryczną w wysokości 203,52 złotych miesięcznie, za wodę w wysokości 96,20 złotych za 2 miesiące. Wnioskodawczyni dołączyła do formularza kserokopię dokumentów potwierdzających wysokość ponoszonych przez nią wydatków oraz zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia. Dodała, że ze względu na stan zdrowia ponosi także koszty związane z leczeniem i zakupem lekarstw. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar wykazania okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie jest zatem uzależnione od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Podkreślić należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka –Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Oceniając sytuację finansową wnioskodawczyni uznano, że znajduje się ona w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się z niewielkiego dochodu otrzymywanego z tytułu świadczenia przedemerytalnego w wysokości 1.043,60 złotych miesięcznie. Z uzyskiwanego dochodu wnioskodawczyni samodzielnie ponosi koszty związane z utrzymaniem domu, wydatkami na bieżące potrzeby życia codziennego oraz związane z leczeniem i zakupem lekarstw. Stwierdzono zatem, że przy wysokości uzyskiwanego dochodu i ponoszonych wydatkach stałych wnioskodawczyni nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego, bez spowodowania uszczerbku w koniecznych środkach utrzymania siebie. Uznano, że poniesienie kosztów sądowych w sprawie jest to wydatek przekraczający obecne możliwości finansowe wnioskodawczyni. Z tego względu, przychylono się do wniosku i przyznano wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.