VII SA/Wa 304/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 304/07 UZASADNIENIE Prezydent W. decyzją z dnia [...] maja 2006r. Nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej Kpa) zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. i W. S. oraz D. i C. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w W. oraz pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że załączone do wniosku projekty budowlane są kompletne, posiadają wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz zostały sporządzone przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Przedłożony projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji jest zgodny z warunkami decyzji z [...] maja 2005r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Prezydenta W. oraz przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Ponadto organ wskazał, że inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła B. M. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że "nie wyraża zgody na wybudowanie przy ulicy [...] budynku wg przedstawionego projektu, gdyż brak jest zewnętrznych miejsc parkingowych, a garaż podziemny nie gwarantuje dostatecznej liczby miejsc parkingowych dla mieszkańców, ich gości oraz ewentualnych interesantów gdyby w budynku znajdować się miały lokale przeznaczone na działalność gospodarczą". Ponadto B. M. podniosła, że wjazd do garażu podziemnego usytuowany jest zbyt blisko okien jej sypialni, brak jest dostatecznej powierzchni biologiczno-czynnej wokół budynku i nie ma placu zabaw dla dzieci. Skarżąca wskazała, że proponowany budynek posiada wg projektu 4 kondygnacje, a nie 3 jak to zostało podane, nie została zachowana obowiązująca odległość okna od jej posesji oraz inne parametry. Podsumowując skarżąca stwierdziła, że przedstawiony projekt jest niekompletny i mało czytelny. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania B. M. od decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2006r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty B. M. należy uznać za niezasadne. Wojewoda [...] wskazał, że miejsca parkingowe zapewnione są w garażu podziemnym, w związku z czym nie ma konieczności sytuowania dodatkowych miejsc postojowych na zewnątrz budynku. Ilość planowanych miejsc postojowych jest zgodna z warunkiem zawartym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z którym należy zapewnić 1 miejsce na 1 mieszkanie. W omawianej sprawie zaplanowano 12 miejsc parkingowych na 9 mieszkań, zatem powyższy warunek został spełniony. Ponadto organ II instancji wskazał, że niezasadne jest również przypuszczenie odwołującej się odnośnie ewentualnego przeznaczenia lokali na działalność gospodarczą. Projektowany budynek takich lokali nie zawiera, zatem nie ma konieczności projektowania dodatkowych miejsc parkingowych dla klientów. Organ odwoławczy stwierdził, że powierzchnia biologicznie czynna omawianej inwestycji wynosi 35,6 %, co jest zgodne z nakazem zawartym w pkt. 2.1 decyzji o warunkach zabudowy - min. 30 % powierzchni biologicznie czynnej. Ponadto wskazał, iż w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) nie zawarto wymogu realizacji oddzielnego placu zabaw przy każdym budynku mieszkalnym. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi, że ilość kondygnacji naziemnych ma wynosić 3, a podziemnych 1, natomiast wysokość budynku ma wynosić max 12,50 m. Z projektu budowlanego wynika, że powyższe warunki zostały spełnione. Wojewoda [...] za niezasadny uznał również zarzut skarżącej odnośnie zbyt bliskiego usytuowania garażu inwestycji od okien sypialni skarżącej. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2004r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690) nie ma podanych minimalnych odległości pomiędzy wjazdem do garażu podziemnego i oknami pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Zgodnie z § 19 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia sprecyzowana jest jedynie odległość od okien budynku, w przypadku wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, oraz garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych. Nie ma natomiast określonej odległości od garażu podziemnego, czy też wjazdu do garażu. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. M. domagając się zmiany zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ nie rozpatrzył rzetelnie zarzutów strony skarżącej i nie uwzględnił jej uwag. Zdaniem skarżącej "powierzchnia zabudowy: budynku, dojść, dojazdu, pochylni, schodów i tarasu, znacznie przekracza wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, który zgodnie z wytycznymi w decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...].05.2005r. ma wynosić 60%. Zaprojektowany budynek, wbrew decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności dotyczącej ilości kondygnacji nadziemnych i wysokości odbiega od ustalonych warunków." Ponadto B. M. wskazała, że inwestor nie uwzględnił zacienienia sąsiednich nieruchomości, nie opracował linijki słońca w stosunku do bezpośrednio usytuowanych domów. Podsumowując skarżąca stwierdziła, że oddziaływanie projektowanego budynku przekracza granice własnej działki i narusza interes osób trzecich. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak i kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeżeli inwestor spełni wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. W toku postępowania przed organami obu instancji dokonano oceny zgodności przedstawionego projektu z ostateczną decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej planowanej inwestycji. Wydanie takiej decyzji przesądza kwestię możliwości, dopuszczalności proponowanej zabudowy działki inwestora (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.02.1999 r. sygn. akt IV SA 244/97). Wbrew twierdzeniom skargi, w ocenie Sądu, organ odwoławczy rzetelnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu: - miejsca parkingowe przewidziane zostały w parkingu podziemnym w ilości 12 na 9 mieszkań. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ nałożył obowiązek zaprojektowania 1 miejsca parkingowego na 1 mieszkanie. Zasadnie więc organy przyjęły, iż warunek ten został w projekcie spełniony, zaś obawy o wzmożonej ilości parkujących samochodów w związku z ewentualnie prowadzoną działalnością gospodarczą są całkowicie nieuzasadnione wobec faktu, iż projektowany obiekt nie przewiduje pomieszczeń z przeznaczeniem na taką działalność. Zatwierdzony decyzją projekt zagospodarowania terenu przewiduje powierzchnię biologicznie czynną w proporcji 35,6%, przy czym wymóg wynikający z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został określony na minimum 30%. Twierdzenia skargi w tym zakresie bez przedstawienia jakiejkolwiek analizy w tej kwestii są pozbawione podstaw prawnych. Analiza projektu potwierdza także twierdzenia organu odwoławczego, iż został także spełniony warunek dotyczący wysokości budynku, bowiem projektowany obiekt nie przekracza 12,50m oraz 4 kondygnacji (1 podziemna + 3 naziemne). Przy czym należy w tym miejscu podkreślić, iż zdaniem organów, a także Sądu w sprawie niniejszej była ocena decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonego nią projektu budowlanego. Poza kognicją organu była zaś kontrola prawidłowości rzeczywiście realizowanej inwestycji oraz niezgodności z budową tą związane. Kwestie te pozostają bowiem w kompetencji organów nadzoru budowlanego. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż obiekt został zaprojektowany zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), a odległości te, biorąc pod uwagę wysokość projektowanego budynku, zapewniają dostęp do światła dziennego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącej w rozumieniu cytowanego wyżej rozporządzenia. Kwestia ta zresztą nie budziła wątpliwości skarżącej i zarzut ten nie został sformułowany w odwołaniu. Należy podkreślić, iż sam fakt zlokalizowania budynku o wysokości 12,5m w otoczeniu zabudowy sąsiedniej 2 i 2,5 kondygnacyjnej został przesądzony ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja 2005 r. i w tej mierze wiązała ona organ architektoniczno-budowlany udzielający pozwolenia na budowę. Niezrozumiałym jest także zarzut, iż "projekt przewiduje 11 lokali mieszkalnych, a nie jak to wynika z zestawienia dotyczącego danych technicznych". Zarzut ten jest o tyle nietrafny, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewiduje, iż w projektowanym budynku planuje się 12 lokali mieszkalnych. W tym więc zakresie projekt jest zgodny z powyższą decyzją. Skoro wiec zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza przepisów Prawa budowlanego, przepisów wykonawczych oraz przepisów procedury administracyjnej, to należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).