VII SA/Wa 304/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. i K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić P. P. przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 12 marca 2012 r. Postanowieniem z dnia 12 marca 2012 r. oddalony został wniosek P. P. o zmianę postanowienia z dnia 11 lipca 2011 r. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2012 r.. P. P. składając (w dniu 11 kwietnia 2012 r.) zażalenie na postanowienie z dnia 12 marca 2012 r. zwrócił się jednocześnie do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Uzasadniając wniosek P. P. podniósł, że odpis postanowienia odebrał bezpośrednio przed wyjazdem na święta poza granice kraju. Skarżący wskazał, że zażalenie zaczął pisać w dniu otrzymania pisma, jednakże jego ukończenie oraz wysłanie było możliwe w dniu 11 kwietnia 2012 r. po powrocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 2 ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Za taką nie dającą się przezwyciężyć przeszkodę nie można uznać okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku. W ocenie Sądu wyjazd skarżącego poza granice kraju nie uniemożliwiał wniesienia zażalenia w terminie. Podkreślić należy, że przed wyjazdem skarżącego został mu skutecznie doręczony odpis postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia, jak również o skutkach złożenia zażalenia po terminie. Zdaniem Sądu skarżący wyjeżdżając za granicę powinien zadbać o to, by uniknąć negatywnych konsekwencji uchybienia terminów procesowych. Na stronie, która wyjeżdża poza miejsce swego zamieszkania w trakcie postępowania ciąży powinność takiego zorganizowania spraw, z ustanowieniem pełnomocnika włącznie, aby podczas nieobecności strony jej interesy nie doznały uszczerbku. Skarżący wyjeżdżając za granicę i posiadając wiedzę o rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia zażalenia, mógł ustanowić pełnomocnika do reprezentowania w sprawie podczas jego nieobecności. Warto też wskazać, że zgodnie z art. 83 ustawy oddanie pisma w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Należy ponadto zauważyć, że P. P. nie udowodnił w żaden sposób faktu przebywania poza granicami kraju, nie wskazał nawet dokładnie okresu pobytu za granicą. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie P. P. nie wykazał należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, okoliczności przedstawione w złożonym wniosku o przywrócenie terminu nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 12 marca 2012r.. Biorąc pod uwagę powyższe należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy.