VII SA/Wa 305/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Sygn. akt [...] Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, art. 12 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 12 ust. 3; art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 11 ust. 1 pkt 1, § 15, § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego nadała mgr inż. T. J. S. uprawnienia budowlane Nr ewid. [...] do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. S. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, aby w miejsce zakresu nadanych uprawnień budowlanych wskazanych w punkcie II wpisać: 1. Projektowania budynków mieszkalnych jednorodzinnych i inwentarskich oraz gospodarczych i składowych o kubaturze do 1000 m3 2. Sporządzania projektów zagospodarowania działki, związanych z realizacją obiektów wskazanych w punkcie II podpunkcie 1, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wskazał, iż w jego sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1994 nr 8 poz. 38 z późn. zm.), a nie rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. nr 83, poz. 578 z późniejszymi zmianami), Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Inżynierów Budownictwa po rozpatrzeniu odwołania T. S., decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2009 r.. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu skarżącego co do zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1994 nr 8 poz. 38 z późn. zm.), a nie rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. nr 83, poz. 578 z późniejszymi zmianami) wskazał, iż ten zarzut jest błędny. Organ podniósł, iż w sprawie miał zastosowanie art. 14 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Wskazał on, iż do dnia 1 stycznia 2006 roku warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych w ograniczonym zakresie było posiadanie m.in. odpowiedniego wykształcenia średniego. Natomiast w dniu 1 stycznia 2006 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364). Powyższa ustawa nadała nowe brzmienie art. 14 ust. 3 - ustawy - Prawo budowlane, podwyższając wymogi uzyskania uprawnień budowlanych. Zmiana art. 14 ust. 3 polegał na tym, iż osoby ubiegające się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń powinny posiadać wykształcenie wyższe magisterskie, a osoby ubiegające się o uprawnienia w ograniczonym zakresie wykształcenie wyższe zawodowe. Podniesiono, iż w ustawie zmieniającej art. 14 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, znalazły się przepisy przejściowe. Zdaniem organu miał w sprawie zastosowania art. 5 tej ustawy, który stanowi, że "w stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe.". Organ powołał się również na art. art. 7 tejże ustawy, zgodnie, z którym do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Podkreślono, iż ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. zmieniono również art. 16 ustawy - Prawo budowlane, który zawiera upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia. Na jego podstawie w dniu 18 maja 2005 r. Minister Infrastruktury wydał rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Nowelizacja tego przepisu dokonana na mocy art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. polegała na wprowadzeniu nowego katalogu spraw przekazanych do uregulowania w drodze aktu wykonawczego. Zdaniem organu odwoławczego zastosowanie do wniosku strony na podstawie art. 5 lub 7 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. przepisów dotychczasowych, będzie skutkowało tym, że do tego wniosku będą miały zastosowania przepisy aktu wykonawczego wydanego na podstawie art. 16 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją. Aktem tym jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Natomiast nowe rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie nie będzie miało zastosowania w sprawie. Krajowa Komisja wskazała, że T. S. uzyskał wykształcenie i rozpoczęła praktykę przed 1 stycznia 2006 r. Strona złożyła wniosek o nadanie uprawnień budowlanych w 2009 r. Zdaniem tegoż organu w sprawie miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. Organ odwoławczy zauważył, iż organ I instancji, określając zakres uprawnień strony, błędnie powołał § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r., zamiast § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. Błąd ten zdaniem organu nie ma istotnego znaczenia, nie wpływa negatywnie na sferę jej praw, gdyż zakres ograniczonych uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej przewidziany w w/w rozporządzeniach jest taki sam. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. S. wnosząc o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, 2. zobowiązanie Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (adres: ul. [...], [...] S.) do przedłożenia księgi praktyk skarżącego złożonej przez skarżącego w ww. organie w 2009 r. oraz dokumentów związanych z procesem kwalifikacyjnym na uprawnienia budowlane skarżącego, 3. przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści skargi, 4. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez: - błędną wykładnię przepisu § 28 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. nr 96, poz. 817); - błędną wykładnię przepisu art. 7 Ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 163, poz. 1364); - błędną wykładnię przepisu art. 5 Ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 163, poz. 1364) - niezastosowanie przepisu § 5 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. nr 8, poz. 38 z późniejszymi zmianami), - naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady równości każdego wobec prawa, a w szczególności równości skarżącego wobec prawa; Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - przepisu art. 12 w związku z art. 35 § 3 Kpa poprzez nie rozpoznanie sprawy niezwłocznie, a w szczególności nie rozpoznanie jej we wskazanym w ustawie jednomiesięcznym terminie i wydanie decyzji w postępowaniu odwoławczym po upływie około pięciu miesięcy od dnia wniesienia odwołania, - przepisu art. 6 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji wydanej na podstawie niewłaściwych przepisów prawa, tj. m.in. na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. nr 83, poz. 578 z późniejszymi zmianami. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Inżynierów Budownictwa wnosząc o oddalenie skargi podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania czy przy wydawaniu decyzji administracyjnej organ nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, jakie przepisy znajdują zastosowanie do złożonego przez skarżącego w dniu 9 lutego 2009 r. wniosku o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie. Warunki uzyskania uprawnień budowlanych zostały określone w art. 14 ust. 1-3 ustawy - Prawo budowlane. Nowelizacja Prawa budowlanego dokonana ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2006r. nadała nowe brzmienie art. 14 ust. 3 - ustawy - Prawo budowlane, podwyższając m.in. wymogi uzyskania uprawnień budowlanych. Zmiana art. 14 ust. 3 polegała głównie na tym, iż osoby ubiegające się o uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie powinny posiadać wykształcenie wyższe zawodowe na kierunku odpowiednim dla danej specjalności lub ukończenia studiów magisterskich w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym , na kierunku pokrewnym dla danej specjalności. Nie budzi zatem wątpliwości wobec zgromadzonej dokumentacji, iż skarżącemu przysługiwało prawo do ubiegania się o uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie. Prawidłowo zatem organ I instancji , po przeprowadzonym pozytywnie dla skarżącego egzaminu nadał mu uprawnienia w powyższym zakresie. Nie można zgodzić się jednakże z dalszym żądaniem skarżącego, aby szczegółowy zakres uprawnień został określony odmiennie niż wynika to z przepisów obecnie obowiązujących. Art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1364) nie ma w istocie zastosowania w sytuacji skarżącego, ponieważ legitymuje się on wykształceniem odpowiednim dla uzyskania uprawnień w zakresie wnioskowanym zgodnie z obecnie obowiązującą ustawą. Ukończył on bowiem studia magisterskie na kierunku pokrewnym dla danej specjalności. Przepis art. 5 ww. ustawy odnosi się natomiast do tych osób, które spełniały warunki do uzyskania uprawnień budowlanych w ograniczonym zakresie pod rządami poprzedniej ustawy oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki. Przepis przejściowy miał za zadanie chronić osoby, które rozpoczęły procedurę związaną z uzyskaniem odpowiednich uprawnień, a nowa ustawa w obecnym brzmieniu pozbawiłaby je możliwości uzyskania uprawnień. Wskazać ponadto należy, że nawet gdyby uznać, iż do skarżącego miał zastosowanie art. 5 powyższej ustawy to jego treść odnosi się jedynie do wykazania przez ubiegającego się o uprawnienia budowlane wymaganego wykształcenia na podstawie przepisów dotychczasowych. Określenie szczegółowego zakresu uprawnień nabytych powinno odbywać się na podstawie przepisów obecnie obowiązujących. Prawidłowo zatem organ I instancji wykazał w decyzji zakres uprawnień przysługujących skarżącemu. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż wbrew twierdzeniom skargi nie można rozdzielać pojęć sprawa wszczęta i wszczęte postępowanie. Postępowanie administracyjne wszczyna się zawsze w sprawie. Nie można wszcząć postępowania bez sprawy administracyjnej, która jest zawsze rozstrzygnięcie na podstawie przepisów prawa materialnego bądź o interesie prawnym bądź obowiązku strony. W przypadku braku sprawy postępowanie zawsze będzie podlegało umorzeniu z powodu braku przedmiotu sprawy. Sprawa wszczęta to inaczej sprawa, w której organ wszczął postępowanie. Z tego też powodu postępowanie w sprawie uzyskania uprawnień przez skarżącego wszczęło się w dacie złożenia przez niego stosowanego wniosku. Samo odbywanie praktyki czy ukończenie studiów odpowiednich dla uzyskania uprawnień nie stanowią o tym, iż takie postępowanie administracyjne już trwa. Ponieważ skarżący spełniał wymagania z art. 14 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane postępowanie organów obu instancji należy uznać za prawidłowe. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd nie stwierdził też naruszenia przepisów prawa, które miałyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego w oparciu o treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji