VII SA/Wa 305/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), sędzia WSA Ewa Machlejd, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2017 r. sprawy ze skargi I. K. i M. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę VII SA/Wa 305/17 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowił wstrzymać I. K. oraz M. S. prowadzenie robót budowlanych związanych z budową stawu rekreacyjnego, na działce oznaczonej nr ewid. [...] w miejscowości H. gmina S. oraz nałożył obowiązek przedstawienia: 1. zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez właściwy organ, 3. dokumentów o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt. 1, 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane/ cztery egz. Projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz zaświadczeniem potwierdzającym wpis projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane/. Do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt. 2 w terminie 90 dni od daty doręczenia postanowienia pod rygorem wydania decyzji nakazującej zasypanie – likwidację przedmiotowego zbiornika wodnego w postaci stawu rekreacyjnego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego swoją decyzję uzasadnił ustaleniami podjętymi w toku prowadzonego postępowania, dotyczącymi obiektu budowlanego w postaci stawu rekreacyjnego, wykonanego bez dopełnienia formalności wynikającej z ustawy Prawo budowlane, a więc w drodze samowolnej realizacji. Pismem z dnia 9 września 2016 r. I. K. i M. S. złożyli skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...]. [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. stwierdził niedopuszczalność postanowienia z przyczyn przedmiotowych, tj. ze względu na wyłączenie przez przepisy prawa materialnego możliwości zaskarżenia postanowienia. Zdaniem organu przepis art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wyraźnie nie daje podstaw do zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie, a tym samym organ II instancji nie jest władny do rozpatrzenia zażalenia I. K. oraz M. S., na tym etapie postępowania. Pismem z dnia 29 grudnia 2016 r. I. K. oraz M. S. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając uchybienia merytoryczne i formalno-prawne wydanym w sprawie postanowieniom. Skarżący powołując się na art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257 j.t., dalej k.p.a.) twierdzą, że w przedmiotowej sprawie winna zostać wydana decyzja administracyjna, zapewniająca stronie prawo odwołania, a nie postanowienie, które niedające takich uprawnień. Zdaniem skarżących, wykonane przez nich prace tj. roboty związane z likwidacją zarośli, oraz oczyszczeniem dna i skarp stawu, związane są z utrzymywaniem urządzenia w celu zachowania funkcji, nie podlegają unormowaniom formalno-prawnym w zakresie ustawy prawo wodne. Skarżący twierdzą również, iż dokonane rzez nich prace zaliczane niejako do bagrowania nie wymagają pozwolenia na budowę. Ponadto I. K. oraz M. S. argumentują, że jeżeli ziemny staw wodny, który istnieje od kilkudziesięciu lat wzniesiony, wybudowany bez wyrobów budowlanych, w świetle przepisów ustawy nie jest obiektem budowlanym, zatem przepis art. 48 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2017.1332 j.t.) nie powinien być stosowany, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że składanie dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane staje się nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotowe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016r. jest prawidłowe, ponieważ postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016r. nie podlega zaskarżeniu. Wskazane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane. Organ nadzoru budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na inwestorów określone obowiązki, które zobowiązani byli oni spełnić w wyznaczonym terminie. Bezsprzecznie na omawiane postanowienie nie przysługuje zażalenie. Stosownie do treści art. 141 § 1 k.p.a., zażalenie przysługuje tylko wówczas, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie przysługuje tylko w tym przypadku, kiedy z przepisu wyraźnie wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Prawo budowlane zawiera zamknięty katalog przypadków, w których na postanowienie wydane w pierwszej instancji służy prawo złożenia zażalenia do organu odwoławczego. Przepisy tej ustawy nie przewidują jednakże zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 48. A zatem postanowienie w przedmiocie wstrzymania prac budowlanych (rozbudowy) i zobowiązania do przedstawienia odpowiednich dokumentów jest postanowieniem niezaskarżalnym. Prawidłowość przedmiotowego postanowienia może być natomiast przez stronę kwestionowana dopiero wraz z odwołaniem od decyzji o nakazie rozbiórki (art. 142 k.p.a.). Przy czym decyzja taka zapadnie tylko wtedy, gdy inwestor nie wykona obowiązków nałożonych na niego w postanowieniu o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. W ocenie Sądu, postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016r. nie może także zostać uznane za postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty. Jest ono wydane w toku postępowania administracyjnego dotyczącego samowoli budowlanej z art. 48 ust. 1, tym samym, jako postanowienie o charakterze incydentalnym, wydane w toku postępowania administracyjnego, nie może zostać uznane za rozstrzygające sprawę, co do istoty. Wbrew stanowisku skargi zarzuty w niej zawarte nie zasługują na uwzględnienie. Postulat zakończenia przez organ postępowania poprzez wydanie decyzji, umożliwiającej prawo odwołania, jest, bowiem w tym przypadku realizowany etapowo, przy czym kwestionowane przez Skarżących postanowienie PINB będzie podlegało weryfikacji w sposób opisany wyżej w treści uzasadnienia. Pozostałe twierdzenia Skarżących stanowią w istocie polemikę z twierdzeniami i argumentami przedstawionymi przez organ w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2016r. Reasumując stwierdzić należy, że skoro orzeczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016r. nie jest zaskarżalne w administracyjnym toku instancji i nie kończy postępowania w sprawie to postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016r. odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art.119 pkt.3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.