VII SA/Wa 305/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...[ grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2021 r., nr [...], M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m[...] (dalej: "PINB") z [...] marca 2021 r., nr [...] nakazującej ww. skarżącej spółce rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, o wysokości 6,4m, w postaci podświetlanej od góry lampami na wysięgnikach tablicy reklamowej o wymiarach 6,00x3,00m, mocowanej do słupa stalowego, utwardzonego w stopie fundamentowej ustawionym na powierzchni gruntu, wybudowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...], przy Al. [...] w W. - utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że do PINB wpłynęło 21 sierpnia 2019 r., pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy M. Urzędu Miasta S. z prośbą o kontrolę legalności posadowienia m.in. nośnika reklamowego [...] nr [...] o wymiarach ok. 3 x 6 x 8m. Podczas oględzin przeprowadzonych 9 września 2019 r., ustalono, że na działce ew. nr [...] w obrębie [...], przy Al. [...] w W. znajduje się wolnostojący wielkoformatowy nośnik reklamowy o wymiarach około 3,5m na 6m, wysokość łączna około 8,0m. W protokole nr [...] wskazano: "konstrukcje stanowi słup o przekroju okrągłym - średnica Ø=0,4m, podstawę stanowi pierścień przytwierdzony śrubami". Zawiadomieniem z 14 listopada 2019 r., poinformowano o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. [...] S.A. (przy piśmie z 29 listopada 2019 r.) przesłała kserokopię umowy nr [...] z [...] kwietnia 2010 r. oraz aneks z 16 sierpnia 2010 r. do umowy najmu zawartej 1 kwietna 2010 r., pomiędzy [...] S. A., a Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]". Podczas ponownych oględzin 11 grudnia 2019 r. (protokół nr [...]) ustalono ze "na nieruchomości zlokalizowany jest wolnostojący nośnik reklamowy składający się z fundamentu betonowego pod powierzchnią gruntu, do którego za pomocą śrub zamocowany jest słup metalowy o przekroju kołowym i średnicy 0,4m, do którego na wysokości 3,1m od powierzchni gruntu zamontowana jest tablica reklamowa na ruszcie nośnym. Tablica reklamowa jednostronna, podświetlana od dołu zewnętrznie za pomocą dwóch lamp posiada numerację [...] oraz oznaczenie inwestora firmy [...] S. A. Tablica posiada wymiary zewnętrzne 6x3 całkowita wysokości nośnika wynosi 6,4m odległość najbardziej skrajnego punktu konstrukcji nośnika w linii prostej prostopadłej do krawędzi jezdni Al. [...] wynosi 12,2m". Postanowieniem z [...] stycznia 2020 r., nr [...] nałożono na [...] S.A. obowiązek przedstawienia dokumentów, o których m. in. w art. 48 ust. 2 i 3 Pr. bud. Do PINB wpłynął 5 marca 2020 r., wniosek Spółki o zawieszenie postępowania, bądź o przedłużenie terminu do złożenia dokumentów, o których mowa w postanowieniu z [...] stycznia 2020 r. We wniosku podniesiono, że obecnie procedowany jest w organie architektoniczno-budowlanym wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z [...] marca 2020 r., nr [...] zawieszono z urzędu przedmiotowe postępowanie. Po uzyskaniu przez organ powiatowy informacji, że wydano ostateczną decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla omawianego nośnika reklamowego (decyzja nr [...] z [...] października 2020 r.), postanowieniem z [...] lutego 2021 r., nr [...] podjęto z urzędu zawieszone postępowanie. Zawiadomieniem z 5 lutego 2021 r., poinformowano strony o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., a następnie PINB decyzją z [...] marca 2021 r., nr [...] nakazał Spółce rozbiórkę omawianego nośnika reklamowego. Spółka złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze treść odwołania, [...] WINB przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe. Skierował do WSA w Warszawie zapytanie, czy zawisła sprawa ze skargi [...] S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2021 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy M. m. [...] z [...] października 2020 r., nr [...] (odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednostronnego wolnostojącego nośnika reklamowego o nr [...] o całkowitej wysokości ok. 6,4 m, o wymiarach tablicy reklamowej wynoszącej 6,0 x 3,0 m mocowanej do słupa zakotwiczonego w fundamencie w gruncie na działce nr [...] w obrębie [...] przy Al. [...] w W.). W związku z treścią udzielonej odpowiedzi (przy piśmie z 20 maja 2021 r.), [...] WINB postanowieniem z [...] czerwca 2021 r., nr [...], zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie rozpatrzenia przedmiotowego odwołania od decyzji PINB z [...] marca 2021 r., do czasu uprawomocnienia się wyroku WSA w Warszawie z 7 lipca 2021 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 669/21. Po powzięciu 7 listopada 2021 r., informacji o prawomocności powyższego wyroku - postanowieniem z 12 listopada 2021 r., nr 1728/2021 organ II instancji podjął postępowanie administracyjne zawieszone z urzędu. Zdaniem organu odwoławczego, PINB przy rozpatrywaniu sprawy podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie, a w szczególności nie naruszył przepisów art. 7, 10 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązujących organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Dyspozycja art. 3 pkt 3 Pr. bud., stanowi, że urządzenie reklamowe wolnostojące, trwale związane z podłożem jest obiektem budowlanym. Parametry przedmiotowego nośnika reklamowego jednoznacznie wskazują na trwałe związanie z gruntem, zatem stanowi on budowlę, której realizacja objęta była obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak fundament betonowy stanowi, że usadowienie takiego obiektu, jako całości w danym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Pr. bud. Organ powiatowy przy rozpatrywaniu sprawy określił kwestie wskazujące na odróżnienie między możliwością instalowania tablic i urządzeń reklamowych, a wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem tablicami reklamowymi i urządzeniami reklamowymi. PINB dokonał samodzielnej oceny zaistniałego stanu faktycznego w oparciu o informacje pozyskane w ramach toczącego się postępowania. Dokonując oceny trwałości związania z gruntem należy brać pod uwagę, że wszystkie lokalizowane obiekty reklamowe bezpośrednio na gruncie, które z uwagi na swoje duże gabaryty i działanie sił natury (wiatr) mogą ulec przewróceniu i doprowadzić do powstania szkód na osobie lub mieniu, wymagają trwałego związania z gruntem i są budowlą w rozumieniu art. 3 ust. 3, a nie urządzeniem wymienionym w art. 29 ust. 2 pkt 6. Na stanowisku takim stoi ogólna linia orzecznictwa sądowo- administracyjnego. Orzekające w sprawie organy analizując konstrukcję, rozmiar i sposób posadowienia przedmiotowego nośnika (mający przeciwdziałać czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy też doprowadzenie do powstania szkód na osobie lub mieniu), mogą stwierdzić, że taki wolnostojący obiekt wymaga trwałego związania z gruntem. Co do zasady brak trwałego związania z gruntem może dotyczyć jedynie lekkich urządzeń o małych gabarytach. Z protokołu z [...] grudnia 2019 r., nr [...] wynika, że nośnik reklamowy składa się z fundamentu betonowego, jego tablica reklamowa ma wymiary 3x6m, czyli powierzchnię 18m2, a jego wysokość to 6,4m. Zatem nie sposób uznać, że jest on urządzeniem o lekkiej konstrukcji. W przedmiotowej sprawie nie uzyskano pozwolenia na budowę nośnika reklamowego (co wynika wprost z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy M. z 19 sierpnia 2019 r., oraz nie było kwestionowane przez skarżącą). Z uwagi na powyższe brak jest podstaw prowadzenia sprawy w trybie art. 50-51 Pr. bud. Organ powiatowy słusznie prowadził postępowanie w trybie art. 48 Pr. bud. Prawidłowo wydano postanowienie z [...] stycznia 2020 r., nr [...], nakładającą na skarżącą obowiązek przedstawienia dokumentów, o których mowa m.in. w art. 48 ust. 2 i 3 Pr. bud. Brak przedłożenia dokumentacji musi skutkować niemożnością przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Powołując się na orzecznictwo organ stwierdził, że postępowanie legalizacyjne jest postępowaniem dwuetapowym, a orzeczenie nakazu rozbiórki przewidzianego w art. 48 ust. 1 nie jest bezwzględnym obowiązkiem organu w tym sensie, że przed jego wydaniem należy zweryfikować, czy możliwa jest legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Legalizacja warunkowana jest przede wszystkim łącznym spełnieniem przesłanek, wymienionych w art. 48 ust. 2 Pr. bud. W przedmiotowej zaś sprawie ustalono, że niemożliwe jest spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 48 ust. 2, gdyż na budowę nośnika reklamowego nie uzyskano decyzji o warunkach zabudowy. [...] WINB uznał również za poprawne prowadzenie postępowania przez PINB na podstawie przepisów w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2021 r. Z powyższą decyzją nie zgodziła się Spółka, wnosząc pismem datowanym na dzień 14 stycznia 2022 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Ww. decyzji zarzuciła: "naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 10 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071; ze zm. - dalej "k.p.a.") poprzez pozbawienie skarżącej przez organ II instancji czynnego udziału na ostatnim etapie postępowania poprzez brak zawiadomienia przez ten organ skarżącej w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się zebranymi dowodami i materiałami, a przede wszystkim z możliwością wypowiedzenia się przez co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań po przeprowadzeniu przez organ uzupełniającego postępowania dowodowego; b) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez niedokonanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz ograniczenie postępowania odwoławczego jedynie do weryfikacji i kontroli decyzji organu I instancji i w skutek tego zaniechanie ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, które stanowi istotę zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia przez organ II instancji rzetelnego postępowania wyjaśniającego; c) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, lecz je deprecjonujący i oparcie rozstrzygnięcia na arbitralnej i nieobiektywnej ocenie stanu faktycznego". Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Spółka podniosła m.in., że w jej opinii organ II instancji naruszył prawo skarżącej do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Okoliczności są bezsporne, bowiem wraz z postanowieniem PINB z [...] lutego 2021 r., nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania, skarżąca zawiadomiona zostaje w trybie art. 10 k.p.a., o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Następnie (na skutek jej odwołania od decyzji PINB z [...] marca 2021r., nr [...]) - [...] WINB przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 10 k.p.a. nie umożliwił skarżącej czynnego udziału w tym etapie postępowania, poprzez m.in. umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądać, jak również brak jest adnotacji o przyczynach odstąpienia od ww. zasady. Skarżąca została pozbawiona prawa do wypowiedzenia "ostatniego słowa". Powołując się literaturę i orzecznictwo Spółka podkreśliła, że nie zaszła żadna z przesłanek wyłączających obowiązek organu wynikający z art. 10 k.p.a. Naruszona została podstawowa zasada postępowania administracyjnego dającą stronie możliwość udziału w postępowaniu przed organem, mającym władczy charakter w wiążącym strony stosunku prawnym. Przytoczyła przepisy m.in. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. W ocenie skarżącej, zaniechania organu II instancji naruszały zasadę prawdy obiektywnej oraz obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie. Postępowanie dowodowe to nie tylko zebranie dowodów, ale ich wszechstronne rozpatrzenie. Odbywa się to m.in. podstawie całokształtu materiału dowodowego, zebranego z udziałem strony. Skarżąca został pozbawiona udziału w ostatnim etapie postępowania, bowiem nie mogła zająć stanowiska i wypowiedzieć się co do zebranych dowodów, po przeprowadzeniu przez organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego. Konsekwencją więc rażącego naruszenia art. 10 k.p.a., jest więc również rażące naruszenie ww. przepisów k.p.a. odnoszących się do postępowania dowodowego. Wskazane powyżej naruszenia nieodparcie rzucają na organ II instancji podejrzenie działania w złej woli, bez dopełnienia podstawowych obowiązków. Gdyby organ postąpił zgodnie z art. 8 k.p.a., umożliwiłby skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. W odpowiedzi na skargę, [...] WINB wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja (i decyzja ja poprzedzająca) była prawidłowa, a skarga nie była zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę może uchylić decyzję wyłącznie wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takie uchybienia w tej sprawie nie wystąpiły. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja powinna być uchylona, gdyż pozbawiona została przez organ II instancji czynnego udziału na ostatnim etapie postępowania przez brak zawiadomienia w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się zebranymi dowodami i materiałami, a przede wszystkim z możliwością wypowiedzenia się przez co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań po przeprowadzeniu przez organ uzupełniającego postępowania dowodowego. Ponadto, zdaniem skarżącej decyzja zasługuje na uchylenie, bo [...] WINB zaniechał czynności dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz ograniczył postępowania do weryfikacji i kontroli decyzji organu I instancji i zaniechał ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, w szczególności rzetelnego postępowania wyjaśniającego. Rozstrzygnął zaś sprawę w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, lecz oparł rozstrzygnięcie na arbitralnej i nieobiektywnej ocenie stanu faktycznego. Wprawdzie sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), tym niemniej należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie skarżąca nie zakwestionowała trafności merytorycznej rozstrzygnięć organów obu instancji, ale wyłącznie sposób prowadzenia sprawy. W szczególności godnym zauważenia jest to, że Spółka ani nie kwestionowała faktu niewykonania postanowienia PINB z [...] stycznia 2020 r., nr [...], którym nałożono na nią obowiązek przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Pr. bud., ani nie kwestionowała faktu samowolnej budowy wolnostojącego nośnika reklamowego o wysokości 6,4m, w postaci podświetlanej od góry lampami na wysięgnikach tablicy reklamowej o wymiarach 6,00x3,00m, mocowanej do słupa stalowego, utwardzonego w stopie fundamentowej na działce nr ewid. [...] w obrębie [...], przy Al. [...] w W. Ma to w tej sprawie istotne znaczenie, wobec przyjętej przez PINB podstawy nakazu rozbiórki – art. 48 ust. 4 i ust. 1 Pr. bud., w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez PINB, przewidującej związanie organu nadzoru budowlanego co do treści decyzji w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3 art. 48 Pr. bud. – a więc nakazanie w drodze decyzji rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Czyniąc zarzut naruszenia art. 10 w zw. z art. 140 k.p.a. Spółka w żaden sposób nie wykazała, jaki wpływ na jej sytuacje procesową miało takie uchybienie. Nie wyjaśniła, jakich czynności procesowych nie mogła dokonać – gdyż ogólnikowe stwierdzenie o niemożności "wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań", jak również pozbawienia "prawa do wypowiedzenia "ostatniego słowa" nie jest wykazaniem konkretnych i istotnych w sprawie czynności, jakie skarżąca w rzeczywistości zamierzała wykonać i co zostało jej uniemożliwione. Skutecznie zarzut naruszenia zasady czynnego udziału może podnieść strona w sytuacji, gdy wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i miało to wpływ na wynik sprawy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 536/21, z 13 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 636/21, z 22 października 2021 r., sygn. akt II OSK 3302/18, CBOSA). Art. 140 k.p.a. stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Z uwagi na hipotezę tego przepisu mógłby on zostać naruszony wyłącznie wówczas, gdyby organ II instancji odmówił stosowania przepisów o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. [...] WINB tego nie uczynił, starannie odnosząc swe rozważania zarówno do wyjaśnienia kwestii samowoli budowlanej, jakiej dopuściła się skarżąca, jak również odnosząc się do niewystępowania w tej sprawie kwestii prejudycjalnych, uzasadniających zawieszenie postępowania. [...] WINB wyjaśnił też stronie, czemu niemożliwym było dalsze prowadzenie postępowania legalizacyjnego, wskazując przy tym, że to Spółka nie wypełniła obowiązków nałożonych postanowieniem PINB z [...] stycznia 2020 r., nr [...] i takie zaniechanie Spółki było przyczyną prawną nałożenia przez PINB obowiązku rozbiórki wolnostojącego nośnika reklamowego. Tym samym, organ II instancji sporządził uzasadnienie decyzji zgodne z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., zaś opisany w nim stan faktyczny nakazuje uznać, że [...] WINB zgodnie z art. 7 k.p.a. podjął te czynności, które były niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia tej konkretnej sprawy, wywołanej odwołaniem skarżącej od decyzji PINB. W granicach sprawy, wywołanej odwołaniem Spółki od decyzji pierwszoinstancyjnej [...] WINB w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.) rozpatrzył cały materiał dowodowy odnoszący się do przedmiotu rozstrzygnięcia, w tym już zebrany przez PINB, gdyż nie było potrzeby ponownego zbierania tego materiału na etapie postępowania odwoławczego. Organ nie naruszył art. 15 k.p.a. w sposób zarzucany w skardze. Przeprowadził własne, niezależne od poczynionych przez organ I instancji, rozważania i dokonał własnej subsumpcji prawnej poprawnie ustalonego (i niekwestionowanego przez stronę) stanu faktycznego pod wskazaną normę prawną. Analiza akt sprawy, zwłaszcza w kontekście prawidłowości rozstrzygnięcia pierwszo- i drugoinstancyjnego nie pozwala na uznanie zasadności zarzutu skarżącej naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. Wręcz przeciwnie, zarówno [...] WINB, jak i PINB przez prawidłowe zastosowanie prawa w poprawnie ustalonym stanie faktycznym czynnie budowały zaufanie do władzy publicznej. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) – t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.