VII SA/Wa 3054/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania R. K. ( dalej; "skarżący") – utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji PINB w Ś. (dalej" "PINB" ) z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] nakazującej skarżącemu jako współwłaścicielowi budynku mieszkalnego położonego w miejscowości M. przy ul. [...], działka nr [...],[...], gmina M. oraz użytkownikowi przewodu kominowego, wykonać w terminie do końca czerwca 2018 r. wyczystkę poniżej wpięcia pieca do przewodu kominowego. Decyzja organu II instancji zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r" nr [...],[...] WINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w Ś. z dnia [...] stycznia 2018 r" nr [...], nakazującej współwłaścicielowi budynku mieszkalnego położonego w miejscowości M. przy ul. [...], działka nr [...],[...], gmina M. oraz użytkownikowi przewodu kominowego R. K. wykonać w terminie do końca czerwca 2018 r. wyczystkę poniżej wpięcia pieca do przewodu kominowego. Z ww. rozstrzygnięciem organu wojewódzkiego nie zgodził się skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc odwołanie z zachowaniem terminu ustawowego. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu ww. odwołania oraz przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy, stwierdził, że decyzja [...] WINB z dnia [...] lipca 2018 r., została wydana w trybie nadzwyczajnym, na podstawie art. 156 k.p.a. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ wskazał, że tryb ten ma charakter wyjątkowy, służy bowiem wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi kwalifikowanymi wadami, których zamknięty katalog został zawarty w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. W postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie może rozpatrywać sprawy, co do jej istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. Działanie organu w tym trybie ogranicza się do oceny kwestii ściśle prawnych, czyli do ustalenia czy badana decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji, a organ rozpoznając sprawę w trybie stwierdzenia nieważności, nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy. Organ wskazał, że decyzja PINB, nie jest dotknięta powołaną we wniosku wadą rażącego naruszenia prawa, omawiając jednocześnie tę przesłankę i przytaczając orzecznictwo sądowoadministracyjne na poparcie swojej argumentacji. Organ ustalił, że jak wynika z akt sprawy, w trakcie kontroli w dniu 19 lutego 2015 r., (protokół PINB w Ś. nr [...]) przeprowadzonej w dniu 19 lutego 2015 r. w budynku przy ul. [...], na działce ewidencyjnej nr [...],[...], gmina M. ustalono, że M. K. ( dalej " uczestnik" ), zamurował otwór w przewodzie kominowym w tym budynku (wyczystkę lub otwór powstały na skutek uszkodzenia przewodu), do którego jest wpięty aktualnie nie używany piec c. o. skarżącego. M. K. użytkuje drugi przewód kominowy, do którego zamontowany jest wkład kominowy żaroodporny. Współwłaściciele nie przedłożyli w trakcie kontroli aktualnych opinii kominiarskich. Z uwagi na powyższe, PINB w Ś., postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: P.b."), nakazał współwłaścicielom przedmiotowego budynku, przeprowadzić dodatkową kontrolę w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia polegającą na sprawdzeniu wszystkich przewodów kominowych oraz zażądał przedłożenia aktualnego protokołu kominiarskiego oraz oceny technicznej przewodów kominowych zawierających między innymi określenie: 1. stanu technicznego elementów objętych kontrolą, 2. prawidłowego wpięcia urządzeń grzewczych do przewodu kominowego, 3. szczelności przewodów dymowych, 4. ewentualnego zakresu robót remontowych i kolejności ich wykonywania. Uczestnik przedłożył w siedzibie PINB, ocenę stanu technicznego użytkowanego przewodu kominowego, z której wynika, że korzysta on z jednego trzonu kominowego, do którego podłączył piec c. o. usytuowany w piwnicy. Piec jest prawidłowo podłączony do przewodu spalinowego. Stan przewodów kominowych jest dobry. Skarżący natomiast, przedłożył w siedzibie PINB w Ś., nieaktualną opinię kominiarską z dnia 22 października 2012 r. Po kolejnych wezwaniach organu powiatowego skarżący przedłożył protokół kominiarski nr [...] z listopada 2015 r. sporządzony przez uprawnionego mistrza kominiarskiego, z którego jednak nie można wyciągnąć wniosków co do drożności przewodów kominowych, ciągu kominowego. Organ wydał będącą przedmiotem niniejszego postępowania decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. na podstawie art. 66 ust.1 pkt 1 P.b., zgodnie, z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Wyczystka to miejsce w kominie, w którym zbiera się sadza i inne zanieczyszczenia powstałe w procesie spalania. Służy do usuwania wspomnianych zanieczyszczeń z komina. W przypadku pozostawienia ich w kominie grozi to zakłóceniem ciągu kominowego, a w skrajnych przypadkach zapaleniem się sadzy, która z powodu braku wyczystki nie może być usunięta. Wyczystka musi znajdować się poniżej wpięcia urządzenia grzewczego do komina. W przedmiotowej sprawie organ powiatowy ustalił, że naruszony został § 146 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) stanowiący, że przewody spalinowe i dymowe powinny być wyposażone, odpowiednio, w otwory wycierowe lub rewizyjne, zamykane szczelnymi drzwiczkami, a w przypadku występowania spalin mokrych – także w układ odprowadzania spalin. Zgodnie natomiast z § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (DZ. U. z 2009 r., nr 205, poz.1584 ze zm.) kanały i przewody spalinowe w okresie ich użytkowania powinny zapewniać możliwość odprowadzania spalin powstałych w procesie spalania paliw, zgodnie z założonymi warunkami. Zgodnie z ust. 2 § 25 ww. rozporządzenia kanały i przewody dymowe powinny w okresie ich użytkowania zapewniać możliwość odprowadzania dymu powstałego w procesie spalania paliw stałych, zgodnie z założonymi warunkami. W świetle § 26 ust. 1 ww. rozporządzenia kanały i przewody spalinowe oraz dymowe w budynku powinny być utrzymywane w stanie technicznym zapewniającym skuteczne i niezawodne ich funkcjonowanie. Z kolei § 26 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia stanowi, że w okresie użytkowania kanałów i przewodów, o których mowa w ust. 1, należy zapewniać: ich drożność oraz szczelność. Organ, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, ustalił, że obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym wówczas, kiedy można stwierdzić niezgodność tego stanu z przepisami techniczno- budowlanymi. Jednocześnie podkreślono, że właściwy organ nadzoru budowlanego podejmując decyzję nakazującą usunięcie nieprawidłowości istniejących w stanie technicznym obiektu powinien uwzględniać jego indywidualne cechy. Oznacza to, że rodzaj i zakres nakazów skierowanych do adresata decyzji, którym może być właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, powinien odpowiadać ustalonym konkretnym potrzebom. Nałożenie obowiązków, o których mowa w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, jest konsekwencją zaniedbań związanych z utrzymaniem obiektu budowlanego, w szczególności zaniechaniem remontów, konserwacji, bieżących kontroli obiektu, niewłaściwym, niezgodnym z przeznaczeniem użytkowaniem, które w konsekwencji prowadzą do pogorszenia stanu technicznego. Organ wskazał, że jak wynika z protokółu nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., mamy do czynienia z zamurowaniem przez uczestnika wyczystki, która "obsługuje" przewód kominowy użytkowany przez skarżącego, Przedmiotowa wyczystka znajduje się powyżej wpięcia do pieca skarżącego, natomiast dla prawidłowego użytkowania pieca, konieczne jest wykonanie nowej wyczystki, umiejscowione poniżej wpięcia do pieca. Zdaniem GINB, w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami dotyczącymi naruszenia ww. przepisów techniczno-budowlanych organ powiatowy nie naruszył rażąco prawa wydając prawidłowo na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. nakazującą skarżacemu wykonać wyczystkę poniżej wpięcia pieca do przewodu kominowego. Organ odwoławczy, mając na uwadze powyższe, stwierdził, że brak jest podstaw do uznania aby objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja obarczona była wadą rażącego naruszenia prawa. Organ wskazał, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Ponadto, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki wywołane decyzją - skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Organ, odnosząc się do zarzutu skarżącego, że "nakaz powinien być skierowany do uczestnika, który spowodował "ewentualne zagrożenie", wskazał, że wprawdzie przepis art. 66 P. b. nie wskazuje adresata nałożonych nakazów, lecz jest on konkretyzacją przepisów art. 61 ww. ustawy, który stanowi, że obowiązki związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego spoczywają na jego właścicielu (odpowiednio: na współwłaścicielach). Pomimo, że w przedmiotowej sprawie organ nałożył obowiązek tylko na jednego ze współwłaścicieli, to jednak nie można uznać, że stanowi to przesłankę nieważności ww. decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. Organ wskazał, że w sprawie mamy do czynienia z zamurowaniem przez skarżącego, wyczystki, która "obsługiwała" użytkowany przez niego przewód kominowy. Dla prawidłowego użytkowania pieca c. o. przez skarżącego , konieczne jest wykonanie nowej wyczystki, umiejscowionej poniżej wpięcia do pieca, a nie jak było poprzednio powyżej wpięcia do pieca. Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości, wobec czego jest niewątpliwie stroną przedmiotowego postępowania. W ocenie organu nałożenie obowiązku tylko na jednego spośród kilku właścicieli, nie wypełnia przesłanki skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. można bowiem stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa jeżeli decyzja skierowana jest do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Organ stwierdził także, że chybiony jest również zarzut wypełnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Cechą rażącego naruszenia prawa jest bowiem w ocenie organu to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. W przedmiotowej sprawie nie można natomiast uznać, że nakaz nałożony na jednego ze współwłaścicieli, ww. decyzją, rażąco narusza art. 66 ust 1 pkt 1 P.b., gdyż nie jest oczywiście sprzeczny z podstawą prawną tej decyzji. W przypadku skierowania obowiązku do jednego ze współwłaścicieli, jeśli obowiązek zostanie przez niego wykonany, nabywa on roszczenie cywilnoprawne co do pozostałych współwłaścicieli. Mając na uwadze ww. argument w ocenie organu II instancji brak jest podstaw do uznania, że wydane rozstrzygnięcie w sposób rażący narusza przepisy prawa, bądź też wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie prawa. Organ na podstawie przedstawionego powyżej stanu faktycznego i prawnego stwierdził, że decyzja PINB z dnia [...] stycznia 2018 r., została wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Organ stwierdził, że WINB decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PiNB nakazującej skarżącemu jako współwłaścicielowi przedmiotowego budynku mieszkalnego oraz użytkownikowi przewodu kominowego, wykonać w terminie do końca czerwca 2018 r. wyczystkę poniżej wpięcia pieca do przewodu kominowego. Ponadto organ odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdził, że celem postępowania nieważnościowego, nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazał także, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie zastępuje postępowania odwoławczego i nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym na nowo bada się zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia zarzuty strony. Postępowanie prowadzone w ramach trybu nadzwyczajnego nie jest "trzecią instancją" i nie może prowadzić do dokonywania nowych ustaleń, czy też weryfikacji dotychczasowych w zakresie przyjętego na moment orzekania stanu faktycznego i prawnego. Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając: 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 66 P.b., poprzez błędne przyjęcie, że naruszenie art. 66 Prawa budowlanego polegające na nie wskazaniu, którą część normy prawnej i w jaki sposób organ I instancji zastosował, nie stanowi rażącego naruszenia prawa skutkującego koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji; 2. naruszenie art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. w zw. z art. 61 i art. 5 P.b., poprzez wydanie przedmiotowej decyzji w stosunku do niewłaściwej osoby, w szczególności nie tej która swoim zachowaniem spowodowała swoje zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, co wbrew stanowisku organów stanowi rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ II instancji, niezasadnie przyjął, że naruszenia przepisów prawa budowlanego, do których doszło przy wydaniu decyzji PINB nie mają charakteru rażącego, co nie pozwala na stwierdzenie jej nieważności. W ocenie skarżącego, niezasadne, a jednocześnie mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało błędne ustalenie organu odwoławczego, że skarżący używa przewodu kominowego do którego podłączony jest piec centralnego ogrzewania. W rzeczywistości skarżący nie używa przewodu kominowego, nie mieszka w przedmiotowej nieruchomości i jej nie użytkuje, a zatem nie może być zobowiązany do usunięcia nieprawidłowości powstałych na skutek działania drugiego ze współwłaścicieli, który pomimo dopuszczenia się naruszenia prawa budowlanego nie jest zobowiązany do jakiegokolwiek działania. Nakaz zawarty w decyzji, powinien być zatem skierowany do uczestnika postępowania. Zdaniem skarżącego, organ II instancji zbagatelizował ten stan rzeczy bezpodstawnie przyjmując, że ta wadliwość decyzji nie stanowi podstawy do stwierdzenia jej nieważności. Ponadto ze względu na to, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i została skierowana do niewłaściwej strony, konieczne jest stwierdzenie jej nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 i 4 k.p.a. Przy rozpoznawaniu sprawy doszło w ocenie skarżącego do rażącego naruszenia art. 61 i art. 5 P.b., ponieważ organ I instancji wydał przedmiotową decyzję nie w stosunku do osoby, która swoim zachowaniem spowodowała zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Nadto przy wydaniu decyzji doszło do rażącego naruszenia art. 66 P.b., poprzez niewskazanie, którą część tej normy prawnej organ I instancji zastosował. Ze względu na fakt, że decyzja wydana została co do osoby, która nie jest stroną zobowiązaną do usunięcia nieprawidłowości, istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem zdaniem skarżącego właściwym jej adresatem winien być uczestnik postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie obu zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Będąca przedmiotem kontroli decyzja GINB z dnia [...] października 2018 r., nie narusza prawa. Powyższą decyzją, GINB utrzymał w mocy decyzję WINB odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2018 r., nakazującej skarżącemu jako współwłaścicielowi budynku mieszkalnego położonego w miejscowości M. przy ul. [...], działka nr [...],[...], gmina M. oraz jako użytkownikowi przewodu kominowego wykonać w terminie do końca czerwca 2018 r. wyczystkę poniżej wpięcia pieca do przewodu kominowego. Na wstępie wskazać należy, że organy nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy i uzasadniły zajęte w sprawie stanowisko stosownie do wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny, co wynika z uzasadnienia skargi. Nie zostały także zakwestionowane, stwierdzone przez organ powiatowy, wskazane w decyzji organu odwoławczego naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (DZ. U. z 2009 r., nr 205, poz.1584 ze zm.). Nie budzi także wątpliwości, że stwierdzone nieprawidłowe wykonanie wyczystki powyżej wpięcia do pieca, było niezgodne z wyżej wymienionymi przepisami, stanowiło potencjalne zagrożenie dla mienia oraz zdrowia i życia. Przedmiotem sporu, jest natomiast to, czy w rozpoznawanej sprawie, występują przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji organu powiatowego określone w art. 156 § 1 pkt. 2 i 4 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi oraz zawartej w jej uzasadnieniu argumentacji, Sąd uznaje, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Przesłanka ta została zresztą wyczerpująco wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i Sąd w pełni podziela przedstawione w tym zakresie poglądy. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 61 P.b. w zw. z art. 5 P.b., właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Stosownie zaś do treści art. 66 ust. 1 P.b. w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Taki obowiązek w postaci nakazu wykonania wyczystki poniżej wpięcia pieca do przewodu kominowego, został nałożony na skarżącego, który stoi na stanowisku, że nakaz ten powinien być wydany w stosunku do osoby, która swoim zachowaniem spowodowała zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, a więc do uczestnika. Nie ma wątpliwości co do tego, że skarżący jest współwłaścicielem budynku będącego przedmiotem postępowania, a więc adresatem obowiązków wynikających z art 61 P.b. Zawarty w skardze argument, że skarżący nie użytkował pieca i przewodu kominowego, do którego piec ten był podpięty, jest w ocenie Sądu niezasadny. Skoro dokonano wpięcia do przewodu kominowego pieca znajdującego się w części budynku należącej do skarżącego, to czynność taka niewątpliwie dokonana została przez skarżącego i świadczy o użytkowaniu lub zamiarze użytkowania przez niego tego przewodu. Dla zastosowania normy z art. 66 P.b. nie jest natomiast konieczne faktyczne korzystanie z budynku, a konkretnie, nawiązując do skargi uzywanie pieca i przewodu kominowego Wymogiem zastosowania zawartej w objętej wnioskiem skarżącego decyzji regulacji przewidzianej w art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. jest bowiem wyłącznie stwierdzenie, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. Należy podkreślić, że jak wynika z akt sprawy i opinii kominiarskiej z dnia 16 marca 2015 r., uczestnik postępowania wykonał wsad kominowy ze stali żaroodpornej na całej długości kanału, korzysta tylko z tego trzonu kominowego, piec jest prawidłowo podłączony a cały przewód kominowy szczelny. Co do użytkowanego przez niego przewodu kominowego, nie ma więc zastrzeżeń. Z kolei skarżący, w dniu 02 czerwca 2015 r. przedłożył, w PINB jedynie nieaktualną opinię kominiarską z dnia 22 października 2012 r. W dalszym toku postępowania również nie przedstawił dokumentów wymaganych postanowieniem PINB dnia [...].03.2015 r. w postaci aktualnego protokołu kominiarskiego oraz oceny technicznej przewodów kominowych zawierających między innymi określenie: 1/ stanu technicznego elementów objętych kontrolą, 2/ prawidłowego wpięcia urządzeń grzewczych do przewodu kominowego, 3/ szczelności przewodów dymowych 4/ ewentualnego zakresu robót remontowych i kolejności ich wykonania. Jak wynika z kontroli przeprowadzonej przez PINB na terenie przedmiotowej nieruchomości, zamurowana przez uczestnika wyczystka, jest powyżej wpięcia do pieca skarżącego znajdującego się w innym przewodzie kominowym, nie użytkowanym przez uczestnika. Dla prawidłowego użytkowania pieca c.o. przez skarżącego, konieczne jest wykonanie nowej wyczystki, umiejscowionej poniżej wpięcia do pieca. Tak więc wbrew zarzutom skargi, to działanie skarżącego polegające na wykonaniu wyczystki powyżej wpięcia do pieca (zamiast poniżej), stanowiło zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa mienia. Działanie uczestnika nie spowodowało takiego zagrożenia. Uniemożliwiło jedynie użytkowanie skarżącemu przewodu kominowego. To działanie skarżącego było pierwotną przyczyną niegodności z przepisami technicznymi dotyczącymi bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Biorąc pod uwagę powyższe, decyzja organu powiatowego nakładająca na skarżącego jako jednego ze współłwłaścicieli budynku obowiązek wykonania wyczystki poniżej wpięcia pieca do przewodu kominowego, nie mieści się w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Ponadto PINB w decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, wskazał zastosowaną normę prawną, a mianowicie art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b., zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Nie można więc uznać za zasadny podniesionego w skardze zarzutu niewskazania którą część normy prawnej i w jaki sposób, zastosował organ I instancji. Odnosząc się do argumentu, że konflikt pomiędzy współwłaścicielami, uniemożliwia skarżącemu wykonanie nakazu, wskazać należy, że kwestie te są obojętne z punktu widzenia regulacji prawa budowlanego ( por. wyrok NSA w Szczecinie z dnia 20 stycznia 2000 r., sygn. akt SA/Sz 1873/98, LEX nr 657686). Nie jest też zasadny zarzut skargi w odniesieniu do kwalifikowanej wady decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez wydanie przedmiotowej decyzji w stosunku do niewłaściwej osoby, w szczególności nie tej która swoim zachowaniem spowodowała zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Po pierwsze, jak już wcześniej wspomniano, stan zagrożenia spowodował skarżący, niewłaściwie podłączając piec. Po drugie należy zgodzić się z organem, że nałożenie obowiązku tylko na jednego spośród kilku właścicieli nie wypełnia przesłanki skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, skoro skarżący był stroną tego postępowania. Przesłanka nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., ma bowiem zastosowanie w sytuacji gdy decyzja skierowana jest do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji