VII SA/Wa 3059/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Lucyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 października 2024 r. znak: DOR.7110.281.2024.MML, DOA.7110.305.2020 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić R. N. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. R. N. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 października 2024 r., znak: DOR.7110.281.2024.MML, DOA.7110.305.2020 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Na podstawie zarządzenia z dnia 14 grudnia 2024 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych oraz usunięcia braku formalnego skargi poprzez uiszczenie uzupełnienia opłaty kancelaryjnej za wydruk skargi z załącznikami celem doręczenia uczestnikom postępowania w kwocie 84,00 zł – w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi. W wyniku przesłania wezwań drogą elektroniczną, za pośrednictwem platformy ePUAP, w dniu 7 stycznia 2025 r., zgodnie z urzędowym poświadczeniem przedłożenia (k. 58), doszło do doręczenia ww. przesyłki. Termin otwarty na usunięcie braków formalnych i fiskalnych upływał zatem z dniem 14 stycznia 2025 r. W odpowiedzi na powyższe wezwania skarżący pismem z dnia 17 lutego 2025 r. oświadczył, że dokonał wpłaty wymaganych kwot dnia 17 lutego 2025 roku jednocześnie powiadomił, że z uwagi na awarię systemu ePUAP i brak możliwości wcześniejszego odbioru pisma zostało ono odebrane dopiero 17 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - w skrócie: "p.p.s.a." - od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Z kolei według art. 235a p.p.s.a. za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism pobiera się opłatę kancelaryjną. Natomiast w myśl z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Odrzuceniu podlegają również skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, od których pomimo wezwania nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 235a (§ 3a). Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący został zobowiązany do uiszczenia uzupełnienia wpisu sądowego od skargi oraz do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydruki skargi wraz z załącznikami, jednakże pomimo informacji o skutkach niewywiązania z ww. obowiązków w ustawowym terminie i związanym z tym rygorem odrzucenia skargi, skarżący nie uiściła wymaganego wpisu ani opłaty kancelaryjnej. Okoliczności te uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu. Skoro bowiem wezwania do uiszczenia wpisu i opłaty kancelaryjnej zostały doręczone skarżącemu za pomocą środków komunikacji elektronicznej 7 stycznia 2025 r., to ostatnim dniem ustawowego terminu do wykonania nałożonych obowiązków był dzień 14 stycznia 2025 r. Jednakże termin ten upłynął bezskutecznie. Chociaż skarżący powołał się na to, że z uwagi na awarię systemu ePUAP nie miał możliwości wcześniejszego odbioru pisma jednakże skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do wykonania wezwania Sądu. Zauważyć należy, że skarżący nie dołączył żadnego komunikatu Ministerstwa Cyfryzacji o braku działania systemu, czy też wadliwym działaniu systemu ePUAP, ani też nie powołał się na taki komunikat. Skarżący dopiero dnia 17 lutego 2025 r. uzupełnił wpis oraz uiścił opłatę kancelaryjną. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 220 § 3 i § 3a w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.