VII SA/Wa 3062/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Nina Beczek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze sprzeciwu M. S.A. z siedzibą w B. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 24 listopada 2025 r. nr 1397/OPO/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz M. S.A. z siedzibą w B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 2 kpa, decyzją z [...] listopada 2025 r. nr [...] , uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] – odmawiającą M[...] R[...] E[...] S.A. zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kortów tenisowych z zapleczem administracyjno-socjalnym, budynku zamieszkania zbiorowego o funkcji hotelu z garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. S[...] w Dzielnicy B[...] [...] W[...] – i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek M[...] R[...] E[...] S.A. z 26 czerwca 2024 r. Wobec nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego organ I instancji postanowieniem z 16 września 2024 r. zobowiązał inwestora do ich usunięcia w terminie 21 dni do daty doręczenia tego postanowienia, a mianowicie: 1. z uwagi na planowaną obsługę komunikacyjną inwestycji od strony nowo wybudowanej drogi 11 KD-D (ul. S[...] ) oraz brakiem istniejącego z niej zjazdu na teren nieruchomości objętej przedmiotowym wnioskiem należy przedłożyć decyzję na lokalizację zjazdu zgodnie z art. 29 ust. 1 i 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320); 2. przedłożyć uzgodnienie projektu zagospodarowania terenu dotyczące planowanej wycinki drzew w związku z przedmiotową inwestycją w Wydziale Ochrony Środowiska dla Dzielnicy B[...] . Z załączonej inwentaryzacji dendrologicznej wraz z gospodarką zadrzewienia dla planowanej inwestycji wynika, że planuje się usunięcie drzew, które nie kolidują z inwestycją; 3. wykazać zgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy M[...] i K[...] (uchwała Rady [...] . W[...] nr [...] ), tj. z: a) § 38 ust. 1 pkt a i b w związku z § 2 pkt 14 i 15 planu, w zakresie przeznaczenia terenu. Zgodnie z definicją "przeznaczenie podstawowe" w przypadku terenów usług sportu i rekreacji to minimum 60% powierzchni terenu pełniącego funkcję przeznaczenia podstawowego, tj. boisko, hale sportowe, korty tenisowe itp. wraz z zapleczem administracyjno-socjalnym. Zaprojektowanie 2 kortów tenisowych o łącznej powierzchni 521,22 m2 (6,48% pow. działki) oraz budynku administracyjno-socjalnego o pow. zab. ok 72 m2 (0,89% pow. działki) nie spełnia warunków wskazanych powyższej. Tym samym zaprojektowanie budynku zamieszkania zbiorowego o funkcji hotelu o powierzchni zabudowy ok. 1426,70 m2 (17,73 % pow. działki) nie spełnia warunku przeznaczenia dopuszczalnego. Pozostała analiza niezgodności oraz dysproporcji inwestycji o przeznaczeniu dopuszczalnym w stosunku do przeznaczenia podstawowego jest niemożliwa z uwagi na brak projektu budynku administracyjno-socjalnego. Ponadto w dokumentacji architektoniczno-budowlanej znajduje się tylko jeden rysunek nr A.1.06 "rzut budynku administracyjno-socjalnego", natomiast zestawienia tabelaryczne sugerują realizację tylko jednego z 2-ch budynków, tj. o przeznaczaniu hotelowym, b) § 38 pkt 2 w związku z § 5 pkt 2, 3a i 3b planu, w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, c) § 38 ust. 3 pkt b w związku z § 6 pkt 10 planu, w zakresie gospodarki wodnej i ochrony wód. W załączonej dokumentacji projektowej (część opisowa projekt zagospodarowania terenu) mowa jest o odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych do zbiornika retencyjnego. Zakres projektu zagospodarowania nie obejmuje budowy zbiornika retencyjnego, brak jest również części opisowej i graficznej dotyczącej tego urządzenia. Wyjaśnić zatem należy w jaki sposób będą zagospodarowane wody opadowe z terenu przedmiotowej inwestycji, uwzględniając warunku określone w planie miejscowym oraz warunkach technicznych MPWiK w [...] W[...] S.A. z [...] kwietnia 2024 r., d) § 38 pkt 8 w związku z § 12 pkt 1 planu, w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu z uwagi na lokalizację przedmiotowej inwestycji w terenie, który w całości zlokalizowany jest na obszarze narażonym na zalanie w przypadku przelania się wód przez koronę wału przeciwpowodziowego lub zniszczenia czy uszkodzenia wału przeciwpowodziowego lub piętrzących. 4. przedłożoną do zatwierdzenia dokumentację projektową doprowadzić do zgodności z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1670 ze zm.), tj: a) § 7 ust. 2 pkt 2b - na stronie tytułowej zamieszcza się kategorię obiektu budowlanego. W projekcie wskazano tylko kategorię dla budynku hotelowego, b) § 10 z uwagi na projektowane uzbrojenie terenu oraz drogę pożarową, projekt zagospodarowania terenu winien być podpisany przez osoby posiadające właściwe uprawnienia budowlane, c) § 14 pkt 4 - należy sporządzić zestawienie dla całości inwestycji z wyszczególnieniem każdego obiektu budowlanego odrębnie. Część graficzna projektu nie jest spójna z częścią opisową, d) § 15 ust. 2 pkt 1 - brak orientacji położenia działki w stosunku do sąsiednich terenów, e) § 15 ust. 2 pkt 3 - usytuowanie i obrys projektowanych obiektów budowalnych wraz z określeniem sposobu ich użytkowania, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, liczbę kondygnacji, charakterystyczne rzędne - w tym rzędne terenu istniejącego i projektowanego, wymiary oraz odległości od granicy działki lub terenu, wzajemne odległości obiektów budowalnych i urządzeń budowlanych w zakresie niezbędnym do sprawdzenia zgodności wymiarów i odległości z przepisami. Obrys garażu podziemnego jest niejednolity, nie można wskazać jego faktycznej lokalizacji, a zastosowana grafika została użyta również do wskazania przebiegu projektowanego przyłącza CO. Opisany w legendzie zbiornik retencyjny nie został naniesiony na pzt. Projekt nie posiada żadnych wymiarów i odległości oraz zawiera obiekty nie opisane w legendzie i nie wymienione w części opisowej, jak i elementy opisane w legendzie, a nie naniesione na mapę. Ponadto wyjaśnić czy miejsce do gromadzenia odpadów stałych oznaczone symbolem S będzie w formie terenu utwardzonego czy zgodnie z opisem wolnostojącym kontenerem. W przypadku kontenera należy uzupełnić dokumentację o stosowany opis i rysunki, f) § 15 ust. 2 pkt 11 w sposób jednoznaczny i czytelny określić układ sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowalnych w tym: wodociągowych, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określających sposób odprowadzania wód opadowych (zbiornik retencyjny, separatory do podczyszczania wód z parkingów i dróg wewnętrznych), g) § 20 ust. 1 pkt 1 wskazać kategorię wszystkich obiektów budowlanych będących przedmiotem zamierzenia budowlanego, h) § 20 ust. 1 pkt 2 podać zamierzony sposób użytkowania oraz program użytkowy wszystkich obiektów budowlanych (w tym obiektu oznaczonego w części graficznej pzt symbolem KL), i) § 20 ust. 4 podać charakterystyczne parametry dla wszystkich obiektów budowalnych objętych przedmiotowym postępowaniem, w szczególności: kubaturę, zestawienie powierzchni, wysokość, długość, szerokość, liczbę kondygnacji, - inne dane niż wskazane w lit. a-d (rozporządzenia) niezbędne do stwierdzenia zgodności usytuowania obiektów z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej; 5. dokumentację projektową uzupełnić o uzgodnienie z rzeczoznawcą ds. p.poż. oraz rzeczoznawcą ds. higieniczno-sanitarnych; 6. projekt zagospodarowania terenu uzgodnić z gestorem sieci ciepłowniczej, zlokalizowanej na terenie przedmiotowej inwestycji oraz gestorem sieci elektroenergetycznej z uwagi na planowaną lokalizację kontenerowej stacji transformatorowej; 7. załączone przekroje budynku uzupełnić o wskazanie poziomu wód gruntowych, zgodnie z wykonaną dokumentacją geotechniczną; 8. wykazać spełnienie warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: a) z § 19 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2, z uwagi na projektowane usługi; 9. doprowadzić przedmiotową dokumentację do zgodności z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1994) oraz rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2166). Należy określić planowane zaszeregowanie projektowanego budynku do odpowiedniego rodzaju kategorii oraz wykazać spełnienie obowiązkowych wymogów określonych w ww. przepisach. Rozkład pomieszczeń i wskazany sposób wydzielenia samodzielnych lokali usługowych nie kwalifikuje projektowanego budynku jako jednego obiektu hotelarskiego, a poszczególne lokale opisane jako usługowe nie spełniają warunków oddzielnych obiektów hotelarskich. Przedłożony projekt przedstawia budynek mieszkalny wielorodzinny, którego funkcja w tym usytuowaniu jest niezgodna z planem. W związku z powyższym należy określić planowane zaszeregowanie budynku hotelowego do odpowiedniego rodzaju i kategorii i wykazać spełnienie obowiązkowych wymogów określonych w ww. rozporządzeniu; 10. wszystkie korekty nanoszone w projekcie budowlanym potwierdzić bieżącą datą oraz podpisem osoby uprawnionej. Korekty należy nanieść trwałą techniką (bez stosowania wklejek). Należy przedłożyć zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego ważne na dzień poprawienia projektu budowlanego oraz oświadczeniem o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej uzupełnić o datę naniesionych korekt. W dniu [...] października 2024 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Postanowieniem z [...] października 2024 r. Prezydent [...] . W[...] zawiesił przedmiotowe postępowanie. Pełnomocnik inwestora w dniu [...] marca 2025 r. przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową wraz z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania. Prezydent [...] W[...] postanowieniem z [...]kwietnia 2025 r. podjął zawieszone postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Następnie decyzją z [...]kwietnia 2025 r. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji. Wojewoda podał, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że ponowna analiza dokumentacji złożonej do wniosku o pozwolenie na budowę, w tym poprawionego projektu budowlanego i uzupełnień oraz wyjaśnień dokonanych [...] marca 2025 r., będących odpowiedzią na postanowienie Prezydenta [...]. W[...] z [...] września 2024 r. nakładające obowiązek usunięcia wskazanych niezgodności z prawem wykazała, że przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja jest niekompletna. Organ I instancji po pierwsze wskazał, że inwestor nie spełnia zapisów zawartych w punkcie 3d ww. postanowienia, dotyczących szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, z uwagi na lokalizację przedmiotowej instytucji w terenie, który w całości zlokalizowany jest na obszarze narażonym na zalanie w przypadku przelania się wód przez koronę wału przeciwpowodziowego lub zniszczenia czy uszkodzenia wału przeciwpowodziowego. Nie wskazał żadnych warunków zapobiegających możliwości zalania terenu inwestycji, a stwierdził jedynie, że projekt spełnia wymagania przepisów prawa budowlanego, prawa wodnego i rozporządzeń w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i innych. Odnosząc się do powyższego, Wojewoda Mazowiecki zauważył, że zgodnie z obwiązującym na terenie przedmiotowej inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy M[...] i K[...] , zatwierdzonym uchwałą Rady [...] W[...] nr [...] , § 38 pkt 8 określa szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, zgodnie z § 12 pkt 1. Wskazany przepis § 12 ustala następujące szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu: 1) cały obszar objęty planem znajduje się w zasięgu obszaru obejmującego tereny narażone na zalanie w przypadku przelania się wód przez koronę wału przeciwpowodziowego lub zniszczenia, czy uszkodzenia wału przeciwpowodziowego lub budowli piętrzących, w rozumieniu przepisów odrębnych; przy zagospodarowywaniu wszystkich terenów należy uwzględniać przepisy odrębne z zakresu prawa wodnego. W tym miejscu Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa w pierwszej kolejności obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego i polegać powinno na dokładnej analizie zapisów obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. Wojewoda zwrócił uwagę, że § 12 pkt 1 mpzp jest ustaleniem ogólnym, który odwołuje się do przepisów z zakresu prawa wodnego. Naruszenie ww. przepisu przez inwestycję mogłoby mieć miejsce tylko wtedy, gdy inwestycja naruszałaby konkretny zapis przepisów prawa wodnego w zakresie, którego zgodność powinna być oceniania na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Wojewody, organ I instancji nie wskazał ani w postanowieniu z [...] września 2024 r., ani w decyzji odmownej, jakie rozwiązania inwestycji nie spełniają ww. postanowienia mpzp. Organ nie wskazał również, aby inwestycja nie spełniała któregokolwiek z przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1087 ze zm.). W ocenie Wojewody, jeżeli zdaniem organu I instancji twierdzenie projektanta zawarte na str. 56-57 projektu budowalnego (część opisowa projektu zagospodarowania terenu, gdzie wskazano, że "projektowana zabudowa na wskazanym terenie zaprojektowana jest z zachowaniem przepisów prawa budowlanego, prawa wodnego, rozporządzenia Ministra Infrastruktury dot. warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzania MSWiA w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i innych") jest niewystarczające do stwierdzenia zgodności z zapisami § 12 pkt 1 mpzp, to powinien wezwać inwestora do spełnienia wymogów ochrony przeciwpowodziowej wynikających z planu miejscowego i Prawa wodnego, poprzez wskazanie konkretnych przepisów jakie inwestor powinien spełniać, oraz wskazania jakie zabezpieczenia przeciwpowodziowe inwestor zaprojektował wymagane wobec inwestycji położonej na obszarze narażonym na zalanie. Dla prawidłowej decyzji konieczne jest uzasadnienie i wskazanie, jakie konkretnie przepisy i wymogi nie zostały spełnione, czego zdaniem Wojewody zabrakło w przedmiotowym postępowaniu. Kolejnym powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę był brak doprowadzenia dokumentacji projektowej do zgodności z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.) dotyczący braku orientacji położenia działki w stosunku do sąsiednich terenów na rysunku projektu zagospodarowania terenu - znak północny określa usytuowanie ze względu na kierunki świata, a nie przestawia położenia działki wobec terenów sąsiednich - pkt 4d. Odnośnie tego Wojewoda zauważył, że rzeczywiście projekt zagospodarowania terenu nie zawiera orientacji położenia działki w stosunku do sąsiednich terenów na rysunku projektu zagospodarowania terenu, czego wymaga § 15 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Na mapie projektu zagospodarowania terenu znak północny oznacza orientację geograficzną - wskazuje kierunki świata (północ, południe, wschód, zachód). Natomiast orientacja położenia działki w stosunku do sąsiednich terenów dotyczy bezpośredniego usytuowania działki względem działek sąsiednich, pokazuje układ przestrzenny i granice działki względem innych działek czy obiektów terenu, bez odniesienia do stron świata. Zdaniem Wojewody M[...] , w ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent [...] W[...] powinien ponownie wezwać inwestora do uzupełnienia powyższej nieprawidłowości, co inwestor jest w stanie uzupełnić i poprawić mając na uwadze treść odwołania. Dalej Wojewoda wskazał, że w decyzji odmownej organ I instancji wskazał, na brak jednoczesnego wskazania liczby lokali mieszkalnych i niemieszkalnych, jak również nieprawidłowe klasyfikowanie jednostek mieszkalnych w obiektach zamieszkania zbiorowego jako samodzielnych lokali (233 pokoje hotelowe w projekcie), co w ocenie Prezydenta stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego i skutkuje uznaniem dokumentacji projektowej za niekompletną. Wskazanie w treści projektu architektoniczno-budowlanego liczby lokali planowanych do wydzielenia w projektowanym budynku stanowi obligatoryjny element dokumentacji projektowej. Prawidłowe ujęcie tej informacji w projekcie budowlanym stanowi kluczowy element oceny zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z obowiązującymi przepisami. W budynkach hotelarskich projektuje się jednostki mieszkalne, do których zalicza się pokoje lub apartamenty. Jednostki te nie stanowią samodzielnych lokali w rozumieniu przepisów prawa. Zgodnie z powyższym liczba zaprojektowanych w danym budynku jednostek mieszkalnych nie powinna być więc wskazywana jako liczba lokali zaprojektowanych w budynku - punkt 4h i 4i. Organ I instancji wskazał ponadto, że nie doprowadzono przedmiotowej inwestycji do zgodności z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1994) oraz rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2166). W tym miejscu Wojewoda podniósł, że kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie sprawdzania projektu architektoniczno-budowlanego określa art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego przepis ten przewiduje m.in. obowiązek sprawdzenia przez organ zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przepis ten nie wymienia projektu architektoniczno-budowlanego. Natomiast art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, pozwalający organowi administracji architektoniczno-budowlanej badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5, został uchylony z dniem 11 lipca 2003 r. Tym samym, w aktualnym stanie prawnym, organ administracji architektoniczno-budowlanej w ramach wydawania pozwoleń na budowę nie ma kompetencji do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami np. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1944) ani z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie. W związku z powyższym, podstawą do wydania postanowienia z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w sprawie usunięcia nieprawidłowości może być przykładowo niezgodność projektu architektoniczno-budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale nie może być taką podstawą niezgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych. Możliwość wydania postanowienia z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane dotyczy bowiem nieprawidłowości objętych zakresem ustępu 1, a art. 35 ust. 1 nie przewiduje badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych. Podsumowując Wojewoda podniósł, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w ramach badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ma kompetencję do weryfikacji prawidłowości określenia przez projektanta funkcji obiektu, natomiast nie ma kompetencji do badania czy obiekt o funkcji hotelowej spełnia wymagania określone w ww. aktach prawnych, ponieważ te są badane w odrębnych postępowaniach tam uregulowanych. Dalej Wojewoda podał, że Prezydent [...] W[...] wskazał, że zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, lokal mieszkalny to zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Natomiast pomieszczenie mieszkalne to pokój w lokalu mieszkalnym (mieszkaniu), a także sypialnia lub pomieszczenie do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego (§ 3 pkt 10). Budynek zamieszkania zbiorowego został zdefiniowany jako budynek przeznaczony między innymi do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko (§ 3 pkt 5). Dla kwalifikacji budynku jako budynku mieszkalnego nie ma znaczenia kwestia czy użytkownicy poszczególnych lokali są najemcami, czy też właścicielami tych lokali. A zatem projektowany budynek, w którym wydzielono lokale posiadające wszelkie cechy lokali mieszkalnych (przedłożone rzuty poszczególnych kondygnacji w części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego mieszkania), przeznaczone na stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego, jest budynkiem mieszkalnym, niezależnie od tego, czy inwestor zamierza te lokale sprzedać, czy przeznaczyć na przedmiot najmu. Jeżeli teren objęty zainwestowaniem jest przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi komercyjne, budowa budynku mieszkalnego na tym terenie jest niezgodna z planem. Teren inwestycji obejmuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy M[...] i K[...] - oznaczenie na rysunku planu numerem [...] i symbolem [..] o przeznaczeniu w zakresie podstawowym usług sportu i rekreacji, boisk wielofunkcyjnych, hal sportowych, kortów tenisowych itp. wraz z zapleczem administracyjno-socjalnym. Inaczej rzecz ujmując budynek zamieszkania zbiorowego obejmować może lokale odpowiadające definicji legalnej mieszkania, o ile są one wykorzystywane do okresowego pobytu ludzi, na zasadach analogicznych jak pobyty w hotelach i innych instytucjach przykładowo wskazanych w § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do powyższego argumentu zdaniem Wojewody M[...] projektowe wyodrębnienie w planowanym budynku lokali odpowiadających konstrukcyjnie cechom lokalu mieszkalnego nie uzasadnia twierdzenia, że są to prawnie wyodrębnione lokale mieszkalne. Zauważyć trzeba, że niezbędnym warunkiem do prawnego wyodrębnienia lokalu mieszkalnego jest uzyskanie w pierwszej kolejności zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, o którym stanowi art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048). Weryfikacja przez organ aspektu samodzielności lokalu następuje nie tylko przez pryzmat cech konstrukcyjnych i funkcjonalnych wskazanych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, tj. wydzielenia trwałymi ścianami w obrębie budynku izby lub zespołu izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych, ale również w kontekście zgodności m.in. z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o czym wprost stanowi art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali. Wojewoda zwrócił uwagę, że przedmiotowa działka inwestycyjna nr [...] z obrębu [...] przy ul. S[...] w Dzielnicy B[...] [...] W[...] , położona jest w mpzp na terenie oznaczonym symbolem [...] - teren usług sportu i rekreacji. Zgodnie z § 38 pkt 1 dla powyższego terenu ustalono przeznaczenie terenu: a) podstawowe: usługi sportu i rekreacji takie jak boiska wielofunkcyjne, hale sportowe, korty tenisowe itp. wraz z zapleczem administracyjno-socjalnym, b) dopuszczalne: usługi nieuciążliwe z zakresu gastronomii, kultury i hotelarstwa, c) dopuszcza się realizację infrastruktury technicznej oraz infrastruktury towarzyszącej funkcji podstawowej, zwłaszcza: skwerów, miejsc wypoczynku, placów zabaw, niekubaturowych urządzeń sportowo-rekreacyjnych, miejsc postojowych, dojść i dojazdów oraz małej architektury, mebli ulicznych i sezonowych ogródków kawiarnianych. Skoro § 38 pkt 1 mpzp nie dopuszcza na terenie [...] zabudowy mieszkaniowej, to nie sposób przyjąć, że inwestor mógłby otrzymać zaświadczenia o samodzielności lokalu nawet jeśli projektowo wyodrębnione w budynku hotelowym lokale odpowiadają takim samym wymogom technicznym, co mieszkanie w rozumieniu § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nawet gdyby przyjąć, że pomimo braku podstaw do prawnego wyodrębnienia projektowane w budynku lokale mogłyby być w przyszłości wykorzystywane wbrew definicji budynku zamieszkania zbiorowego (§ 3 pkt 5 warunków technicznych), tj. do stałego, a nie okresowego pobytu ludzi to i tak tego rodzaju supozycja ma charakter wyłącznie hipotetyczny (przyszły i niepewny) i nie może podlegać weryfikacji w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Okoliczność ta mogłaby potencjalnie wystąpić dopiero po rozpoczęciu użytkowania budynku i wówczas kwestia nielegalnej zmiany sposobu użytkowania budynku i związanych z tym konsekwencji należałyby zgodnie z art. 71a ustawy Prawo budowalne do oceny organów nadzoru budowlanego. Co więcej, zmiany sposobu użytkowania budynku nie mógłby przeprowadzić z własnej inicjatywy sam inwestor, gdyż byłaby ona niezgodna z § 38 pkt 1 lit. b mpzp, co w świetle art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego uniemożliwiałoby wydanie niezbędnego do tego celu zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na względzie powyższe Wojewoda stwierdził, że budynek zamieszkania zbiorowego jakim jest projektowany hotel może obejmować lokale odpowiadające konstrukcyjnie definicji legalnej mieszkania, jednakże pod warunkiem, że są one wykorzystywane w tym wypadku do okresowego pobytu ludzi. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do kuriozalnego wniosku, że infrastruktura hotelowa w większości wypadków nie może powstać, gdyż budynek hotelu, w którym projektuje się lokale odpowiadające wymogom technicznym mieszkania w rozumieniu § 3 pkt 9 warunków technicznych każdorazowo należałoby traktować jako zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Z kolei posłużenie się w dokumentacji projektowej zwrotem "lokal mieszkalny" nie powoduje, że jednostka mieszkalna automatycznie przyjmie status wyodrębnionego lokalu mieszkalnego w myśl art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Na marginesie Wojewoda zwrócił uwagę, że organ I instancji wymiennie używa terminów "mieszkanie" i "lokal mieszkalny", co nie jest zgodne z nomenklaturą przyjętą w warunkach technicznych. Rozróżnienie terminologiczne podyktowane jest tym, że cechą samodzielnego lokalu mieszkalnego jest to, że stanowi on odrębny przedmiot własności podczas, gdy w świetle definicji mieszkania kwestia ta jest bez znaczenia. Mając na uwadze powyższe rozważania, zdaniem organu odwoławczego Prezydent m.st. Warszawy powinien ponownie przeanalizować projekt budowlany pod kątem zgodności inwestycji wyłącznie z przeznaczeniem terenu obowiązującym w mpzp, terenu oznaczonego symbolem [..]. Niezrozumiałym dla organu odwoławczego jest również fakt, że Prezydent [...] . W[...] jako organ odpowiadający za sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy M[...] i K[...] , zatwierdzonego następnie uchwałą Rady [...] W[...] nr [...] podważa przyjęte przez siebie ustalenia dotyczące możliwości realizacji na terenie [...]budynku zamieszkania zbiorowego o funkcji hotelu, gdzie w przepisach mpzp wprost wskazano, że dopuszcza się usługi nieuciążliwe z zakresu gastronomii, kultury i hotelarstwa. Wojewoda wskazał, że w art. 36 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o sługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych, wyjaśniono co należy rozumieć pod pojęciem obiektu hotelowego jakim jest hotel; jest to obiekt posiadający co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczący szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów. Wątpliwość organu I instancji wzbudza okoliczność, że w projektowanym budynku znajdować się ma 223 pokoi hotelowych. W tym wypadku wątpliwość wzbudza fakt zaprojektowania budynku, w których zaprojektowano lokale (pokoje i apartamenty) jedno-, dwu- lub trzypokojowe (z przedpokojem, łazienką i aneksem kuchennym). Wyjaśnił zatem, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych, usługi hotelarskie to - krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych. W efekcie sam ustawodawca jednoznacznie wskazał, że jednostki mieszkalne mogą być wykorzystywane do świadczenia usług hotelarskich. Na marginesie dodał, że w stosunku do zarzutu organu I instancji o niezgodności inwestycji z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie, to wymaga podkreślenia, że organ I instancji nie sprecyzował w decyzji odmownej w żaden sposób jakie przepisy przywołanych aktów normatywnych zostały naruszone i na czym konkretnie polegają uchybienia inwestora. Niemniej jednak w postanowieniu z 16 września 2024 r. w pkt 9 Prezydent nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych oraz rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie, wskazując że należy określić planowane zaszeregowanie projektowanego budynku do odpowiedniego rodzaju kategorii oraz wykazać spełnienie obowiązkowych wymogów określonych w ww. przepisach. Odnosząc się do powyższego Wojewoda podzielił stanowisko inwestora zawarte w odwołaniu od decyzji Prezydenta [...] . W[...] , że żaden przepis prawa budowalnego nie wskazuje, aby w przypadku zaprojektowania budynku zamieszkania zbiorowego o funkcji hotelu koniecznym było wskazanie w projekcie budowalnym takiej inwestycji planowanego zaszeregowania projektowanego budynku do odpowiedniego rodzaju i kategorii oraz wykazania spełnienia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie. Szczegółowe informacje w ww. zakresie nie są ujmowane w dokumentacji projektowej sporządzanej na etapie uzyskiwania decyzji o pozwoleniu na budowę, tylko na dalszych etapach realizacji inwestycji o takiej funkcji m.in. na etapie uzyskiwania odrębnej decyzji o nadaniu kategorii obiektowi hotelowemu. Wojewoda zauważył, że zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników, przedsiębiorca jest obowiązany uzyskać zaszeregowanie tego obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii dopiero przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ww. ustawy. Oznacza to, że na etapie pozwolenia na budowę nie jest wymagane uzyskanie odpowiedniej kategorii hotelowej. Otrzymanie odpowiedniego zaszeregowania jest niezbędnym warunkiem możliwości świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim. Z przepisu tego nie wynika jednak, że przedsiębiorca taki w ogóle nie może świadczyć usług hotelarskich, jedynie, że nie może ich świadczyć w obiekcie hotelarskim. Oznacza to, że do świadczenia usług hotelarskich nie może używać nazw rodzajów i oznaczeń kategorii obiektów hotelarskich (art. 43 ustawy). Na koniec Wojewoda przypomniał ponownie organowi I instancji, że sprawdzając dokumentację załączoną do wniosku, związany jest on wyłącznie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zatem Wojewoda za bezpodstawne uznał m.in. wezwanie przez organ postanowieniem z 16 września 2024 r. do przedłożenia uzgodnienia projektu zagospodarowania terenu dotyczące planowanej wycinki drzew w związku z przedmiotową inwestycją w Wydziale Ochrony Środowiska dla Dzielnicy B[...] . Podsumowując, w ocenie Wojewody M[...] , decyzja Prezydenta [...] W[...] została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ pierwszej instancji nie dokonał wyczerpujących sprawdzeń przedłożonej dokumentacji zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Rozpatrując sprawę ponownie, Wojewoda wskazał, że Prezydent m.st. Warszawy powinien uwzględnić wskazania niniejszej decyzji oraz ponownie dokonać sprawdzeń wymienionych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Następnie powinien zobowiązać inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości dostrzeżonych w sprawdzeń. Każdy z obowiązków nałożonych na inwestora powinien być poparty podstawą prawną, tj. wskazaniem naruszonego przepisu. Następnie organ I instancji powinien ocenić, czy wskazane nieprawidłowości zostały usunięte i wydać decyzję o odmowie lub udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Sprzeciw od decyzji Wojewody M[...] wniosła M[...] R[...] E[...] S.A. z siedzibą w B[...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym. Sprzeciwiająca się zarzuciła błędne zastosowanie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie decyzji Prezydenta i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki do jego zastosowania oraz art. 136 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, co uniemożliwiło inwestorowi wyjaśnienie kwestii mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty, obszernie rozwinięte w uzasadnieniu sprzeciwu, sprzeciwiająca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu sprzeciwiająca się podniosła m.in., że Wojewoda nie wskazał przepisów postępowania, które zostały naruszone w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta, które uzasadniałyby przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, jak również nie wskazał zakresu sprawy, który wymagałby dodatkowego wyjaśnienia przez organ I instancji (Wojewoda nie wskazał, aby w określonym zakresie organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego) przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. W istocie Wojewoda jedynie wskazał na konieczność ponownego przeanalizowania sprawy (pomimo tego, że z decyzji Prezydenta [...]. W[...] jednoznacznie wynika, że organ I instancji przeanalizował całość sprawy), nie wskazując przy tym żadnych konkretnych wytycznych czy też nie wskazał, że materiał dowodowy w sprawie wymaga uzupełnienia. Sprzeciwiająca się podniosła, że Wojewoda przeanalizował całą przedmiotową sprawę, w wyniku czego uznał, że ustalenia organu I instancji wyrażone w decyzji Prezydenta są błędne. Wojewoda nie wskazał, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie było niewystarczające, skupił się on w istocie jedynie na tym, że część kwestii powinna być ponownie przeanalizowana, pomimo tego, że w tym zakresie organ I Instancji niewątpliwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające i wyniki tego postępowania przedstawił w decyzji. Odmienna ocena sprawy, w tym w szczególności odmienna subsumcja poszczególnych przepisów dokonana przez Wojewodę, nie mogła zatem stanowić podstawy do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 kpa. Organ I instancji przeanalizował bowiem, zdaniem sprzeciwiającej się, całość akt sprawy i uznał, że inwestycja nie spełnia poszczególnych wymagań określonych w przepisach prawa. Wojewoda natomiast nie wskazał, aby organ I instancji musiał w jakimkolwiek zakresie uzupełnić materiał dowodowy sprawy, jak również nie wskazał, że w jakimś zakresie inwestycja nie spełnia wymagań poszczególnych przepisów prawa, wręcz przeciwnie Wojewoda wskazał, że argumenty przedstawione przez organ I instancji uzasadniające odmowę udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji nie znajdują poparcia w przepisach prawa. Naruszenie wskazane przez Wojewodę stanowi naruszenie, które organ II instancji mógł usunąć na podstawie art. 136 § 1 kpa, przeprowadzając z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów. Przy zastosowaniu art. 136 § 1 kpa nie pozostałyby w sprawie żadne kwestie wymagające wyjaśnienia, a tym bardziej takie, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w rozumieniu art. 138 § 2 kpa. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda M[...] wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw jest zasadny, albowiem Wojewoda M[...] , wydając w sprawie zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 kpa oraz art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a w konsekwencji art. 138 § 2 kpa. W ocenie Sądu, Wojewoda M[...] , uchylając decyzję organu I instancji, bezpodstawnie uchyliło się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Wskazać należy, że model administracyjnego postępowania odwoławczego jest modelem merytorycznym, a nie kasacyjnym. Celem wniesienia odwołania nie jest zatem jedynie kontrola prawidłowości (zgodności z prawem i zasadności) zakwestionowanej decyzji, lecz powtórne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy (por. np. Z. Kmieciak, Odwołania w postępowaniu administracyjnym, LEX 2011, rozdział II.5.2.). Podobnie w orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy jest wyposażony przede wszystkim w kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tylko w ograniczonym zakresie ma on kompetencje kasacyjne. Tym samym organ odwoławczy co do zasady w ramach postępowania rozpoznawczego jest zobowiązany poddać decyzję organu pierwszej instancji kompleksowej analizie i dokonać merytorycznej oraz prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji, a wyniki tej oceny winny zostać zawarte w uzasadnieniu decyzji odpowiadającej wymaganiom art. 107 § 3 kpa. Przewidziana w art. 138 § 2 kpa kompetencja do wydania decyzji kasatoryjnej stanowi zatem wyjątek od zasady orzekania przez organ odwoławczy co do istoty i musi być stosowana w sposób ścisły (exceptiones non sunt extendendae). Istotne jest również, że z zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 kpa wynika, że w dwóch instancjach ma być rozpoznana dana sprawa administracyjna. Zasady tej nie można natomiast interpretować w ten sposób, że każdy dowód w sprawie musi być przeprowadzony i oceniony zarówno przez organ I, jak i II instancji. Konkluzja taka nie tylko, że byłaby sprzeczna z zasadą szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 kpa, ale i byłaby nie do pogodzenia z art. 136 § 1 kpa. A zatem działanie organu odwoławczego nie ma charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Organ odwoławczy ma zatem obowiązek skontrolowania sprawy w jej całokształcie i wydania orzeczenia według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania swojej decyzji. Organ II instancji ma przeprowadzić powtórne postępowanie merytoryczne i po raz drugi ocenić dowody, co jednak nie oznacza, że organ odwoławczy decyzję merytoryczną może wydać tylko na podstawie tych dowodów, które oceniał już organ pierwszej instancji. Wszak organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie uzupełniające o dowody i materiały niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, co wynika wprost z przepisu art. 136 § 1 i 2 kpa. Organ działający w trybie odwoławczym (ponownego rozpoznania sprawy) nie dokonuje kontroli legalności decyzji wydanej w pierwszej instancji, jego obowiązkiem jest ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem nie tylko ustalonych już okoliczności faktycznych i prawnych, ale także tych, które zaistniały na etapie jego procedowania. Organ odwoławczy nie może poprzestać na zdarzeniach czy wnioskach, które pojawiły się w toku postępowania przed pierwszą instancją, jego obowiązkiem jest ocena także tych zdarzeń, dowodów, faktów i norm prawa, które wystąpiły (pojawiły się) na etapie postępowania odwoławczego i mają wpływ na wynik sprawy. A zatem, skoro Wojewoda M[...] dostrzegł, że "rzeczywiście projekt zagospodarowania terenu nie zawiera orientacji położenia działki w stosunku do sąsiednich terenów na rysunku projektu zagospodarowania terenu, czego wymaga § 15 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego", to powinien był, w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 kpa, wezwać inwestora do uzupełnienia powyższej nieprawidłowości, uchylenie zaś z tego względu decyzji organu I instancji jest wadliwe. Wojewoda M[...] w postępowaniu odwoławczym ma obowiązek przeprowadzić powtórne postępowanie merytoryczne w jego całokształcie i po raz drugi ocenić dowody, ewentualnie uzupełniając je w trybie art. 136 kpa, w tym zobowiązany jest do analizy projektu budowlanego pod kątem zgodności inwestycji z przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem [...] obowiązującym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jak również dokonać wyczerpujących sprawdzeń przedłożonej dokumentacji inwestycji, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wojewoda nakazując przeprowadzenie tych czynności, opisanych szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opisanej na wstępie niniejszego uzasadnienia, organowi pierwszej instancji, naruszył art. 136 § 1 kpa. Rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa, mając na względzie przedstawione wyżej uwagi wiążące organ na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przedstawionych względów sprzeciw okazał się zasadny, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151a § 1 w zw. z art. 64d § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które obejmują kwotę uiszczonego wpisu sądowego od sprzeciwu w kwocie 100 zł i wysokość kosztów zastępstwa prawnego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, ustalonych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) w kwocie 480 zł oraz kwotę 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa.