VII SA/Wa 307/10

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2010 r. po rozpoznaniu wniosku W. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. przyznać W. N. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W dniu 26 lipca 2010 r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy W. N., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego oraz adwokata. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną. Podał, że wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 2.650,00 złotych miesięcznie. Kwotę tą wnioskodawca uzyskuje z tytułu emerytury. Wnioskodawca zakreślił w formularzu, że posiada mieszkanie o pow. ok. 40 m ². Skarżący podał, że miesięczne ponosi następujące wydatki: opłatę za energię w wysokości 177,00 złotych, opłatę za gaz w wysokości 80,00 złotych, opłatę za wodę w wysokości 50,00 złotych, opłatę za telefon w wysokości 42,00 złotych, podatek w wysokości 35,00 złotych, opał ok. 200,00 złotych, wywóz śmieci w wysokości 18,00 złotych, wywóz nieczystości płynnych 30,00 złotych , lekarstwa ok. 120,00 złotych, pampersy 120,00 złotych, rehabilitant –masażysta 400,00 złotych, wynajem łóżka rehabilitacyjnego 85,00 złotych. Wnioskodawca wyjaśnił, że pozostałą część emerytury pochłaniają wydatki na odzież, żywność, środki czystości polisę i inne. Biorąc pod uwagę wysokość wykazanych dochodów z których utrzymuje się wnioskodawca wraz z małżonką oraz ponoszone przez nich wydatki uznano, że nie jest on w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i małżonki. Z tego względu przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Ze względu na fakt, iż strona skarżąca w formularzu wniosła o ustanowienie radcy prawnego i adwokata z urzędu dokonano wyboru i przyznano wnioskodawcy radcę prawnego. Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca nie może ponosić kosztów postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, że uiścił on wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 100,00 złotych oraz opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia wyroku w wysokości 100,00 złotych. Powyższe wskazuje, że wnioskodawca jest w stanie zgromadzić z uzyskiwanych dochodów środki na ponoszenie ewentualnie pozostałych kosztów sądowych w sprawie, które nie będą wyższe niż te dotychczas poniesione. Uznano, że poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie w całości przez wnioskodawcę nie spowoduje utraty płynności finansowej i nie przyczyni się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.