VII SA/Wa 307/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala VII SA/Wa 307/13 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce "[...]" pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami biurowymi, garażem podziemnym i częściowo nadziemnym (XIII i XVI kategoria obiektu) na działkach nr ew. [...],[...],[...], z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach: W dniu 18 lipca 2007 r. inwestor złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie nieruchomości przy ul. [...] i [...] w [...]. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, na terenie nieruchomości przy ul. [...] i [...] w [...] (nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...]). W wyniku złożenia odwołania przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...] " Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. Prezydenta [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami biurowymi, garażem podziemnym i częściowo nadziemnym na działkach nr ew. [...],[...],[...] przy ul. [...] i [...] w [...]. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]", Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Prezydent [...] po raz kolejny, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami biurowymi, garażem podziemnym i częściowo nadziemnym na działkach nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że po dokonaniu przez inwestora poprawek w dokumentacji projektowej obecnie spełnia ona wymogi przepisów z daty złożenia wniosku. Projekt zawiera uzgodnienia z rzeczoznawcami ds. BHP, sanitarno-higienicznych, p.poż., informację BIOZ, oświadczenia projektantów i sprawdzających zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, warunki przyłączenia energii elektrycznej, gazu, wody i odprowadzenia ścieków, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opinię ZUDP, opinię komunikacyjną, opinię Inżyniera Ruchu, uzgodnienie [...] Konserwatora Zabytków , analizę zacieniania i przesłaniania z czerwca 2007 r., opinię geotechniczną z marca 2007 r. W ocenie organu, projektowany budynek składający się z 6 kondygnacji naziemnych jest zgodny z obowiązującym na tym obszarze planem miejscowym. W załączonej do projektu opinii geotechnicznej określono poziom wody gruntowej. Ponieważ projektowany poziom posadowienia budynku przewidziano na głębokości 4,0 m od poziomu istniejącego terenu, to nie wystąpi potrzeba osuszania wykopu poprzez wypompowanie wody z jego niecki, bądź stosowanie igłofiltrów, których celem byłoby obniżenie poziomu wód gruntowych w okolicy, mogące zasięgiem leja depresyjnego zagrozić istniejącym budowlom sąsiednim. Tym samym organ uznał, że wobec braku konieczności osuszania wykopu i nienaruszania stosunków gruntowo-wodnych, pozwolenie wodno-prawne nie było wymagane. Dalej wskazał, że na etapie projektu budowlanego nie ma konieczności opracowania projektu obudowy wykopu. Dokumentacja taka jest opracowywana na etapie organizacji robót budowlanych przed rozpoczęciem budowy. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" złożyła odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie weryfikacji projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części rejonu urbanistycznego [...] (uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), tj. § 23 ww. planu w związku z § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) i dopuszczenie do realizacji budynku o zbyt dużej ilości kondygnacji; 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 2 i 5 ww. rozporządzenia poprzez zatwierdzenie projektu przewidującego umiejscowienia obiektu w odległości mniejszej niż 1,5 metra od działki sąsiedniej; 3) art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 34 ust. 6 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego oraz w związku z § 11 ust. 1 pkt 10 lit. e rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1113 ze zm.) i w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 839), poprzez zatwierdzenie projektu bez opisu leja depresji, który powstanie w trakcie prac związanych z osuszaniem wykopu, oraz brak dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dotyczącej tego zagadnienia; 4) art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z art. 122 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo nieuzyskania przez inwestora pozwolenia wodno-prawnego na zmianę warunków przepływu wód gruntowych oraz na odwodnienie wykopu pod budynek; 5) art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3.07.2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu nie przewidującego zabezpieczenia ścian wykopu, co ma decydujące znaczenie dla oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie. Odwołująca wniosła o odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego przedstawionego przez inwestora - spółkę Osiedle [...] z/s w [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. Prezydenta [...]. Organ wskazał, że zarzuty Spółdzielni są nieuzasadnione, a organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów art. 32 ust. 4., art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W wyniku wniesienia skargi przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...] " na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. VII SA/Wa 69/12, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Sąd wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 23 ust. 2 stanowi o ustaleniu obowiązującej nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 5m od linii rozgraniczającej układ uliczny, jeśli rysunek planu nie stanowi inaczej. Mimo, że badanie tej okoliczności było ustawowym obowiązkiem organu, a okoliczność ta była podnoszona przez uczestnika postępowania, w zaskarżonej decyzji organ nie zbadał zgodności inwestycji z prawem miejscowym w tym zakresie. W ocenie Sądu, usytuowanie linii rozgraniczającej i elementów architektonicznych inwestycji zdaje się wskazywać, że ww. wymogu planu nie zachowano. Kolejną kwestią, którą Sąd uznał za nie wyjaśnioną, było usytuowanie obiektu w związku z wymogiem zachowania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.). Sąd wskazał, że ściana oporowa garażu jest usytuowana w odległości 0, 3 m od granicy z działką sąsiednią i w części, w której jest ulokowana pod ziemią, stanowi element podziemnej konstrukcji budynku, do którego wymogi ww. §12 nie mają zastosowania. Jednak ściana oporowa wystaje ponad powierzchnię gruntu. Wystający ponad powierzchnię fragment ściany oporowej, usytuowany w odległości 0,3 m od granicy działki zgodnie z deklaracjami inwestora stanowi fragment przyszłej podmurówki pod ogrodzenie działki. Sąd wskazał, że ogrodzenie nie jest przewidziane w projekcie i w decyzji pozwolenia na budowę, zatem to jak w przyszłości inwestor planuje wykorzystanie wystającego fragmentu ściany oporowej nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności jej usytuowania, w odniesieniu do granicy z działką sąsiednią. Jednocześnie Sąd stwierdził, że inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości obiektu i ilości kondygnacji. Z informacji uzyskanych w toku rozprawy sądowej wynikało, że inwestycja była realizowana w oparciu o decyzję ostateczną, w szczególności zakończone zostały roboty związane z wykopem. Sąd wskazał jednak, że ocenia decyzję pozwolenia na budowę, a ta odnosiła się do projektu. Sąd zauważył, że w projekcie architektonicznym, określono występowanie wód gruntowych na poziomie: -6,75m, ale usytuowanie szybu dźwigu przewidziano na poziomie -7,45m. Tym samym zdaniem Sądu, organ nie zbadał w sposób wyczerpujący okoliczności decydujących o konieczności ustalenia opisu leja depresyjnego. Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], zapadłej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2012 r., stwierdził, iż wobec faktu, że Sąd zakwestionował fragment zabudowy podziemnej wykraczający poza linię rozgraniczającą ul. [...] oraz wykorzystanie fragmentu ściany garażu podziemnego jako podmurówki ogrodzenia, autor projektu dokonał korekty przedłożonego projektu na rysunkach nr 1/A – plan zagospodarowania , rys. 2/A, rys. 3/A, rys.10/A, rys.11/A, rys.13/A . W wyniku dokonanych zmian inwestor zrezygnował z wykonania fragmentu garażu podziemnego, wykraczającego poza linię zabudowy. Organ stwierdził, że obecnie żaden z elementów architektonicznych inwestycji nie wykracza poza linię rozgraniczającą, określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Poza tym inwestor zrezygnował z wysunięcia ponad poziom terenu fragmentu ściany garażu, która miała pierwotnie pełnić rolę podmurówki ogrodzenia. W obecnym projekcie żaden fragment ściany zewnętrznej garażu podziemnego nie wystaje ponad poziom terenu. Zgodnie zaś z § 12 ust. 7 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie ustala się odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu. Następnie organ, odnosząc się do zarzutu braku opisu leja depresji, który zdaniem skarżącej miał powstać w trakcie prac związanych z osuszaniem wykopu, wskazał na opinię geotechniczną mgr inż. R. K. i inż. W. T. wykonaną w 2007 r. Stosownie do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r., warunki na budowie zaliczają się do II kategorii geotechnicznej przy prostych warunkach gruntowych. Zdaniem organu projektowana dokumentacja geotechniczna spełnia wymogi technologii zastosowanej przy fundamentowaniu przedmiotowego budynku. Występujące w podłożu działki średniozagęszczone piaski, nie budzą zastrzeżeń jako bezpośrednie podłoże fundamentów projektowanego budynku. Dalej organ wskazał, że rzędna terenu działki wynosi średnio 7,0 m nad "0" [...]. Zwierciadło wody w badaniach wykonanych w marcu 2007 r. występowało na głębokości 4,13-4,22 m w poziomie rzędnej 2,89 m nad "0" [...]. Taki sam poziom był ustalony w badaniach wykonanych w listopadzie 2006 r. Ustalone poziomy w wierceniach wykonanych na jesieni i wiosną dowodzą, że były to poziomy zbliżone do wysokich, uwzględniające wahania poziomu wody w tym rejonie. Posadowienie budynku na głębokości 4,0 m od poziomu terenu istniejącego w całym obrysie, tj. na rzędnej 3,0 m nad "0" [...], nie spowoduje konieczności osuszania wykopu, lokalne przegłębienie wykopu pod szyb dźwigowy na poziomie 1,0 m poniżej przewidywanego poziomu wody gruntowej, tj. na rzędnej 7,45 (co odpowiada rzędnej 2,25 m nad "0" [...]), nie wytworzy leja depresji wykraczającego poza granice działki inwestycyjnej. Odległość przegłębienia wykopu pod szyb dźwigowy od granicy działki wynosi ponad 10,0 m, a dodatkowe zabezpieczenia wykopu polegające na zastosowaniu ścianki szczelnej z grodzic stalowych od strony granicy z działką sąsiednią wyeliminuje zjawisko leja depresyjnego wykraczającego poza granicę działek sąsiednich, nawet podczas lokalnego pompowania wody z przegłębianego wykopu. W związku z tym organ wskazał, iż projektowana inwestycja realizowana w ściance szczelnej, nie naruszy poziomu wód gruntowych, przez co zasięg leja depresyjnego nie przekroczy granic terenu inwestycyjnego. Brak było podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. Zgodnie bowiem z art. 124 pkt 6 ustawy Prawo wodne pozwolenia wodno-prawnego nie wymaga odwadnianie obiektów lub wykopów budowlanych, jeżeli zasięg leja depresji nie wykracza poza granice terenu zainwestowanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowej [...], wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia, czy i w jakim zakresie prace budowlane zostały wykonane przed wydaniem zaskarżonej decyzji; - naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. na skutek braku umorzenia postępowania budowlanego jako bezprzedmiotowego w całości lub w części w zakresie prac już wykonanych; - naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez niewykonanie z należytą starannością wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. VII SA/Wa 69/12; - błędne zastosowanie § 12 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wykonanie większości prac budowlanych uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na tę budowę. Wyjątek od tej reguły przewidziany jest w art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, bowiem możliwe jest wystąpienie o nową decyzję po uchyleniu "starej", ale inwestor nie wystąpił w tym trybie o nową decyzję, lecz wciąż toczyło się pierwotne postępowanie. W ocenie skarżącej istotne było, jakie prace zostały wykonane po uchyleniu decyzji ostatecznej, bowiem ich zakres przesądzał o konieczności umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Skarżąca, powołując się na stanowisko Sądu sformułowane w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. stwierdziła, iż obowiązkiem organu było dokładne wyjaśnienie przebiegu obowiązującej zabudowy i porównanie jej z linią zabudowy przewidzianą w projekcie budowlanym. Podniosła, iż bez dokładnego opracowania graficznego i opisowego rozstrzyganie tej kwestii przez Wojewodę Mazowieckiego należy uznać za przedwczesne, zaś brak precyzji w odniesieniu się do tej kwestii oznaczało zignorowanie wytycznych Sądu. W opinii strony skarżącej stwierdzenie, że zjazd do garażu znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu jest nieprawidłowe, gdyż początek zjazdu, o ile nie zaczyna się uskokiem z drogi dojazdowej, musi się znajdować ponad gruntem, a dopiero na dalszym odcinku zjazd może zagłębiać się poniżej terenu. Twierdzenie organu nie miało uzasadnienia w treści § 12 pkt 7 ww. rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi w zakresie braku wyjaśnienia przebiegu obowiązującej linii zabudowy organ wskazał, iż inwestor przedłożył kopię analizy nr [...] z dnia [...].09.2006 r., wykonaną przez Miejską Pracownię Planowania Przestrzennego i Strategii Rozwoju, na której przedstawiono uściślony przebieg linii rozgraniczającej ulicy [...] w rejonie dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...], w oparciu o obowiązujący "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] " (uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...].11.2002 r.). Porównanie ww. analizy, części rysunkowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji jednoznacznie dowodziło, iż nieprzekraczalna linia zabudowy pokrywa się z linią rozgraniczającą ulicy [...], ustaloną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do usytuowania zjazdu do garażu organ wskazał, iż pochylnia garażu jest usytuowana poniżej poziomu terenu istniejącego i jest podziemną częścią budynku, co potwierdza rys. nr 3/A - rzut garaży kondygnacji -1. Odnosząc się do zarzutu braku prawnej możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wobec znacznego zaawansowania budowy) Wojewoda, wskazał na treść art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle powyższego stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie pomimo, że roboty budowlane zostały rozpoczęte, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie stracił swojej kompetencji do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 28 Prawa budowlanego. Do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznego pozwolenia doszło poprzez uchylenie go przez Sąd. Uczestnik postępowania, [...] Sp. z o.o. S.K.A. (dawniej: [...] Sp. z o.o.) w odniesieniu do zarzutów skargi wskazał iż, organ wezwał inwestora do skorygowania projektu budowlanego w zakresie wskazanym przez Sąd. Inwestor wykonał zalecone zmiany w projekcie, obejmujące: rezygnację z części garażu podziemnego usytuowanego poza linią zabudowy, w liniach rozgraniczających ulicy [...], rezygnację z wykorzystania fragmentu ściany garażu podziemnego jako podmurówki ogrodzenia przy granicy działki, uzupełnienie opisu zabezpieczenia wykopu budowlanego. Z uwagi na nieznaczny zakres uchybień, projekt budowlany mógł zostać poprawiony, zgodnie z art. 136 K.p.a., w toku postępowania przed organem II instancji Odnosząc się do faktu kontynuacji budowy i wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, uczestnik także wskazał na art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego. Argumentował, iż po uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę przez Sąd organ ponownie wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę. Prawo budowlane przewiduje bowiem sytuację, że ostateczne pozwolenie na budowę może zostać usunięte z obrotu prawnego po rozpoczęciu budowy. W tym przypadku, wydaje się ponownie decyzję o pozwoleniu na budowę, a organem do tego właściwym jest organ administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestor prowadził roboty budowlane, kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę była ostateczna. Po wydaniu przez WSA wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie VII SA/Wa 69/12, wraz z postanowieniem o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, roboty budowlane na terenie inwestycji zostały wstrzymane postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...], a inwestycję poddano kontroli w trybie art. 50 i nast. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Inwestora zobowiązano wówczas do przedstawienia inwentaryzacji wykonanych prac oraz zakresu niezbędnych robót zabezpieczających. Zadania te inwestor wykonał w terminie, a organ nadzoru budowlanego decyzją [...] z dnia [...] listopada 2012 r. umorzył postępowanie kontrolne, akceptując zakres robót budowlanych zabezpieczających. Od decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania, odwołała się S.M. [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją Nr [...] r. z dnia [...] stycznia 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję PINB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. W ocenie Sądu organ wykonał wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. VII SA/Wa 69/12, a tym samym nie doszło do naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez niewykonanie wiążących wytycznych Sądu. Sąd we wskazanym wyroku zakwestionował fragment zabudowy podziemnej wykraczający poza linię rozgraniczającą ul. [...] oraz wykorzystanie fragmentu ściany garażu podziemnego jako podmurówki ogrodzenia. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ odwoławczy, autor projektu dokonał korekty przedłożonego projektu na rysunkach nr 1/A – plan zagospodarowania , rys. 2/A, rys. 3/A, rys.10/A, rys.11/A, rys.13/A . W wyniku dokonanych zmian inwestor zrezygnował z wykonania fragmentu garażu podziemnego , wykraczającego poza linie zabudowy. Z dokumentacji projektowej wynika, że żaden z elementów architektonicznych inwestycji nie wykracza poza linię rozgraniczającą, określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Poza tym inwestor zrezygnował z wysunięcia ponad poziom terenu fragmentu ściany garażu, która miała pierwotnie pełnić rolę podmurówki ogrodzenia. W obecnym projekcie żaden fragment ściany zewnętrznej garażu podziemnego nie wystaje ponad poziom terenu. Zgodnie zaś z § 12 ust. 7 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie ustala się odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu. Odnosząc się do zarzutu braku opisu leja depresji, który zdaniem skarżącej miał powstać w trakcie prac związanych z osuszaniem wykopu, słusznie organ wskazał na opinię geotechniczną mgr inż. R. K. i inż. W. T. wykonaną w 2007 r. Stosownie do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r., warunki na budowie zalicza się do II kategorii geotechnicznej przy prostych warunkach gruntowych. Prawidłowa i rzetelna była ocena organu, w zakresie złożonej dokumentacji geotechnicznej. Organ dokonał szczegółowej analizy z której wynikało, że rzędna terenu działki wynosi średnio 7,0 m nad "0" [...]. Zwierciadło wody w badaniach wykonanych w marcu 2007 r. występowało na głębokości 4,13-4,22 m w poziomie rzędnej 2,89 m nad "0" [...]. Taki sam poziom był ustalony w badaniach wykonanych w listopadzie 2006 r. Ustalone poziomy w wierceniach wykonanych na jesieni i wiosną dowodzą, że były to poziomy zbliżone do wysokich, uwzględniające wahania poziomu wody w tym rejonie. Posadowienie budynku na głębokości 4,0 m od poziomu terenu istniejącego w całym obrysie, tj. na rzędnej 3,0 m nad "0" [...], nie spowoduje konieczności osuszania wykopu, lokalne przegłębienie wykopu pod szyb dźwigowy na poziomie 1,0 m poniżej przewidywanego poziomu wody gruntowej, tj. na rzędnej 7,45 (co odpowiada rzędnej 2,25 m nad "0" [...]), nie wytworzy leja depresji wykraczającego poza granice działki inwestycyjnej. Odległość przegłębienia wykopu pod szyb dźwigowy od granicy działki wynosi ponad 10,0 m, a dodatkowe zabezpieczenia wykopu polegające na zastosowaniu ścianki szczelnej z grodzic stalowych od strony granicy z działką sąsiednią wyeliminuje zjawisko leja depresyjnego wykraczającego poza granicę działek sąsiednich, nawet podczas lokalnego pompowania wody z przegłębianego wykopu. W związku z tym organ zasadnie wskazał, iż projektowana inwestycja realizowana w ściance szczelnej, nie naruszy poziomu wód gruntowych, przez co zasięg leja depresyjnego nie przekroczy granic terenu inwestycyjnego. Brak było podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. Zgodnie bowiem z art. 124 pkt 6 ustawy Prawo wodne pozwolenia wodno-prawnego nie wymaga odwadnianie obiektów lub wykopów budowlanych, jeżeli zasięg leja depresji nie wykracza poza granice terenu zainwestowanego. Ustosunkowując się do zarzutów skargi w zakresie braku wyjaśnienia przebiegu obowiązującej linii zabudowy organ słusznie wywiódł, że inwestor przedłożył kopię analizy nr [...] z dnia [...].09.2006 r., wykonaną przez Miejską Pracownię Planowania Przestrzennego i Strategii Rozwoju, na której przedstawiono uściślony przebieg linii rozgraniczającej ulicy Podleśnej w rejonie dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...], w oparciu o obowiązujący "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] " (uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...].11.2002 r.). Porównanie ww. analizy, części rysunkowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji jednoznacznie wskazuje, iż nieprzekraczalna linia zabudowy pokrywa się z linią rozgraniczającą ulicy [...], ustaloną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do usytuowania zjazdu do garażu organ wskazał, iż pochylnia garażu jest usytuowana poniżej poziomu terenu istniejącego i jest podziemną częścią budynku, co potwierdza rys. nr 3/A - rzut garaży kondygnacji -1. Odnosząc się do zarzutu braku prawnej możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wobec znacznego zaawansowania budowy) należy przywołać art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego. Mimo, iż w przedmiotowej sprawie, roboty budowlane zostały rozpoczęte, a nawet znacznie zaawansowane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie stracił swojej kompetencji do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 28 Prawa budowlanego. Do wyeliminowania z obrotu prawnego pierwotnego pozwolenia doszło bowiem w wyniku jego uchylenia przez Sąd. Z uwagi na nieznaczny zakres koniecznych do wyjaśnienia kwestii, projekt budowlany mógł zostać poprawiony, zgodnie z art. 136 Kpa, w toku postępowania przed organem II instancji. Zmiany w projekcie objęły: rezygnację z części garażu podziemnego usytuowanego poza linią zabudowy, w liniach rozgraniczających ulicy [...], rezygnację z wykorzystania fragmentu ściany garażu podziemnego jako podmurówki ogrodzenia przy granicy działki, uzupełnienie opisu zabezpieczenia wykopu budowlanego. Sąd nie stwierdził zarzucanych w skardze naruszeń przepisów proceduralnych, w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Mimo wykonanych już robót, nie było w stanie faktycznym i prawnym podstaw do umorzenia postępowania budowlanego przed organem architektoniczno-budowlanym II instancji jako bezprzedmiotowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu II instancji należy odczytywać w kontekście całości prowadzonego w tej sprawie od 2007 r. postępowania i ocenić jako odpowiadające prawu. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.