VII SA/Wa 307/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. [...] "K." z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. [...] "K." z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić S. [...] "K." z siedzibą w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...]. Pismem z dnia 10 stycznia 2013 r. skarżąca S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami biurowymi, garażem podziemnym i częściowo nadziemnym na działkach nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. P. w W.. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż uzyskanie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie w sytuacji potwierdzenia wad projektowych uniemożliwiających legalizację, wywoła dotkliwe skutki na nabywców lokali w budynku wybudowanym sprzecznie z przepisami. Dalszym skutkiem będzie niemożność zasiedlenia lokali, czego konsekwencją może być upadłość inwestora lub liczne procesy odszkodowawcze. Skarżąca podniosła ponadto, iż nie jest wstanie podać czy i ile umów zawarł inwestor, nie oznacza to jednakże w jej ocenie, że wniosek o wstrzymanie jest pozbawiony podstaw. Pismem z dnia 1 marca 2013 r. stanowiącym odpowiedź na skargę i wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, inwestor wniósł o uzależnienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia przez S. kaucji na zabezpieczenie roszczeń z powodu wstrzymania wykonania decyzji w kwocie 615 259 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przynajmniej jednej z ww. przesłanek. Zatem, strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać te okoliczności, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń, które to czyniłby wniosek o wstrzymanie zasadnym. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku, niezależnie od okoliczności sprawy, uwzględnić taki wniosek. Wniesienie skargi nie pociąga bowiem za sobą automatycznego skutku suspensywności, a to oznacza że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.), przy czym warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest, jak zostało to już powyżej zaznaczone, jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego (czy wnioskujących), iż w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy wskazać, iż przesłanki które podnosi strona we wniosku o wstrzymanie wykonania nie odnoszą się do zindywidualizowanej sytuacji skarżącej S. Całkowicie niezrozumiałe są argumenty strony skarżącej odnoszące się do ewentualnej upadłości inwestora spowodowanej procesami odszkodowawczymi. Skarżąca bezspornie nie jest inwestorem i jak wynika ze skargi podnosi ona liczne zarzuty, które zmierzają do zakwestionowania prawidłowości decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Nie sposób uznać, aby potencjalna możliwość upadłości inwestora i sytuacja ewentualnych nabywców lokali mieszkalnych mogły stanowić przesłanki określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., i że mogą one spowodować dla S. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ w niniejszej sprawie brak było podstaw do wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie odniósł się do kwestii instytucji kaucji na zabezpieczenie, o której mowa w art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, której złożenia domagał się inwestor. Przepis art. 35 a ustawy Prawo budowlane ma bowiem zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno w danej sprawie nastąpić, bowiem skarżący wykazał istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. niebezpieczeństwo zaistnienia w jego majątku szkody w znacznym rozmiarze, a interes inwestora przemawia za zabezpieczeniem jego ewentualnych roszczeń odszkodowawczych związanych ze wstrzymaniem realizacji inwestycji. Z tych też powodów Sąd nie uwzględnił rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.