VII SA/Wa 308/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Asesor WSA Paweł Groński (spr), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2007 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego w sprawie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. skargę oddala. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] Główny Inspektor Sanitarny, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego –tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa) po rozpatrzeniu odwołania S. P. od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] października, znak: [...] umarzającej postępowanie wznowieniowe wszczęte postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...] wznawiającym postępowanie w sprawie choroby zawodowej S. P. zakończonej decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] października, znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej słuchu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Główny Inspektor Sanitarny przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, z którego wynika, iż [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia [...] października 2000 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej słuchu u S. P. Pismem z dnia [...] października 2002 r. S. P. wystąpił o wznowienie postępowania, w wyniku czego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...] wznowił postępowanie, a następnie odmówił uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] października 2000 r. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Główny Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., znak: [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję, nie znajdując podstaw do uznania, iż którykolwiek z dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę spełniał kryteria, o których stanowi art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W wyniku wniesienia skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd ten wyrokiem z dnia [...] lutego 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził naruszenie przepisów kpa, z uwagi na brak ustalenia przez organy prowadzące postępowanie administracyjne czy wnioskodawca zachował jednomiesięczny termin do wystąpienia o wznowienie postępowania, liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a zatem czy dopuszczalne było wznowienie postępowania. Kierując się wskazówkami zawartymi w ww. wyroku Sądu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] wezwał wnioskodawcę do przedstawienia dowodu odnośnie zachowania terminu zgodnie z art. 148 § 2 kpa. Po przeanalizowaniu odpowiedzi S. P. z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz akt sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...], stwierdzając, że wniosek z dnia [...] października 2002 r. został złożony z uchybieniem terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, wydał w dniu [...] czerwca 2006 r. decyzję odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego. Od ww. decyzji S. P. wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Sanitarnego. Po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] września 2006 r., znak: [...] Główny Inspektor Sanitarny, działając w oparciu o art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wprawdzie wnioskodawca nie udowodnił zachowania miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, jednakże cały czas obowiązuje postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] marca 2005 r. wznawiające postępowanie. W takiej sytuacji nie mogła być zatem wydana decyzja odmawiająca wznowienia postępowania, które już zostało wznowione. W rezultacie powyższego decyzją z dnia [...] października 2006 r., znak: [...] Państwowy Inspektor Sanitarny [...], na podstawie art. 105 kpa umorzył postępowanie wznowieniowe. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż biorąc pod uwagę wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2006 r. oraz decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2006 r. po analizie materiału dowodowego uznał wprawdzie, że S. P. uchybił miesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, niemniej jednak mimo niedopuszczalności wznowienia, ze względu na pozostawanie obrocie postanowienia z dnia [...] marca 2005 r. wyrażona w nim wadliwa ocena złożonego wniosku jest przyczyną, dla której należało umorzyć wznowione postępowanie jako bezprzedmiotowe. Główny Inspektor Sanitarny w pełni podzielił argumentację organu I instancji podnosząc, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] słusznie postąpił umarzając postępowanie, które ze względu na upływ ustawowego terminu określonego w art. 148 kpa nie powinno zostać wszczęte Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w uzasadnieniu której skarżący wskazał na argumenty przemawiające za stwierdzeniem u niego choroby zawodowej słuchu. Podniósł, że organy orzekające w niniejszej sprawie celowo przedłużają postępowanie administracyjne i wniósł o przeanalizowanie przez Sąd całego dotychczasowego postępowania administracyjnego i wydanie wyroku w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej słuchu u skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na wstępie należy stwierdzić, że skarga S. P. dotyczy decyzji wydanej w nadzwyczajnym trybie administracyjnym, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Postępowanie wznowieniowe dotyczy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów, przy czym pierwszy obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania powinno zakończyć się wydaniem rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 149 § 1 lub § 3 kpa. Jeżeli wstępna weryfikacja tego wniosku pozwala na przyjęcie stanowiska o dopuszczalności wznowienia organ ten wydaje postanowienie wznawiające postępowanie, natomiast negatywna ocena powinna skutkować odmową wznowienia postępowania, ktora następuje w formie decyzji. Dopiero po przeprowadzeniu wstępnego zbadania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i wydaniu odpowiedniego postanowienia wszczynającego to nadzwyczajne postępowanie możliwe jest właściwe merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. To właściwe postępowanie może, stosownie do treści art. 151 kpa zakończyć się wydaniem decyzji, w której organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa lub art. 145a kpa albo uchyla decyzję dotychczasową na podstawie art. 145 § 1 kpa lub art. 145a kpa i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ może także w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 kpa). Przede wszystkim jednak – jak wskazano wyżej – organ zobowiązany jest dokonać wstępnej oceny dopuszczalności wznowienia postępowania. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 lutego 2006 r. organ powinien mieć na uwadze treść art. 148 § 1 kpa, zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W konsekwencji powinien zbadać wskazaną w tym przepisie przesłankę dopuszczalności wznowienia i wyjaśnić okoliczności związane z zachowaniem terminu określonego przedmiotowym przepisem. Należy stwierdzić, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] w sposób właściwy zastosował się do wskazówek Sądu zawartych w uzasadnieniu cyt. wyżej wyroku występując do S. P. o udzielenie odpowiedniej informacji i wykazanie zachowania terminu zgodnie z art. 148 § 1 kpa. Za właściwą należy także uznać dokonaną przez organ ocenę odpowiedzi skarżącego z dnia 9 czerwca 2006 r., w której S. P. nie wykazał okoliczności wskazujących na spełnienie przesłanki określonej w art. 148 kpa. Dokonanie opisanych ustaleń stanowi wystarczającą podstawę do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania administracyjnego, stosownie do postanowień art. 149 § 3 kpa. Niemniej jednak w obrocie prawnym pozostał akt, który stosownie do brzmienia powołanego wyżej art. 149 § 1 kpa wszczął właściwe postępowanie wznowieniowe. W konsekwencji, pomimo ustalenia braku przesłanek do wznowienia postępowania, organ nie mógł wydać decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, gdyż spowodowałoby to zaistnienie w obrocie prawnym dwóch rozstrzygnięć o przeciwnej treść w tym samym postępowaniu administracyjnym. W świetle powyższego należy uznać, że zarówno Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...], jak i Główny Inspektor Sanitarny w zaskarżonej decyzji prawidłowo uznały, że postępowanie wznowieniowe wszczęte na skutek postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] marca 2005 r. stało się bezprzedmiotowe w oparciu o art. 105 kpa. Obowiązujące przepisy nie dawały podstawy do podjęcia przez organy administracji publicznej innych czynności procesowych, w szczególności dotyczących ww. postanowienia z dnia [...] marca 2005 r., które wadliwie wznowiło postępowanie administracyjne. Ustalenie natomiast wspomnianej wadliwości stanowiło podstawę do uznania tego postępowania za bezprzedmiotowe, gdyż nie mogło się zakończyć wydaniem decyzji, o której mowa w art. 151 kpa. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż pozostają one bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem oceny Sądu było zbadanie legalności czynności procesowych podejmowanych przez organy w zakresie wznowienia postępowania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2006 r., a nie przesłanek stwierdzenia choroby zawodowej u S. P. W rezultacie o prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia nie mogły decydować zarzuty dotyczące merytorycznych kwestii związanych ze stwierdzeniem choroby zawodowej u skarżącego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.